Aklımız geçtiğimiz sokaklarda, duvarlarda… geride bıraktığımız insanlarda kala kala yürüyoruz
Bu akşam saatlerinde (4 Aralık) Ümraniye Kazım Karabekir Mahallesi'ndeydik.
Bu mahallede, mahalle halkının sosyal yardımlaşması, bilinçlenmesi ve örgütlenmesine dönük faaliyet yürüten Çınardibi Kültür Merkezi'nde aldık soluğu. Dernek yönetiminden bir arkadaşımız, yoğun emek sarfedilerek faaliyete geçirilen “Çınardibi Kültür Merkezi”nin çalışmalarından kısaca bahsetti bize...
Ağırlıklı olarak mahalledeki çocuklarına dönük yapılan çalışmalar oldukça ilgi uyandırıyor… Çocuklar derneğin çıkardığı ÇINARDİBİ DERGİSİ’ne hem resimler, karikatürler çiziyorlar hem de derginin ve derneğin çalışmalarına aktif bir şekilde katılıyorlar. O kadar çok sevmişler ki burayı, kapıdan kovulup bacadan girmeye çalışıyor birçoğu… Mahallenin gençlerini ve çocuklarını sosyal faaliyetlerle buluşturan ve onları yozlaşmanın içerisinden söküp çıkarma çabası veren dernek, yalnızca tek bir sokağın sınırlarında izlenimi yaratıyor olsa da, içine girdikçe küçücük bir sokakta koskoca bir dünyanın, başka bir dünyanın umudunu taşıyor… Özellikle çocukların gülen yüzlerindeki ışıltıyı gördükçe insanın mücadeleye, başka bir dünya hayaline kapılıp gitmemesi elde değil!
Bağlama ve gitar kursları, ingilizce kursu, matematik kursu, kadınlara yönelik okuma yazma kursları, futbol turnuvalarıyla mahallede bir dayanışma ağının örülmeye başlandığını görüyoruz. Arkadaşımız yozlaşmaya karşı özellikle mahallede yaygınlaşmaya başlayan uyuşturucu kullanımına karşı neler yapılabilir diye düşünüp bizlere bilgi aktarımında bulunuyor. Kafamızdan, çalışmaları daha da ileriye taşıyacak ve katkı sunacak öneriler ve fikirler geçmeye başlıyor. Bunlar üzerine görüş alışverişi yaptıktan sonra, mahallede gazete dağıtımı için daha önce planladığımız şekilde kapıları çalmaya başlıyoruz.
İlk gittiğimiz ve merhaba dediğimiz evlerde uzun süreli sohbetler yapamamış olsak da, sıcak karşılandığımızı söyleyebiliriz. Üzerimizde burayı yeni tanıyor oluşumuzun tutukluğu olmasına rağmen bir bir kırmaya başlıyoruz duvarlarımızı. Vartolular Derneği'ne giriyoruz… “Ne demek” diyor bir ağabeyimiz; “buralara kadar gelmişsiniz, gazetenizi alacağız tabii” diyor. Sonra bir grup mahalleli genci yakalayıveriyoruz bir parkta. Önce gazeteyi almayacaklarını söyüyorlar. Sonra kısa bir sohbet yapıp tanışıyoruz kendileriyle. Sonra gülen yüzleriyle kapılarda bizleri karşılayan işçilere ve emekçilere uğramaya devam ediyoruz. Onlar bizler, biz de onlar için umuduz sanki… Aklımız, geçtiğimiz sokaklarda, duvarlarda… geride bıraktığımız insanlarda kala kala yürüyoruz. Ve hep aynı soru: Ne yapabiliriz? İşçileri, emekçileri nasıl bilinçlendirebiliriz? Onlarla birlikte neler yapabiliriz?
Kafamızda bu sorular… Bilincimizde başka bir dünya… Yüreğimizde kavga!
Evet görüşeceğiz İstanbul… Tekrar görüşeceğiz! Bekle bizi!
[Ümraniye'den Alınteri okurları]