Alınteri okuru işçi ve emekçiler olarak, 1 Mayıs Mahallesi’nde gazete dağıtımı gerçekleştirdik
Gazete dağıtımı için belirlediğimiz bölgeye varıp kapı kapı dolaşmaya başladık… Bir bayır yukarı bir aşağı, o ara sokak senin bu ara sokak benim derken iyice ısınmaya başladık işe…
Kapıları genelde çocuklar açıyor… Bu ilginç bir durum oldukça eğlenceli hale geliyorken, biz sürekli evde başka büyükleri arayıp sormaya devam ediyoruz. Bir çocuğa “Senin bir büyüğün yok mu canım?” diyoruz… Aslında annesini ya da babasını kastediyorken gerçekten bir büyüğü, çocuğun abisi geliyor… Sonra takip ettiği bir siyasal yayın olduğunu söylüyor ve dayanışma amaçlı almak istiyor gazetemizi. Kısa bir sohbetten sonra yolumuza koyuluyoruz yine…
Bir abimiz, az önce kapısını çalıp da ‘kimse yoktur burda’ diye geri döndüğümüz binadan çıkıyor…Tam biz yan binaya gelirken, “ya çocuklar kusura bakmayın” deyip istiyor gazetemizi… Bu belki de, kıtlık günlerinde bir ekmeği ikiye bölüp başka bir insanla bölüşmek gibi insanca bir davranış…”Demek ki hala bunu yaşayanlar var” diyoruz…
Çadırdan bozma bir ev sonra… Sonra küçük bir kız çocuğu aralıyor gecekondunun kapısını… Evde kimse yok… “Bu ne abi?” diyor. İşçi gazetesi olduğunu söylüyoruz… “Ne anlatıyor bu abi?” diyor… “İş bulabilyor muyuz bununla?”
Ah be çocuk!.. Nasıl anlatmak lazım sosyalizmi sana… Biz koskoca adamlara anlatamadık…
Bak diyorsun, karşıda ne var?.. Koca koca binalar…Ağaoğlu… Dap Yapı… Ekşioğlu… Orada kim yaşıyor?.. Zenginler… Para babaları… Fabrika müdürleri… Bir de bu çadıra bak… Bu çadırda biz! İşte bu adaletsiz dünyayı yerinden oynatıp, daha adil, daha insanca bir dünyayı kurmak değil mi sosyalizm?..
Onlar hiçler aslında biz olmadan… Çalışmadan, ter dökmeden, sırtımızdan geçinen bir asalak sürüsü onlar!.. Bu çadırı da yapan, o binaları da yapan biziz… Sarıl bunlara çocuk… Sarıl da büyü!
Sonra 14-16 yaşlarında bir grup gençle karşılaşıyoruz yolda… Uzatıyoruz gazetemizi ve sohbet ediyoruz… Atık kağıt işçiliği yaptıklarını söylüyorlar… Geçen seneler zabıtalar basmaya çalışmış yerlerini… Anlatıyor içlerinden biri… Dövüşe dövüşe emeklerine nasıl sahip çıktıklarını… Karakol kapılarına kadar dayanıp polislere karşı emeğin yumruğunu nasıl sıktıklarını…Tırsıp korkan polisleri… Anlatıyorlar… Haz alarak dinliyoruz… Mücadele edilmesi konusunda hemfikiriz… Atık kağıt işçileri, bugün topladıkları kağıtları çok ucuza satıyorlar… Fakat geri dönüşüm için bu kağıtları alan şirketler bu işten oldukça kar sağlıyor… İşgüvenceleri hiç yok… Hiçbir sosyal haktan faydalanamıyorlar ve bu işi yapanlar genelde çocuk işçiler oluyor… Bu da yetmezmiş gibi zabıtaların, polislerin baskılarını sürekli yaşamaktalar… Onlarla tanışmak ve bu mahallede oturduklarını öğrenmekle kalmayacağız…
Biz devam ediyoruz kapıları çalmaya….
Kapısını bize açan bir abimiz, “Bu gazeteyi Bağdat caddesinde satın! Satın da görsün zibidiler” diyor gazetemizi alırken… Yani patronlar sınıfından bahsediyor… O günler de gelecek elbet! Ama Bağdat Caddesi’ne ‘gazete satmak için’ çıkmayacağız; 15-16 Haziran’da olduğu gibi işçi sınıfının örgütlü gücünü konuşturmak için çıkacağız!.. Kapitalizme ve burjuvaziye kinimizi yüzlerine haykırıp, sosyalizmi kurma kararlılığımızı gözlerine sokmak için çıkacağız!..
Şundan eminiz ki, İstiklal Caddesi ve civarında da satabiliriz biz bu gazeteyi. Yahut emekçi semtlerinde bile hiç uğraşmadan mahalle esnafına saçabiliriz… Bu, günü kurtarmanın yoludur. Komünist ve devrimci faaliyetin yaşadığı daralmadan, örgütsüzlüğünden ve sıkışmışlığından kaçmanın yoludur… Fakat bugün yürümemiz gereken yol, bu yollar değil!.. Emekçi semtlerinde dahi işin kolayına kaçan kestirmecilik değil! Buraları bizler boş bıraktığımız için gericiler ve faşistler, cemaatler ve mafya cirit atıyor. Yozluk almış başını gitmiş; bir zamanlar devrimcilerle anılan semtler dahi bugün uyuşturucunun, fuhuşun, kumarın, çürümenin alıp yürüdüğü batakhanelere dönüşmüş. Sistemin bilinçli olarak körüklediği bu yozlaşmayı tersine çevirmek için buralara dalmalı ve emek harcamalıyız. En başta bu semtlerde yaşayan işçilerle buluşmanın yol ve yöntemlerini bulup çoğaltmalıyız… Öncelikli hedefimiz fabrikalara gidip sınıf kardeşlerimizle, kendi öz örgütlülüklerini sağlayacak mevziler yaratabilmektir… Kafasını kumdan, yani Taksim’den, Galatasaray’dan çıkaramayan bir anlayış, mücadeleye hiçbir zaman bir şey kazandırmayacaktır!.. İnsanların, emekçilerin örgütlenmesinde ve patronlar sınıfına karşı mücadele etmek için bir araya gelmesini sağlamak adına, kendimizi sorumlu görmeliyiz… Sokak sokak… Fabrika fabrika…Havza havza… Mahalle mahalle… Bunlar için kafa yormak her birimizin boynunun borcu olmalı ve öyle yürümeli bu yolu…
Sen yolunda Yürü! Kim ne derse desin!