Alınteri bizim sesimiz, sesini yükselt!.. Sabırla, inatla ve yaşama sevincimizle mücadeleye daha bilinçli, daha sıkı sarılmalı
Cuma günü, akşam iş çıkışı saatlerinde, Alınteri okurları olarak gazete dağıtımı gerçekleştirdik. Düzenli olarak yapmaya başladığımız dağıtımlarda, işçilerin-emekçilerin güncel sorun ve taleplerini, son dönem işçi sınıfına dönük burjuva saldırıları, örgütsüzlüğümüzden kaynaklı yaşadığımız sıkıntıları anlatan, egemen sınıfların işçi sınıfına ve devrimcilere yönelik uygulamaları içeren yazıları, sınıfın gündemine taşımaya devam ediyoruz…
19 Aralık'la gözlerimizi bağlayıp, unutturulmaya çalışılan barbar bir devleti anımsatıyoruz ve işçilerin emekçilerin arasından bir ses olup haykırıyoruz asla bağışlamayacağımızı! Duvarlarının hükmü olmadığını ve bizi yok edemeyeceklerini onurlu bir şekilde savunmaya devam ediyoruz… Başımız dik, yüzümüz düşmana dönük!
Çürümeye karşı, örgütlü, topyekün bir mücadelenin gerekliliğini savunmak gerekiyor, kararlı bir şekilde… Kararlı duruşumuzu işçilerle paylaşıyoruz… Yanımıza gelen, konuşmak isteyen işçilerde oluyor elbette… Bende mücadele ediyorum diyor, gelin bir çay içelim diyor… Çok fazla vaktimiz olmadığı için başka bir zaman çay içme sözü veriyoruz ve ayak üstü devam ediyoruz sohbetimize.
Sohbet ederken hem bugünkü eksikliklerimizi görüyor, bunları nasıl giderebiliriz diye düşünmeye başlıyoruz, hem de bu işçi arkadaşlarımızın kendisine, mücadeleye ve bizlere güven kazanmaya başladığını görüyoruz… Tekrar geleceğim diyor bir işçi, eğer her zaman buradaysanız?.. Biz buradayız diyoruz… Daha öncede buradaydık… Bugünde burdayız… Bundan sonra da burada olacağız…
Selam verip kolay gelsin diyenler de oluyor gazetemizi almasalarda… Veya almayı istiyorum ama yanlızca yol param var diyen işçilere ücretsiz verdiğimiz de oluyor gazetemizi...
Söylediklerimize çok anlam vermeyenler de oluyor… Gözlerimizin içine bakıp, “bunlarda kim?” gibisinden anlam çıkarmaya çalışanlarda…
Gülümsemelerimize takılıp gidiyorlar… Evet bunlar içinde bişeyler yapmak gerek? Ama ne yapmak?
Sınıfımıza doğru adımlar atabilmenin kolay yolları yok maalesef… Ve yolun daha çok başındayız…
Bugün işçi sınıfı sendikalarına, proleter devrimci örgütlere ve en başta kendisine ciddi güvensizlik duymakta. Onlara gerçekte sendikaların bizlere ait olduğunu yani “Sen, ben, biz” olduğunu anlatabilmek, yaşadığımız sorunların, genel olarak bir sistem sorunu olduğunu, “bozuk düzende, sağlam çark olmayacağını”, bunu ancak örgütlü mücadeleyle tarihe gömecek bir öncü örgütün ve sınıfın partisiyle bütünleşmesi gerektiğini, elbette bir kaç kelimeyle anlatabilmek çok zor…
Sabırla, inatla ve yaşama sevincimizle mücadeleye daha bilinçli daha sıkı sarılmalı, sınıfımızla kol kola girmeli, bunların dışındaki bütün gereksiz, kendisini düşünen kaygıları bir kenara bırakmalıyız…
Bugün bu sorumluluk, en gencimizden en yaşlısına kadar, sınıf bilincine sahip bütün bireylerin tarihsel görevidir… Bu görev ne tek başına kendisini herhangi bir sendikada var etmiş saymakla, ne her hangi bir siyasal düşüncenin savunucusu ve ya bilmem nerenin sorumlusu olduğunu iddia etmekle, ne kendisini işçi sınıfının safında sayıp, sendika ağalarına peşkeş çekmeyi düstur edinen anlayışlarla olacaktır…
Bu görev yalnız ve yalnızca soluksuz bir kavganın bilincine varmış ve tarih karşısında kendisini sorumlu gören, bu yokoluşa ve barbarlığa karşı herşeyden çok “insan onurunu” savunan ihtilalci bir ruh ve bilincle donanmış devrimcilerin işi olabilir…
Bunların bilincinde olupta bu sorumlulukla hareket etmeyen herkes, bu barbarlık ve yokoluş tufanına, kapitalizmle birlikte ortak olmuş sayılacaktır. Tarih bunu böyle anlayacak, böyle anlatacak ve böyle bilecektir.
- Kahrolsun Kapitalizm!
- Yaşasın Mücadelemiz!
[İstanbul'dan Alınteri okurları]