Perşembe, 2 Aralık 2010 (15 yıl 11 ay önce)
Emekçi memur hareketinin yaşadığı evrim konusunda azçok bilgi sahibi olan herkesin KESK’te yaşanan deformasyon ve çürümenin nedenleri, aynı zamanda boyutları konusunda ortalama bir fikri vardır.
Kamuoyuna yansıyan taciz olayı ve ardından yaşanan gelişmelerle bu çürüme, düzeyini -düzeysizliğini- ve derinliğini de gösteren bir tarzda bir kez daha tescillenmiş oldu. Çok önceden tartışılması gereken bu çürüme ve yozlaşmanın ulaşabileceği en uç nokta üzerinden tartışılıyor olması elbette can sıkıcı. Çünkü bu hesaplaşma KESK’teki bürokratlaşma ve yaratılan değerler pervasızca çarçur edilmeye başlandığında yapılmalıydı. Fakat dileğimiz o ki, makam araçlarının alınmasına, profesyonel sendikacıların yaşam biçimlerindeki asalaklığa, pervasız harcamalarına, KESK değerleri ile alakası olmayan tavır ve davranışlarına karşı çok önceden alınması gereken tavır, şimdi, bu korkunç olay üzerinden alınır. KESK ağalarının diğer sendika ağalarıyla birlikte TEKEL işçilerinin kürsü işgali konusunda kaleme aldıkları o paçavranın altına imza attıklarında girişilmesi gereken hesaplaşma (ki o da çürüyüp sınıfdışılaşmanın tepe noktalarından biriydi), şimdi bu korkunç olay üzerinden yaşanır! Referandum sürecindeki tek kelimeyle sermaye yalakası tavır karşısında gösterilmeyen duyarlılık ve sorgulama, bu korkunç olay üzerinden yaşanır!
Nereden nereye
Emekçi memur hareketi, cuntadan sonra sınıf mücadelesinin yeniden toparlandığı ‘89 Bahar Eylemleri'yle birlikte genişleyen toplumsal muhalefet dalgası içinde mayalanan taze bir soluktu. Öncülüğünü, komünistlerin, devrimcilerin ve ilerici güçlerin yaptığı bu hareket, tüm toplumsal kesimlere güç ve moral taşıyan dinamik ve atılgan bir kavga olarak başladı. Yolunu kanırta kanırta açarken, kendi değerler sistemini de yaratarak ilerledi. Tüm heterojen yapısına rağmen bu değerler sisteminde belirleyici olan devrimci dinamizmdi, yaratma iradesi ve idealizmiydi.
İlk sendika büroları büyük badirelerden sonra oluştu. O büroların havası bile hareketin ruhuna göre şekillendi. Yerleşiklikten beslenen konformizmle uzaktan yakından alakası olmayan, her an bir kavgaya tutuşacak olanların ruhuna uygun bir salaşlık taşıyordu. Militan, kavgacı, ısrarlı olanların açtığı bu yol, tavır ve davranışlardan, literatüre, mekânların ruhuna kadar her şeye sirayet etmişti. Bir süre sonra sınıf hareketindeki toplam kırılmayla birlikte bu dinamik kesimde de ilk kırılmalar başladı. ‘94′teki yasayla birlikte de zaten ilk kırılmalarını yaşamış olan bu hareket, giderek kendisine çizilen sınırların içine hapsolmaya doğru ilerlemeye başladı.
Bir zamanlar gaz-cop-işkence-hapishane kıskacında gözüpek sokak savaşlarına girişenler, bu sınırları sevenlerin niceliksel güçleri sonucu fiilen “etkisizleştiler”! Elbette sadece “o sınırları sevenlerin” marifetiyle değil, en fazla kendilerinin “yeni koşullarda devrimci-militan ve kitlesel bir sendika yaratmak için ne yapmak gerekir” sorusuna yanıt veremeyişleri nedeniyle. Sonuçta ‘90‘ların başındaki o gözüpek, dinamik, gürül gürül devrimci KESK yerini, giderek sarı işçi sendikalarının çehresine benzer bürolara, profesyonel sendika bürokrasisine hizmet sunan sendika çalışanlarına ve lüks koltuklarda oturan bürokratlara bırakmaya başladı. Bu yeni bürokratlar, bürokratlaşmanın evrensel özelliklerine sahip oldukları ölçüde tanıdıktılar.Bu süreç yıllara yayılsa da aslında çok hızlı yaşandı. İş giderek genel kurullarda yönetime adam sokma görüşmelerine, koltuk hesapları üzerinden yapılan ittifaklara, üye aidatlarının nasıl kullanılacağına, üyelik föylerinin imzalanmasına,.. kadar uzayacak fiili bir bürokratlaşma olarak seyretti. Zırhlı makam otoları, lüks otellerde yapılan toplantılar, hesapsız harcamalar… Adet yerini bulsun kabilinde yapılan eylemler dışında gövdesi ve başı ile hantallaşmış, sönümlenmiş, giderek gövdesi de küçülen bir KESK çıktı ortaya.
Ve geldik bugünlere… Sınıfsal kaygılardan, ideallerden uzaklaştıkça aklımıza gelebilecek her türlü kötülük de hücum etmeye başlar. Bu kötülükler bir kez girmeye görsün, arkası hızla gelir. Devrimci eşikler bir kez aşılmaya görsün, arkası her türlü kötülüğün doğallaşacağı bir eksensizleşme, omurgasızlaşma, ilkesizleşme olarak gelir! KESK'te olan da budur…
Artık “alışılmış” hale gelen yozlaşma, çürüme ve bürokratlaşmada öyle bir noktaya gelindi ki, artık mızrak çuvala sığmıyor! KESK Genel Sekreteri bir kadın çalışana tacizde bulunuyor. Kadın çalışan bunu yönetim kuruluna iletiyor. Aylar önce yaşanan olay bir şekilde örtbas ediliyor. Ne hikmetse aylar sonra birileri çıkıp bu olay nedeniyle istifa ettiğini açıklıyor. Nerden baksan çürüme, deformasyon, yozlaşma…En hassas insani meselelerin, hele hele konusu kadın ve taciz olan konuların bile ya politik kaygılarla örtbas edilmeye çalışılması ya da yine aynı politik kaygılarla sansasyonel biçimde açıklanan istifa kararlarıyla yeni politik hesaplara tahvil edilmesi! Al birini vur ötekine!.. İddiaların biri bin para. En vahimi ise kadın sorunu gibi bir konuda sorumluluk almış KESK Kadın Sekreterliği’nin açıklaması. “Kurum yıpratılmak isteniyor” diye başlayan açıklama; “Ne kimseyi koruduk ne tacize uğrayan kadının beyanını esas aldık” gibi gerçekten akla ziyan bir içerikte! Konusu kadın olan bir birim, tüzüğüne de geçmiş bir kuralı, “… ne de kadının beyanını esas aldık” gibi bir cümle geçiştirip, resmen tüzük suçu işlemekte beis görmüyor!
Gerçek temsilcileri sahip çıkmalı!
KESK’in temelleri devrimci ve komünistlerin, ilerici güçlerin alınterleriyle. Onu varden değerler sistemi onlar şahsında anlam ve içerik kazandı. Şimdi bu rezalet karşısındaki tavır ve tepki de en başta bu güçlerden gelmeli. Sendikasına aidat veren, ondan beklentileri olan emekçi memurlardan, tabandan gelmeli! Yönetimlere çöreklenmiş politik gurpların bizzat kendilerinden gelmeli! Tüm KESK Yönetim Kurulu, Kadın Sekretaryası ve bu olayda adı geçen tüm birimler istifa etmelidir!