Cumartesi, 4 Aralık 2010 (15 yıl 11 ay önce)
Bir Göz de Sen Ol insiyatifi, Taksim Tramvay Durağı'na sessiz bir yürüyüş yaptı.
Tünel Meydanı'ndan, siyah bir kumaşa katledilen çocukların isimlerinin yazılı olduğu pankartı taşıyan grup upuzun bir yürüyüş kortejiyle Taksim Tramvay Durağı'na ulaştı.
Eylemciler katledilen çocukların isimleri, memleketleri ve çocukların yaşının yazılı olduğu beyaz önlükler giydiler. Eyleme aydın ve sanatçılar da destek verdi. İbrahim Altınsay, Yeşim Biber ve Sevinç Altan destek verenler arasındaydı. Ayrıca Gökkuşağı Hareketi'nden Bahadır Altan ve TEKEL işçileri de destekçiler arasındaydı.
Kitle Galatasaray Lisesi önüne geldiğinde, her Cumartesi günü basın açıklaması ve oturma eylemi yapan Cumartesi Anneleri kitleyi alkışlarıyla destekledi.
Eylem tarzı yoldan geçenlerin ilgisini çekmeyi başardı. Yol boyunca katledilen çocuklarla ilgili hazırlanan bildiriler dağıtıldı.
Taksim Tramvay Durağı'na gelindiğinde basın açıklaması yapıldı.
Açıklamada,
Basın açıklaması Kürtçe de okundu. Ardından çocukların isimlerinin yazdığı pankartın üzerine şeker atılarak eylem sonlandırıldı.21 Kasım 2009'da “Bir Göz de Sen Ol” insiyatifini oluşturduğumuzda aralarında medyada adları öne çıkan Ceylan Önkol, Uğur Kaymaz gibi öldürülen çocukların sayısı üçyüz kırkikiydi. Son bir yıl içinde tam on dört çocuk yine ölümlere, cinayetlere kurban gitti. Bu sayı ne yazık ki 11 Kasım 2010 itibariyle araştırmalar sonucu eklemelerle de üçyüz yetmişaltı oldu. Üçyüz yetmişaltı ölü çocuk...
Bu çocukları öldüren serseri kurşunlar değil, trafik değil, hiçbiri kazara da ölmedi. Bu çocuklar bizzat devlet tarafından hedef alınarak öldürüldüler; terörist ilan edilen Uğur Kaymaz gibi, kaçakçı olduğuna hükmedilerek vurulan Mehmet Nuri Çoban gibi. Bir uzman çavuşun kafasına sıktığı kurşunla toprağa düşen Enver Turan gibi.
Köyleri jetlerle bombalandığında topluca öldürüldüler, evleri basılıp ana-babalarıyla birlikte götürüldükleri karakollarda öldürüldüler; Mirza, Bişeng, Çiçek, Liluz, Hazal... gibi. "Dur!" ihtarına uymadıkları gerekçesiyle öldürüldüler; İ. Halil Çoban gibi, Fırat Kıvanç gibi. Uluorta ve cömertçe atılan gaz bombalarıyla öldürüldüler; bebek Mehmet Uytun gibi. Evlerinin önünde yine uluorta talim yapan askerlerin kurşunlarıyla öldürüldüler; Edanur Avcı, Canan Sadık gibi.
Üstlerinden panzerler geçerek öldürüldüler, Yahya Menekşe gibi, yine sokakta hızla seyreden panzerin çarpmasıyla ölen Diren Basan gibi.
Askeri mühimmatları çocukların oyuncakları yapan devlet eliyle öldürüldüler, parçalandılar; Ceylan gibi, Rujiyan gibi.
Yola çıktığımızda şöyle demiştik: “1989'dan 2010'a son yirmi senede tam üçyüz kırkiki Kürt çocuğu devletin kolluk kuvvetlerince öldürüldü. Üçyüz kırkiki sayısı, şiddetin doğrudan yöneldiği çocukları anlatmak için sadece bir simgedir... Talebimiz, bu savaşta öldürülmüş tüm çocukları anlatmak içindir.
Artık yeter! 20 yıldır on binlerce yurttaşımızın yanı sıra çaocuklarımızın da canını alan zulüm dursun! Şiddete son verilsin!
Bu cinayetleri işleyen kolluk kuvveti mensupları yargıda kurtarılmasın!
Bunu önleyecek yasal düzenlemeler derhal yapılsın! Bilinsin ki, üçyüz kırkiki sahibin gözleri, üçyüz kırkiki masum ruh bu talepler gerçekleşene, bu kirli savaş bitene, barış ve adalet gerçekleşene kadar, vicdanlarımıza sessizce, ama susmadan bakıyor olacak!”
Bugün de çocuklarımız öldürülmeye devam ediyor; yakalanan yok, yargılanan yok, hesap veren yok... Çocuklarımız sadece toprağa değil, utancın sessizliğine gömülüyor...
Edi bes é! Artık çocuklar ölmesin diye bir göz de sen ol, durdur bu ölümleri...
