Salı, 7 Aralık 2010 (15 yıl 11 ay önce)
OSTİM'de işçi ölümleri sayısındaki artışı istatistikî hesaplamalarla belirlemenin bir anlamı yok, zaten uğraşsanız da sayı çok olmasına rağmen net değil. OSTİM patronları buna bir çözüm bulmuş; iş cinayetine kurban giden bir işçi olduğunda -ki bunlar genç işçidir genelde- öncelikle bunu basına sızdırmama, diğer yandan işletme önü kalabalıklaşmadan cenazeyi kaldırıp işletmenin önünü boşaltmak... Yani OSTİM’in prestijini sarsmamak. "Ne oldu burada" sorusu böyle bir oyunun ardından en fazla bir saat sürer, sonra vampir çarklar bir işçinin daha kanını emmek için tekrar dönmeye, işçiler tekrar çekiç sallamaya başlarlar; bu kanlı patron çarkının ağzında sallanmamak için...
En son üç gün önce bir tamirci ustası otobüsün altına girer ve üzerine koca otobüs düşer, hemen oracıkta can verir. Bir ay önce bir işçi kolunu kayışlara kaptırmış, başka bir işçinin üzerine dört ton yük düşmüş. Ben bu olayları büyük tartışmalı konuşmalar arasında duymuyorum; orada çalışan bir arkadaşla çay içerken; “Biliyor musun bugün bir işçi daha öldü” gibi basit bir cümleyle duyuyorum. Sistem kendi geleceğini garantiye almak için ilk önce insanların böyle kötü durumlara alışmasını, her şeye yabancılaşmasını ve dolayısıyla işçilerin çevresine karşı duyarsızlaşmasını öyle sağlamış ki, sorun yok dönsün sömürünün çarkları diyor.
Genç arkadaşıma şunu söylüyorum: “Neden alıştın, niye bir tepki vermiyorsun ya da neden aranızda konuşurken patronlara bir iki küfür göndermiyorsun?” O da sadece kafasını sallıyor, verecek bir cevap arıyor, en sonunda "Herkes buna alıştı..." diyor. "Hayır, bu alışkanlık kötü, bizim arkadaşlarımız ölüyor. Buna karşı bir şeyler yapılmalı, onlara sesimizi duyurup yaşamlarımızın soluğunu hissettirirsek gerisi gelir" diye itiraz ediyorum.
Sistemin bize dayattığı alışkanlık, yabancılaşma gibi onunla uzlaşı yollarını yıkalım! Artık sitemizden, gazetemizden işçi ölümleri haberini vermekten öte geçelim! İşçilerle içerden bağ kurup, kardeşlerimize sahip çıkmanın yollarını arayalım ve bu cinayetlere karşı bir tepki geliştirmenin yollarını bulalım!.. Bizler yaşanılası bir dünyanın yaratıcıları, artık ağıt döktüğümüz yeter!.. Kinimizi sermayeye karşı kuşanalım, iş cinayetlerini durduralım!
Bir DPG'li