Çarşamba, 8 Aralık 2010 (15 yıl 11 ay önce)
İlk slogan, ilk yabancı slogan Kürdistanlı analarımızın kulaklarındaki. Zindanlarda yapılan işkencenin dili anlaşılmaz değildi; insanlıklarından, dillerinden, fikirlerinden koparılmak isteniyordu insanlar. Akıl almaz işkencelerin dili anlaşılırdı bu anlamda... Ama bilmedikleri bir dilde, "bilinmeyen dil"le, yabancı dille yapılıyordu işkenceler.
“Kamber Ateş nasılsın?”ı anımsarsınız birçoğunuz. Bu cümle sloganlaştı yüreklerimizde. Yine bir Kürdistanlı anamızın yüreğinden çıktı bu cümle, ona göre çok yabancıydı ağzından dökülen bu sözcükler; ama yüreğinden dökülenlerin dili anlaşılırdı...
Bunun gibi birçok örnek sıralayabiliriz, yani çok fazla işkence ve bu işkencelerle birlikte zihinlerimizde yer eden “Türkçe” sloganlar, daha doğrusu aşağılayan, dayatılan, hükmetmeye çalışan sloganlar...
Bugün seçim propagandaları adına, Kürdistan'da kürsülere çıkıp Kürtçe konuşmalar yapıp, analarımızın acılarından damıttığı işkenceleri anlatan ağıtları dinleyip timsah gözyaşı dökenler, bugün Kürtçeyi "yabancı dil", "bilinmeyen bir dil" kategorisine sokabiliyorlar.
Aslında hiç yabancı değiller Kürtçeye. Öncesi de bir yana son 30 yıldır çocuklarını gözleri önünde katlettiklerinde, işkence yaptıklarında ağıtlar yakan anaların ne dediklerini biliyorlardı aslında, bugün seçim propagandası yaparken hiç yabancı değillerdir Kürtçeye...
Bugün zindanlarda işkence ve direngenlik sürüyor. Dün Amed zindanlarında da anadilleriyle direndi Kürtler, bugün de anadilleriyle direniyorlar KCK yargılandıkları davalarında...
Önce dil inkarıyla başladı kimliksizleştirme, asimilasyon politikaları; “çünkü öldürdükçe çoğalıyor adamlar, onlar tükenmekte öldürdükçe”. Kuyularda yer kalmadı, yol kenarlarında, derelerde yer kalmadı artık...
Nasıl yok etselerdi bir kimliği? Sürgün edildi Kürtler on yıllarca, neden? Ya da şöyle soralım soruyu; Sürgün edilen sadece bedenler miydi? Bedenleriyle birlikte dilleri, kültürleri, yaşam tarzları da sürgün olmuyor muydu?
Ama bu politika da işe yaramamış olacak ki, Kürtler kültürlerini yerlere düşürmeden taşımasını bilmiş olacaklar ki; bugün Muğla'da Kürtçe konuştuğu için bir işçi, ”Türklüğe ve Atatürk'e hakaret etmek"ten yargılanabiliyor. Ama burada suç duyurusunda bulunan kişi, dili tanımıyor, yabancısı, Kürt işçinin ne konuştuğunu bilmeden dahi, söylediklerini Atatürk'e küfretti şeklinde "okuyabiliyor".
Hazırlanan iddianamede “Kürtçe yabancı bir dil” olarak değerlendiriliyor. Aslında kimse buna yabancı değil; o kadar aşağılama, hiçleştirme, zulüm ve işkence gören bir ulus onca işkenceye rağmen dilini konuşuyor, Kürtçe yeminlerinden vazgeçmiyor, bununla da yetinmeyip tüm baskılara rağmen “Kürtçe Dil Kursları”nı açmaktan geri durmuyor.
Kürtler cesaretlerini dillendireli çok zaman oldu, buna yabancı kalanların durumu vahim. Tıpkı, Muğla'da (bilinmeyen değil) bilmediği bir dili “Türklüğe ve Atatürk'e hakaret” olarak algılayan vatandaş gibi...