Pazar, 19 Aralık 2010 (15 yıl 10 ay önce)
Sabaha karşı geldiler... Şafağın henüz ağarmadığı alacakaranlıkta... Çoğu özel olarak eğitilmiş olan 20 bin askerle geldiler... Kurşunlarla, bombalarla, gazlarla, yakıcı kimyasallarla geldiler. Öldürme kastıyla geldiler, boyun eğdirip diz çöktürme hedefiyle geldiler, teslim almaya geldiler!.. Sadece ilkini başardılar; yaktılar, yaraladılar, katlettiler... Ama teslim alamadılar!
Hedef, sadece cezaevlerindeki devrimci tutsaklar değildi! Asıl hedef, işçi sınıfı ve emekçi kitlelere, neoliberal kapitalizme muhalif bütün güç ve potansiyellere etkili bir gözdağı vermekti. Tüm toplumu korkutmak, sindirmek, teslim almaktı!.. İçerde olduğu gibi dışarda da yaşamı hücreleştirmekti!
Katliamın baş sorumlusu, bir zamanlar beyaz güvercinlerle anılan Ecevit'in sözleri, bütün çıplaklığıyla sergiliyordu aradaki bu bağlantıyı: “Cezaevlerine hakim olamadığımız sürece IMF programını uygulayamayız!..”
Cezaevlerine “hakim olmak” önemliydi onlar için. Çünkü işçi sınıfı ve emekçi halk kitlelerinin devrimci öncülerinin büyük bir kısmı oralardaydı. 12 Eylül faşizminin arkasından gelen '90'lı yıllarda yetişmiş kadro kuşağının ağırlığı zindanlardaydı. Onlar, zindanlardaki direngen duruşları, üretimleri ve dışarıya ulaşan sesleriyle baş eğmemenin sembolleriydiler.
Burjuvazi, onun ekonomik ve siyasi terörü karşısında ileri atılıp dövüşmenin çağrıcısıydılar. Bundan dolayı ezilmeleri gerekiyordu. Burjuvazi tüm toplumu sindirip teslim alabilmek için bu kadro kuşağını biçmenin peşindeydi.
Onun için bu kadar gaddarca geldiler, o yüzden böyle gözüdönmüşcesine yüklendiler. Bomba ve kurşun yağdırdılar. Yaktılar, yıktılar, kırdılar... Ama teslim alamadılar! Esinini gelecek kuşaklara bırakan bir direngenlik dikildi karşılarına: Gün gelir, diyenlerin sarsılmaz yiğitliği!