Cuma, 7 Ocak 2011 (15 yıl 10 ay önce)
Yapı Sanatevi, son yıllarda işçi sınıfı ve emekçi kitlelerin eylemlerinde daha sık görür olduğumuz Pınar Sağ ile bir söyleşi gerçekleştirdi. İlerici bir sanatçı ve aydın olma duyarlılığını, bedeli ne olursa olsun pratiğine de yansıtan Pınar Sağ'la geniş bir yelpazeyi kapsayan söyleşiyi yayınlıyoruz:
Yapı Sanatevi: Zaman ayırdığınız için teşekkür ederiz. Önce Pınar Sağ’ı kendi ağzından dinleyelim.
Pınar Sağ: 1979 İstanbul doğumluyum. Aile kütüğümüz Erzurum Aşkale’de. Çok uzun yıllardır halk kültürüyle, bu gelenek içinde bağlamamızla, öğretilerimizle eğitmenlik yapıyorum. 1992′den beri bağlama çalıyorum. 1995'te İTÜ Türk Dili ve Konservatuar bölümüne girdim. Tabii bu süre içinde pekçok halk eğitim merkezi, kültürevleri, Pir Sultan Abdal Dernekleri gibi kurumlarda eğitmenlik yaptım. Şu anda da Tolga Sağ Müzik Okulu’nda eğitmenlik yapıyorum. Gerçi yoğunluğumuzdan ötürü 6-7 aydır derslere hiç giremiyorum. Çünkü ülkemiz çok karışık, eylemlerimiz çok yoğun ve her zaman inandığım çok önemli felsefi bir söz vardır: “Eylemsiz bilgi keskin olmayan kılıca benzer”. Bir insanın eylemselliğini bilgisiyle bütünleştirip yansıtmasından yanayım. Ve inanıyorum ki zaferler her zaman sokakta kazanılır. Bunun için sürekli eylemden yanayım.
Yapı Sanatevi: Pınar Sağ müzik arenasına, okulun da kazandırdığı eğitmenlikle beraber ilk albüm çalışmasıyla “Türkü söylemek lazım” adlı ilk albüm çalışmasıyla profesyonel bir sanatçı olarak girdi. Peki neden türkü söylemek lazım?
Pınar Sağ: Çünkü geleneği geleceği taşıyabilmek adına, inandığımız değerleri, ilkeleri bu güzel coğrafyanın öz kültürüne sahip çıkmak adına ve hiçbir zaman ticari kaygılardan yana saf tutarak değil; bu ülkenin ezilen sınıflarıyla omuz omuza durabilmek adına… yani aşkın, özgürlüğün, o kırılan zincirlerin bir ifadesidir türküler. Ben muhalifim ve bu noktada da bir tarafım. Tabii taraf olduğum için, bir tarafı da karşıma alıyorum. Ve karşıma aldıklarımla savaşabilmek için de her zamn türkü söylemek lazım diyorum.
Yapı Sanatevi: Türkülerinizde de deyişler ön planda. Biraz bundan bahseder misiniz?
Pınar Sağ: Daha önce öyleydi aslında -deyişler daha yoğundu. Çünkü bu bir yoldur ve Alevi geleneğinde bağlamamız elimizdedir, gözümüzü açar açmaz karşımızdadır; yardır, sevgilidir bağlama. Tabii ki önce kulağımıza bu deyişler işledi. Ama bunun devamında ben daha çok kendime döndükçe -ergenlik döneminde 13-14 yaş o dönemden itibaren insan biraz daha dünyaya farklı bir pencereden bakıyor- bunları daha derinden hissetmeye başladım...
Ben çok güzel bir anneye sahibim; çok onurlu bir savaş vermiş, çok mücadeleci bir kadının kızıyım. Beni teorik olarak bilimsel olarak bağlamayla tanıştırdı. Beni kursa yazdırdı ve ben deyişlerin yanı sıra, daha çok protest müziğe ilgi duymaya başladım. İşte dinlediğim gruplarımız vardı. Özellikle Kürt gruplarını dinlemeyi çok seviyordum. Bir yandan Alevi deyişleri, bir yandan da gerçekten ülkede eksik kalmış, gözardı edilmiş halkların müziklerini elimden geldiğince dinlemeye çalışarak büyüdüm. Ben bütün kültürleri çok seviyorum. Çünkü halkların kardeşliğine inanıyorum. İnsanların verdiği savaşta, ortak kavgada, pekçok noktada ortak paydada buluştuğumuza birleştiğimize inanıyorum. Burada dil, din, ırk ayrımı olmadığını düşünüyorum. Bunun için türküleri her zaman baştacı yaptım. Ama yaşadığım coğrafyanın sıkıntıları, kavgası, ekmek kavgası, savaşlar, ihanetler, gözardı edilen emekler, işçi ölümleri bunlar bu kadar yoğun yaşanırken ben şu anda daha çok sitem içerikli, öfke ve isyan içerikli -bir o kadar da zafere olan inancıma ilişkin- eserler seçiyorum.
Yapı Sanatevi: Aşkalelisiniz. Aşkale, Kürt, Ermeni, Türkmen ve çeşitli inançlardan halklar mozaiğiyle bezeli bir bölge, aynı zamanda isyan geleneğinin olduğu bir bölge... Sözlü, yazılı veya ezgisel edebiyatın altyapısını oluşturuyor. Biraz bu konuda konuşabilir miyiz?
Pınar Sağ: Yaşadığımız topraklar pekçok kavgayı, sevdayı koynunda barındırmış topraklardır. Ve benim bölgem Erzurum; Ermenisiyle olsun, Kürt halkları, Zaza halkları, Türkmen boyları… pekçok halk burada bir arada yaşamışlar yüzyıllarca... Ama şunu çok iyi biliyorum ki, insanları sömürmenin en üst kademesi ve en sağlam kademesi dindir. Bunu artık çok iyi biliyoruz. Dinin dokunulmazlığıyla karşı tarafa yapmayacağını bile yaptırabiliyorsunuz. Karşı tarafta o gücü sağlayabiliyorsunuz. Ve özellikle Erzurum, devletin daha çok kendi içinde benimsediği Sünni kültürü biraz baskıcı ve halkarı kırarak yaşattığı acıların toprağıdır.
Bugün mesela gazetelere bakıyorum, hala toplu mezarlar çıkıyor. Diyorum ki, insanlar kalkıp antika peşine düşüyorlar, toprakları kazıyorlar, antikalar çıkartmaya çalışıyorlar, tarihi eserler diyorlar… Peki bu coğrafyanın yediden yetmişe bütün insanları, yetmiş iki milletiyle o toprağın altında kalanlar bu ülkenin en büyük değeri değil miydi? İnsana hiçbir zaman değer verilmedi. Fakat ben yine de bu coğrafyada, Erzurum Aşkale bölgesi içinde çok noktada geri kalındığını düşünüyorum. Çok seviyorum toprağımı, birileri bize “ya sev, ya terket” der ama biz bu ülkeyi kalkıp birilerine satmaktansa, Amerika'lara yatırımlar yapmaktansa, kapitalist ülkelere gebe kalmaktansa ben bu ülkeyi Nazım'ların sevdasıyla zaten sahiplenmişim. Yılmaz Güney'lerin sevdasıyla zaten sevmişim.
Şu günlerde bana davalar açılıyor. İnandığım değerler doğrultusunda zaten benimsemişim ve sahiplenmişim. İşte bu sıkıntılar içerisinde bizler türkülerimizi çok zor koşullar altında dile getiriyoruz. Çünkü benim artık çıkabileceğim bir alan kalmadı, çıkabileceğim ekran yok! İnandığım ve kendime yoldaş gördüğüm sadece bu ülkenin ezilen sınıflarıdır. Bu da benim kendi tercihimdir. Ben bu seçimimden her zaman onur duyuyorum; bu ülkenin patron sistemine hizmet etmektense, ağa sistemine hizmet etmektense ezilenlerin yanında olmak, benim için her zaman bir onurdur.
Yapı Sanatevi: Bunlara geçmeden önce bir sorum olacak. Osmanlılar Dönemi’nden, hatta Selçuklu’dan hemen sonra, bölgeye sürekli olarak farklı halklardan -özellikle Karadeniz kökenli- insanlar yerleştirildi. Özelllikle Cumhuriyet Dönemi’nde Koçgiri İsyanı’ndan sonra bu doruğa çıktı. Buna rağmen halklar arasında bir düşmanlık yaratılamadı. Bu konuda ne diyeceksiniz?
Pınar Sağ: Anadolu insanı evine misafir gelse -ne olursa olsun kim olursa olsun- kendi soğukta kalır en güzel yerini o misafire sunar. Kendi yemeği olmaz, gerekirse çocuğunu aç bırakır yemeği konuğuna sunar… öyle değil mi? Anadolu geleneği çok güzel bir gelenektir fakat 200 yıllık bir kesitte o kadar acıların katliamların yaşatıldığı bir Arapgir Malatya coğrafyası var. Dersim İsyanı, Koçgiri… Günümüze gelindiğinde Sivası yaşadık, Maraş’ı, Çorum’u yaşadık… Alevisinden Kürdüne, Ermenisine pek çok oyunların oynandığı bir ülke...
Her zaman söylerim, iktidar için en kolayı “üç maymunu oynamak”, duymamak, görmemek ve konuşmamak ve ezmektir. Onların çıkış noktası budur. Anadolu kültürü geleneğinden gelen bireyler olarak bizler, zaten paylaşıma çok önem verdik. Biz yanımızda kim olursa olsun onun rengine, diline bakmayız. Canımızla başımızla ona yardım etmeye çalışırız. Ama stihbarat sistemi, ispiyonculuk sürekli farklı bir biçimde halklar içine sızdı. Kendinden olmayanları sonuçta düzene sattılar. Böyle bir sürü acı yaşandı.
Bugün pek çok acı yaşatılıyor ülkemizde. Müzikal olarak çok büyük çıkmazlar içine giriyoruz. Sonuçta ben bir ürün yapıyorum, kaset çalışmaları yapıyorum. Bunu halka ulaştırmamın yolu nedir, yazılı ve görsel basındır. Görsel basına girebileceğim bir program var mı benim? Böyle bir kanalım, programım yok. Zar zor birkaç programa çıkmaya çalışıyoruz; orada düşüncelerimizi ifade etmeye çalışıyoruz. Aradan bir yıl geçiyor mesela, insanlar “Kasetiniz çıktı mı?” diye geliyor... Oysa bir yıl olmuş o kaset çıkalı. Ama ne oluyor işte, demek ki başka bir yapı gerekiyor. Herkesin bir rengi, bir çizgisi ve taraf olmalıdır; insan taraf olmalıdır. Ben tarafsızım, ortadayım dersen, bana göre çok karaktersizsin ve kimliksizsin.
Yapı Sanatevi: Pınar Sağ gibi belli bir popülarite yakalamış, 600 liralık asgari ücretle geçinenlerin olduğu bir ülkede iyi kötü geçimini sağlayabilen bir Pınar Sağ durup dururken -aslında durup dururken olmadı da; aldığı toplumsal eğitim, geldiği köken, yaşadığı aile, koşulları- “niye başına bela almak istedi” diye sorsalar...
Pınar Sağ: Ben bu belaların içinde yaşıyorum, bu belalar zaten bizim dört tarafımızı kuşatmış. Cezaevleri düşünce suçundan yargılanan nice aydınla, o güzel dostlarla dolu değil mi? Ve ben düşünüyorum, insanlar çok rahat yaşayabilir, birçok şeye gözünü kapatabilir, 600 Lira alır sesini çıkarmaz, aç kalır ama “çok şükür allahıma, rızkımı da aldım” da diyebilirsin. Ama bir yandan da diyebilirsin ki "Ben bunu hak etmiyorum, bu ülkenin topraklarında emek harcıyorum, emeğimin karşılığını istiyorum ve haklıyım”...
Ben bulunduğum ekonomik seviyeyle kendimi idare etmeye çalışırım, tek başıma verdiğim bu mücadelede. Benim için kendi mutluluğum, kendi huzurum değildir aslolan. Aslolan benim bu ülkede, bu coğrafyada; sokağıma, mahalleme, şehrime, ülkeme... yani bütün toplumsal alanların bulunduğu her noktada nerede sıkıntı ve ezilmişlik varsa ben orada olmaktan yana saf tutuyorum. Tabii bu, çok fazla kişinin de göze aldığı bir şey değil. Çünkü davalarım oldu, yargılandım. Baktığınızda yanımda çok kalabalık kitleler vardı ama sanatçı olarak baktığınızda iki üç kişiyi geçmedi. Çünkü onların kaybedecek şeyleri var. Nedir mesela; konserleri vardır. Ben hiçbir zaman sağ ideoloji çerçevesindeki hiçbir etkinliğe katılmadım. Çok ciddi paralar teklif edildi. Kabul etseydim, belki de hiç işe gitmeden oğlumla kızımla -Turna, Toprak- çok rahat geçinebilirdim. Ama ben vicdanıma, bu ülkedeki kıyımlara, katliamlara olan öfkemin altında ezilir ölürdüm, kahrolurdum. Ben onurumu satmış olurdum. Ben onurumu satmamak adına her zaman, dik bir mücadeleyi kendime hedef edindim. Dedim ki, her şeyin bir bedeli var ve ben buna inanarak kendi bilincimle giriyorum. Ben ezilmiş insanlarımızdan yanayım. Ben iktidarın görmezden geldiği işçi sınıfından yanayım, köylüsünden yanayım, öğrencisinden yanayım. Şimdi ben, emeklisiyle, emekçisiyle bu kadar büyük bir mücadele içerisinde onlara canciğer olurken zaten beni çağırmazlar. Şu anda da çağrsalar çok iyi bilirler alacakları cevabı. Benim önüme hangi gücü sunarlarsa sunsunlar, çok iyi bilirler ki Pınar Sağ hiçbir zaman dönüp bakmaz ona.
Çok mu sıkıntım olur, evet. Alanım gittikçe daralıyor, çünkü çok yoğun olarak dayanışma konserlerine gidiyorum. Sonuçta ücretli etkinliklere katılıyoruz ama benim yaşamımda şu son bir yılda dayanışma etkinliklerine katılımım fazla oldu. Çünkü elimden ne geliyorsa yapmam gerektiğine inanıyorum. Boyacı olsaydım, boya yapmaya giderdim. Eğer doktor olsaydım, hasta varsa yine giderdim -nerede olursa olsun. Eğer müzisyensem, sazım, bağlamam ve türkülerimle onların yanında olabileceksem; ben iktidarı karşıma almışım. Demişim ki ben muhalif bir sanatçıyım. Artık kendimi daha çok halk savaşçısı olarak görüyorum. Çünkü ben direnmekten yanayım. Ben gerekirse sokaklarda onlarla birlikte sabahlamaktan yanayım.
Benim inadığım çok ciddi değerlerim var -sadece çocuklarım değil. Benim kardeşlik ve barış adına -dünyanın neresinde olursa olsun- hep çıktığım yol buydu. Özgürlük adına, eşitlik adına... Bu bir yol ve ben bu yola bedellerini bile bile girmişim. Kendi dışındakileri düşündüğü için suçlu kılan zihniyet, bu faşizan baskı, bu yapı nice aydını, yaşadığı toplumun sorunlarının farkında olan değerleri cezaevlerine koymuştur. Bu da ülkenin ne kadar büyük bir adaletsizlik içinde var olduğunu gösteriyor. Bir köşe yazarının çok güzel bir sözü kafamda yer etmiştir: “Gece kapınız çaldığında komşunuzun sizden yardım almaya geldiğini değil de; polisin sizi almaya geldiğini düşünüyorsanız; o ülkede faşizm ciddi anlamda etkisini göstermiştir”. Peki umutsuz muyum? Asla değilim, yine de umutluyum, umudun her şey olduğunu çok iyi biliyorum. Ben eşitlik ve özgürlüğün yaşandığı bir coğrafya adına elimden ne gelirse sazımla, sözümle, bedenimle ve yüreğimle her zaman olacağım.
Yapı Sanatevi: Ve bütün bunların üzerine bir de tecrit edildiniz. Peki bu tecrit, düşünsel olarak öngörü olarak nasıl kırılabilir?
Pınar Sağ: Şimdi artık ben değil de biz kavramını oturtmak gerektiğini düşünüyorum. Açtıkları davalarla beni pekçok alanda asimile etmeye çalışan taraflar insanları sindirmekten yanalar. Bir davamda 2 yılla yargılandım, biriyle 5 yılla... Şimdi bir yenisi açılıyormuş. Benim sindirilmem bekleniyor. Gözümü kapatmam isteniyor. “Yahu ne sorunun var, git evine rahat otur” diyen zihniyetler de var bu toplumda ne yazık ki. Sanatçı arkadaşlarımdan çok bir şey beklemiyorum artık. Çünkü bir insanın yanında bir dostu olsun, bin tane düşmanından iyidir! Ama şunu da çok iyi biliyorum; kaypak dostum oluncaya kadar bin tane düşmanım olsun, böyle dimdik karşımda dursun ben bunu daha çok isterim. Bir insanın -sanatçı olmak hiç önemli değil bu noktada- düşüncelerinden dolayı yargılanması çok adi bir tutum. Ve kalkıp diyorsunuz ki siz orada kardeşlik, barış, dile getiriyoruz. Deniz Gezmişleri, Mahirleri, Kaypakkaya'ları dile getirirken insanların bu değerlerin toplamından bile korkmaları onların ne kadar güçsüz ve aslında korkak olduklarını gösteriyor. Bu benim için çok önemli.
Yapı Sanatevi: Neden yargılandığınızı bütün kamuoyu bildiği için, oraya girmek istemiyorum. Ama son mahkemenizde “Onlar mahkum bile değillerdi, mahkemeye bile çıkarılmadan işkencede katledildi” dediniz, “Onları anmak da benim için bir onurdur” dediniz. Aynı onuru biz de Alınteri ailesi olarak sizin adınıza söylüyoruz. Bize kalırsa da, bizler de çok fazla kendi sorumluluklarımızı yeterince yerine getiremedik; ileriye çıkan, tercihini işçi sınıfı ve emekçilerden yana yapmış aydınlarımıza ve sanatçılarımıza ne yazık ki çok fazla sahip çıkamadık. Aslında biraz da bunların tartışılması gerekiyor.
Pınar Sağ: Belki yaşadığımız hareketlilikten olabilir. Gerçekten çok hareketli dönemler yaşıyoruz. Bizim yaşıtlarımız '80′leri çok fazla yaşayamadığı için... Elbette anne ve babalarımızın bu olaylara bakışı daha farklı. Basın alanında da, sizin gibi değerli dostlarımızın “biz” diyebilmesi, sizin bugün bu röportajı yapmanız... bunlar çok önemli. Biz sizinle aslında hep yan yana olduk. Yaşadığımız bu zorlu süreci birbirimize güç katarak yarınlara taşımamız çok önemli. Ülkemde nice aydın katledildi, nice değerler yokedildi. Kimliklerinden ötürü sokak ortasında nice insana kıyıldı. Kimlikte Dersim yazıyor diye polis kurşunuyla niceleri öldürüldü; ayağı kaydı da kurşun nedense beyninin tam ortasına işledi… Ama şunu çok iyi biliyorum ki, onlar kendi sularında boğulacaklar.
Yapı Sanatevi: Televizyonu açtığınızda, bir müzik markete girdiğinizde binlerce kişinin 'sanatçıyım' diye ortaya çıktığını görüyorsunuz. Kendilerini ilerici-demokrat olarak tanımlıyorlar ya da bu değerlerle var ediyorlar. Ancak kendileri gibi meslektaşları, sanatçılar, aydınlar yargılanıyor. Bu noktada bir duyarlılık, bir kampanya, bir araya geliş oldu mu? Bu alanda da korkunç bir örgütsüzlük, çekememezlik daha da ötesinde “bana dokunmayan yılan bin yaşasın” mantığı hakim mi?
Pınar Sağ: Kesinlikle hakim. Dediğin o kadar doğru ki; sürekli kendini sanatçıyım diye adlandıran isimler çıkıyor. Ama sanatçı halkın savaşçısı da olabilmelidir. Benim yaşamam mesele değil, fakat bir gün döner dolaşır bu dava herkesi farklı alanlarda sırtından vurabilir. Ama ben hiçbir yoldaşımı, hiçbir dostumu bu koşullar içerisinde yalnız bırakmadım, yalnız bırakmam. Evet sanatçı camiası içinde ben şu anda çok yalnız bırakıldım; benim kayınpederim bile daha bana sormamıştır “Mahkemen ne oldu?” diye... Ben beklerim sormasını değil mi? Şunu çok iyi bilirim ki, kimileri beni sadece alanlarda slogan atan biri gibi lanse ederek küçültmeye çalışıyor. Ama emekten ve üretimden yana durmadıkları için beni böyle değerlendirdiklerini biliyorum. Sanatçı arkadaşlarımın yanıma gelmemesi; maddi kayıpları olacaklarını düşündükleri içindir. Çünkü bu bir yürek işidir.
Ben mahkemelerimde hiç yalnız değildim; ağır cezada yargılanan bir sanatçının davasına çok yoğun destek geldi. Gelenler benim işçi arkadaşlarımdı, devrimci kurumlardı. İşçi kardeşlerimin, dostlarımın orada olması benim için çok daha anlamlıdır. Herkes kendi istediği doğrultuda yaşasın, ama ülke bu kadar çıkmazdayken, bu kadar savaş ve kavgaya gebe düşmüşken her şey o sahneye çıkıp, mikrofonu alıp bir saat iki saat program yapmak değildir. Bence sanatçı dediğiniz, ülkenin sorunları içinde de var olabilmeli, ülkenin iktidarına oynamaktansa, bu ülkenin ezilenlerine yoldaş olabilseler bence onlar çok daha derin değerler ve anlamlar kazanırlar. Ama işte bu da bir kültür meselesi...
Yapı Sanatevi: Yapı Sanatevi olarak bir çalışmamız var, onu da paylaşalım sizinle. Yine aynı zamanda buradan da bir çağrı yapalım bütün kurumlara, kendisine bu değerler ışığında sanatçı diyen dostlarımıza: “27 Ocak’ta Malatya Ağır Ceza Mahkemesi’nde yargılanacak olan Pınar Sağ Davası'a biz de gidelim, bizi de yargılasınlar biz de o suçu işledik, biz de o suçun bir parçasıyız. Bu ülkede o kavgayı yüreğinde taşıyan herkesi yargılasınlar!” diyoruz.
Pınar Sağ: Ben sizin gibi gerçekten ezilenden yana saf tutmuş, gücü karşıya alanların değeri benim için her zaman daha erdemlidir, anlamlıdır. Ben hepinize çok teşekkür ediyorum, emekçi arakadaşlarıma, Alınteri’nde emek göstermiş hem okurlarına, hem bütün yazarlarına. Size orada çay getirip de emeğiyle, yüreğiyle yanınızda duran tüm dostlarınıza çok teşekkür ediyorum. Ama bir kere daha söyleyeyim, yeni bir yıl yeni bir umut diyoruz; madem biz inadına eşitlik ve özgürlük diyoruz, bu ülkede -dünya coğrafyasının hangi noktası olursa olsun- cezaevinde olan nice aydınımıza, düşüncesinden ötürü yargılanan değerlerimize özgürlük istiyoruz!
Yapı Sanatevi: Yeni bir albüm çalışmanız var mı?
Pınar Sağ: Bu ay çıkacak. “Pınar mavi bir düş” diye özgürlüğe kanat çırpanlara ve özellikle dilsiz duvarlar içinde üşüyenlere ithaf edilmiş bir çalışma oldu. Tüm tutsaklarımız için, onları dışarıda bekleyen, göğün altındaki tutsaklarımız için, aydınlarımız için ve ülkemin tüm üreten sınıfı için yaptığım bir çalışma oldu. “Mavi bir düş” dedim, çünkü inandığım değerlerimin bir düş olarak kalmasını değil; düşün eyleme dönüştüğü günleri görmek adına mavi bir düş dedim. Ocak ayında çıkacak.
Heyecanlıyım, çünkü daha farklı bir çalışma oldu şu ana kadar yaptığım çalışmalardan. Daha protest müzik içerikli. Ahmet Kaya ezgilerinden, Zülfü Livaneli ve Hüsnü Arıkan'dan, çok sevgili dostum Şair Ruhan Mavruk’un Cumartesi Annelerine yazdığı şiir ile çok eski deyişlerin yer aldığı, halayların olduğu karma bir çalışma yaptım. Ben zaten çalışmamı herkese de yapmadım, bunu açıkça söyleyeyim. Belki çok eleştirileceğim; niye Pınar diye çıkıyorum, bu da çok eleştirilecek. Bir kadının kendi ayakları üzerinde durmasına, yeri geldiğinde dünyayı karşısına alıp tek başına rüzgarın doğru yürümesine, Asi Nehri gibi ters akmasına inandığım için ve her zaman bir kadının tek başına emeğiyle var olmasına inandığım için dostlarımla beraber artık Pınar diye varolacağım.
Yapı Sanatevi: Yeni bir yıla girdik. Yeni yılda nasıl bir mesaj vermek istersiniz?
Pınar Sağ: 2011′de her zaman biz olacağız; dün olduğu gibi, yarınlarda olacağı gibi... Her zaman birbirimizin eksiklerini birbirimize ciddi anlamda eleştirip yarınlara çok daha doğru biçimde taşıyacağımıza inanıyorum. Sınıf ayrımlarını sömürünün, kavgaların son bulduğu, işkencelerin son bulduğu insanların düşüncelerinden dolayı yargılanmadığı ve emeğin gözardı edilmediği bir coğrafya diliyorum. Tüm halkların kardeşliğini diliyorum.
Yapı Sanatevi: Teşekkür etmeden önce, bir arkadaşımızı kaybettik; bir dostumuzu bir emekçiyi Rıza KILIÇ'ı kaybettik. Başınız sağolsun diyoruz.
Pınar Sağ: Teşekkür ederim. Benim can kardeşim, dershanemizdeki öğretmenimiz Rıza KILIÇ. Yılbaşı gecesi 30 yaşında gencecik bir yüreği kaybettik. Çok değerli, çok emekçi bir dostumuz. Onun da acısı içimizde çok derin. Buradan diliyorum ki yarınlarda, yaşadığımız tüm acılarda, tüm kayıplarda birbirimize sırtımızı değil de yüreğimizi açalım, yüreğimizi dönelim.