Çarşamba, 17 Kasım 2010 (15 yıl 11 ay önce)
Sigaramdan derin nefesler çekerek vapurun gelmesini bekliyorum iskelenin önünde. Tıpkı soğuk havaya karışıp kaybolan duman gibi, düşüncelerin biri belirip biri kayboluyor kafamda. Temiz yüzlü bir ihtiyar bana doğru geliyor ağır, yorgun adımlarla.
Bir adım ötemde yere eğilip son fırtı çekilmeden atılmış izmariti alıyor. Göz göze geliyoruz ayağa kalkarken, ağarmış sakallarının utancıyla acı bir tebessüm konduruyor dudaklarına: “Na’aparsın, topluyoruz…” Elimi cebime atıp buruşmuş paketteki son sigarayı çıkarıyorum. Eli uzanmıyor; ürkek ürkek bana bakıyor kırışmış göz kapaklarının arasından, “Son sigaran… içersin” diyor izmaritin köküne asılırken. “Al dayı al…”, havada kalmış elime uzanıyor, gömleğinin cebine özenle yerleştiriyor sigarayı, tütünsüz kalacağı zor saatleri düşünerek. Bir yumruk gelip yerleşiyor soluduğum havanın ortasına.
Ayaküstü sohbete başlıyoruz. ‘Sokakta mı’ diyemiyorum utanarak. Sokak kelimesi daha çok acıtıyor, kaçıyorum bu acıdan. “Dışarda mı kalıyorsun dayı”. “Na’parsın… kömürlükte, sağolsun kıyak yaptı birisi”. 65 yaşındaymış, altmışbeş koca yıldır dünyanın yükünü omuzlamış mavi gözlü bu ihtiyar, kömürlükte kalmayı kıyak olarak görecek yerde şimdi, uçurumun kenarıdır durduğu yer. “Kış dayandı kapıya, nasıl ısınıyorsun dayı..”. Her soruda utanıyorum, alacağım her cevapla canımın biraz daha acıyacağını biliyorum. Az önce Kadıköy’ün ışıklı caddelerinden geçip geldim iskeleye. Daha az önce birasını yudumlayan, bedavaymış gibi mağaza reyonlarına saldıran, aşk zannettikleri şeyden ya da futboldan, metalaşmış düşlerinden bahseden insanların arasından geçip geldim. İnanacak bir şeyleri kalmamış insanlar… Ve altmışbeşinde sokağa atılmış bir ömürle başbaşa kaldım bu soğuk gecede. Her soru korkutuyor, her cevap acıtıyor bu akşam.
“Nasıl ısınıyorsun dayı?”. “Bulursam şarabı çekip sızıyorum, na’parsın… yoksa…” havada savrulan eli eşlik ediyor suskunluğuna. Sonra yüzüme bakıyor, ‘aynı dili konuşuyoruz’ der gibi; “Hep bu hükümetler, bizi düşünen kim, parayı cebe indirmeye bakıyorlar… 600 lira aylıkla çalışan da aç, ben de açım… Na’parsın…” Tıpkı yerden aldığı izmarit gibi dibine kadar çekilip sokağa atılmış bir adam. “Kimisi villada yaşıyor, kimisi kömürlükte… Na’parsın”. İnşaatlarda geçmiş ömrü, yüzlerce ev yapmış belki, terini akıtmış ve ömrünün son demini izbe bir kömürlüğe bırakmış. “Kaçırma vapurunu” sözleri dökülüyor beyaz bıyıklarının arasında kaybolmuş dudaklarından. Gidemediğimi görünce devam ediyor, “Aldırma sen bana, hayat acı… Na’parsın..” Kadıköy’ün ışıklı caddelerine doğru yürüyüp kayboluyor ihtiyar. Onunla birlikte ben de kayboluyorum.
Sıcak vapurdayım şimdi, ışıklarla bezeli şehre bakıyorum. Kış geldi geliyor. Kimbilir bir izmarit gibi atılmış kaç hayat var şu koca şehrin sokaklarında? Kaç çocuk, kaç kadın?.. Kağıttan, gazeteden yorganlarla geçirecek bu geceyi. Sıcak evime gitmeye utanıyorum, sıcak çorbayı kaşıklamaya… Vapurdan zor atıyorum kendimi. Yumruk yaptığı avucundan baliyi çeken 12-13 yaşlarında bir çocuk yanaşıyor, “Abi bi milyonun var mı!..”. Na’parsın!..
Ne yapmalıyız izmarite çevirdikleri hayatları kurtarmak için?.. Ne yapmalıyız izmarite çevirdikleri dünyayı yaşanılır kılmak için?..
[Alınteri'nin Kasım 2010 tarihli sayısından alınmıştır]