Cuma, 24 Aralık 2010 (15 yıl 10 ay önce)
"... bilmezlikten değil,
fıkaralıktan
pasaporta ısınmamış içimiz
budur katlimize sebep suçumuz,
gayrı eşkiyaya çıkar adımız
kaçakçıya
soyguncuya
hayına... "
(Ahmet Arif)
Bazen okul çıkışı bıçaklamalar, bazen otogarlarda linç girişimleri, bazen okulda polis-özel güvenlik işbirliğiyle yapılan saldırılar, bazen de fakültelerde, bazen cadde ortalarında copla, biber gazıyla... O kadar çok örnek var ki söyleyecek. Bu örneklerde tek değişen yer adları oluyor, hedef hep aynı; “Kürt”. Son olarak dikkatimi çeken haber, Kütahya'daki Kürt öğrencilerin şehri terk etmesi; daha doğrusu sürgün... Can güvenliklerinin kalmadığını söyleyen öğrenciler, şehri terk ediyorlar. Eli kanlı, sopalı, bıçaklı faşistler “Kürt avına” çıkmış adeta. Öğrenciler evlerinden dahi çıkamadıklarını söylüyorlar. Polis ve ülkücü faşistlerin işbirliği ile evleri tespit edilip basılan Kürdistanlı öğrencilere ev de yok artık... Ev sahipleri öğrencilerin evden çıkmasını istiyor. Devlet yurtları artık barındırmıyor Kürdü...
Kısa bir süre önce Isparta'da eğitim gören bir arkadaşımdan duyduklarım bu kadarı da fazla dedirtmişti. “Final sınavı bitip, memleketlerine tatile giden öğrenciler otogarlarda yüzlerce kişilik, esasında kişiliksiz faşist güruhlar tarafından linç edilmek isteniyor” bu linç girimlerine maruz kalanlardan biri de bu arkadaşımdı. “Arkadaşlarımız sokak ortalarında linç edilmeye çalışılırken, esnaf kurtarıyor bizleri” diyor arkadaşım. Bu kadar linç, akıtılan bu kadar kan Kürdü göçmeye zorluyor. Peki yurtlarda ve okullarda bu şöven girimlere karşı önlemler alınıyor mu? Hiç zannetmiyorum. Çünkü bizim ülkemizde 80 darbesiyle doğan YÖK'le birlikte sağlıklı zihinler ya zehirlenerek öldürüldü, ya da sürgün edildi. Şimdilerde sivil faşist ve ülkücü beslemelerin zırhla dolaştığı okullarımızda canımız kime emanet? Okul yönetimlerinde kimler var? Demokratik haklarımızı ne kadar kullanabiliyoruz... Bunları bir yana bırakın güç bela bir araya getirdiğimiz ve harçlara döktüğümüz paraların karşılığını ne kadar alıyoruz düşündünüz mü?
Devlet üniversitelerini ucuz olduğu için zorunluluktan tercih eden, birçok öğrenci tanıyorum. Yasalarda yazdığı gibi "Sosyal devlet değil Türkiye Cumhuriyeti", yani eğitim, sağlık..vb temel insani ihtiyaçlar devlet tarafından karşılanmıyor. Emekçi ana babalarımız hatta çoğu zaman öğrenci işçilik yaptığımızda kazandığımız üç beş kuruşun okulun bahçesindeki çiçeklere harcandığını gördük. Ve neden biliyor musunuz; rektörün şöyle söylediğini çok iyi hatırlıyorum; “benim öğrencilerim her şeyin en iyisini hak ediyor, güzellikler içinde okuyacaksınız” Ama TC. üniversitelerindeki rektörler hiç kuşkusuz en çok Kürde güzellik yapıyor. Örneğin ben de Kürt öğrenciyim ve çok değil, geçen sene rektörlükçe okuldan sürgün edildim. Sadece ben değil birçok arkadaşım benimle aynı sürgünden dem aldı. Biz emekçi çocukları yakılan köylerimizden sürgün edildik önce, sonra başladı yaşam, ekmek mücadelesi... Bunlardan bir tanesi "eğitim." Kürdistan'daki eğitim mücadelesi, anne-babayla aynı kaderi paylaşmamaık adına başlar önce. Hele ki kız öğrenciler okuma mücadelesini önce ailelerine karşı verirler. Küçük yaşlarda başladığımız eğitim mücadelesine, büyüdükçe ekonomik sıkıntılar eklenir. Önce yakılan köyünde ne evin ne de okulun kalmıştır. Büyük şehirlerde tutunmaya çalışırsın, küçük yaşta işçi olursun, cinsiyet farketmez. Emekçiliği, işçiliği öğrendikten sonra kendi ayakların üzerinde durmak zorundasındır. Bunu da başarmanda azminin önde olması gerekir, çünkü hayat sana iki defa zordur; hem Kürtsün hem kadın. Mücadele saflkarın çoğalır ve tutunmak için inancını körüklemen gerekir. Bunu da başardıktan sonra kapitalist sistemin eğitim kısmıyla savaşırsın; çünkü YÖK gibi bir düşmanın vardır karşında. Seni binbir türlü sınavdan geçirir, sana seçenek sunarmış gibi görünür; ama bir bakarsın hiç tanımadığın bir batı ilinde üniversite okumaya gitmişsindir. İşte tam da burada sistemin iç yüzüyle yüzleşmeye başlarsın yacvaş yavaş... Bir bakarsın okul yönetimin dayattığı kurallar, Darbe yasasından beter. Tanıdıkça, tanınırsın sistemde. Senin başarına bakılmaz, nereli olduğuna puan verirler. Kürdistan'ın tanınmış, yani gündemde olan bir şehrindensen alacağın bıçak darbelerinin sayısı artar.
Ama devlet Kürde iyi bir eğitim veriyor bir yandan. Kendini çok kısa bir sürede, öyle bir tanıtıyor ki, Kürt neye nerden bakacağını, nasıl mücadele edeceğinin hatlarını çiziyor artık. Bu çizgilerde Şerzanların, Aydın Erdemlerin... imzası var. Yani, Kürde yine direnmek düştü...