Salı, 28 Aralık 2010 (15 yıl 10 ay önce)
Bardaktan boşalırcasına yağmur yağıyor toprak nefes alıyor sanki; ama bi taraftan evsizleri düşünüyorum, evlerinin damları akan emekçileri düşünüyorum... Kapitalist düzenin hayatlarının her alanına damlayan emekçileri düşünüyorum, kapitalizmin hayatlarımıza akıttığı sömürüye karşı mücadele azmi bir kez daha katmerleniyor içimizde...
Çayımızı yudumladıktan sonra, belirlerdiğimiz bölgeye; Kartal Cemevi semtine doğru gidiyoruz. Buraya ilk defa gireceğiz, biraz heyecanlıyız aslında yaptığımız her işi ilk defa yapıyor gibi...
Başlıyoruz kapıları çalmaya. Akşam üzeri işçiler-emekçiler işlerinden dönmüşler, yemekte yakalıyoruz birçoğunu. Çaldığımız her kapıya Alınteri'nden geldiğimizi belirtiyoruz. İşçinin ve emekçinin gazetesi diyoruz. Bu semti anlamaya çalışıyoruz; çogunluğu dinci-gerici kesim olsa da Alınteri'ni anlatıyoruz. Çaldığımız bir kapıda bir abla çıkıyor karşımıza. Psikolojik sorunları olduğunu söylüyor, sıkıntısını anlamaya çalışıyoruz ve sistemin tam da bunu yapmak istedigini; bunalıma sokup yalnızlaştırma, cinnet ve en son da intihar ettirmek istediğini söylüyoruz. Ve sorunlarından kaçmaması, içine kapanıp yalnızlaşmaması gerektiğini anlatıyoruz sohbetimizde.
Kentsel dönüşüm başlangıcında olan eski evlerin yıkılıp, yerine lüks gibi görünen ama aslında insanı tamamen yalnızlaştıran başka büyük bir binaya giriyoruz. Bize kapısını açan, sonradan işçi emeklisi olduğunu öğrendiğimiz güler yüzlü bir emekçiye gazetemizi tanıtıyoruz. Sonra bizi geri çevirmeyip, “okumak isterim” demesi üzerine “biz de o zaman veririz” diyoruz. Esprili sohbetimizin başlangıcı olarak bizi içeri davet ediyor, yemekten yeni kalktıklarını ama bize de yemek ısmarlamak istedigini ısrarla söylüyor, kıramıyoruz ''peki'' diyerek içeri giriyoruz. O kadar sıcak karşılıyor ki yağmur yüzünden ıslanan çoraplarımızı görerek bize çorap vermek istiyor. Kendisine teşekkür ederek kapıda başlayan sohbetimize devam ediyoruz. Kendisini artık emekli olabilen nadir insanlardan biri olarak görüyor, biraz umutsuz. “Bu insanlar herşeyi çok çabuk unutuyor” diyor. “Eminim komşularım size terörist gözüyle bakmıştır” diyerek öfkesini belli ediyor. Sohbetimizden sonra dağıtıma devam etmemiz gerektigini belirterek, üzülürek de olsa kalkmak zorunda oldugumuzu söyleyip ordan ayrılıyoruz.