Uyuşturucunun yaşamlarımızda doğal bir hal alması, işçi sınıfının geldiği durumu gözler önüne seriyor
Mobilya atölyesinde çalışan bir işçiyim. Uzun süredir iş arayıp bulamayan işsiz işçilerdenim yani… Uzun bir işsizlikten sonra, bir tanıdık aracılığıyla bir atölyede geçici bir süre ile işe başladım. İşe başladığım gün, bir mutfak montajı için emekçi bir semt olan Gültepe’nin Çınartepe Mahallesi’ne işe gittik.
Her zamanki gibi gayet normal bir iş yapmak için gerekli takımları ayarladıktan sonra mutfağı takacağımız eve vardık. 16-17 yaşlarında üç genç, son derece yüksek bir ses tonuyla arebesk müzik dinliyorlardı. Bizim gelmemizi çok fazla umursamayıp müzik dinlemeye devam ettiler. Genç arkadaşların müziği dinlerken kendilerini müziğe kaptırdıklarını ve kız arkadaşlarıyla yaşadıkları sorunları paylaştıklarını anlıyoruz.
Biz hızlı bir şekilde mutfağı takıp gitme telaşı içerisindeydik. Ev gecekondu olduğu için çok küçük ve yaşam koşulları çok ağır; mutfak kısmı ise çok çok küçük. Mutfağın montajı sırasında dikkatimi çeken ilginç bir şey vardı. Mutfak bir hayli küçük; küçük olmasına rağmen fazladan masa tarzı bir dolap var. Ben ev sahibine, “Bu dolabı neden yaptırdınız” diye sordum. Aldığım cevap çok ilginçti “Rakı masası için orası...” dedi ev sahibi. Doğal olarak çok şaşırdım. Benim şakınlığım üzerine evin annesi “Ben gene azalttırdım rakıyı, önceleri daha fazla içiyordu. Sonuçta evde iki genç çocuğum var, onlara kötü örnek olmasını istemiyorum” diyerek gayet mantıklı bir yanıt verdi, sonra da bize çay getirmek üzere içeriye gitti.
Tam o sırada dışarıdan bağırtılar geldi. Ustalarla baktık ki, içeride müzik dinleyen gençler kapının önünde birbirleriyle kavgaya girmişler. Kavganın sebebi birbirlerine üstünlük sağlamaktı. Mahalleli kavgayı ayırmak için aralarına girdi; o esnada gençlerden biri arkadaşını vurmak üzere bıçak çekerek gitti. Mahalle halkı onu yakaladı ve uzaklaştırdı. Biz kanımız donmuş bir vaziyette onları izlerken anne babaya sorduk: “Biraz önce bu çocuklar içeride müzik dinlemiyorlar mıydı?”. Anne baba “evet” diye cevap verdiler. Ardından baba, “Onların arkadaşlığından ne olacak; iki tane hap atınca analarını tanımıyorlar. Bizim oğlana bir şey olmaz, diğerini geçen ay bıçakladılar, tecrübelidir” diyerek espri yaptı! Aradan bir süre geçtikten sonra babaya telefon geldi, “Baba ben hastanedeyim, arkadaşı bıçakladılar!”. Kavga esnasında bıçak çeken gençle ileride tekrardan birbirlerine girmişler, arkadaşını vurmuş.
Aile gayet normal bir durum gibi gündelik sohbetlerine devam ederek mutfağın bir an önce bitmesi için bize yardım ettiler. Bunca yozlaşmanın içerisinde uyuşturucunun yaşamlarımızda doğal bir hal alması ve onu bu derece kabullenmemiz, işçi sınıfının geldiği durumu gözler önüne seriyor. Sistemin var ettiği bu toplum yozlaşmanın içerisinde kaybolurken, sınıf kinini yanıbaşındaki arkadaşımızdan, bir Kürt’ten çıkarmamızı dayatıyor.
Yozlaşmanın önünü ancak ve ancak mücadele ederek bir bıçak gibi kesip atabiliriz.
[Alınteri'nin Ocak 2011 tarihli sayısından alınmıştır]