Atilla; yoldaşlarda yaşıyor!..

Çarşamba, 9 Şubat 2011 (15 yıl 9 ay önce)

Ölümünün 32. yılında Atilla ACARTÜRK’ün başucundaydık.

Her sene olduğu gibi bu yıl da 9 Şubat saat 12:30’da söz verdiğimiz gibi yoldaşımız Atilla'yla birlikteydik. Anma törenine katılanlar arasında ailesi, dostları ve yoldaşları vardı.

Anma töreninde ilk olarak Atilla’nın mezarı karanfillerle süslendi. Sonrasında Atilla yoldaşımız nezdinde bütün devrim şehitleri için bir dakikalık saygı duruşuna kaldırıldı yumruklar...

Saygı duruşunda Adnan YÜCEL’den “Biz Kazanacağız!” şiiri okundu. Daha sonra Atilla'nın kardeşi Tülay ACARTÜRK ağabeyisini kaybettiği yıl yazdığı şiiri yıllar sonra tekrar okudu.

“Çok küçüktüm abi
Seni kaybettiğimde
-yüreğim çok büyüktü-
Hala çok küçüğüm abi:
Yıllar yıllar geçti kolay olmayacağı belliydi, yüreğim daha mı küçüldü?
Oysa:
Mitinglerden kaldı
Fitiller de yüreğimde
Gece afişlerinde
Sabah buluşmalarında
Uyumadan
Hazırlanış
Korsan mitinglere
Yaşam kurşun misali
Gözler, o gözler
Çakmak çakmak
Korku yok
Telaş var
Yoldaşları koruma adına frukolardan
Devrim sevdası düşmüş yüreğe
Mücadelede yaşamanın nedeni
Devrim olmalı
Ölmenin nedeni devrim ve sosyalizm
Ellerinden, ayaklarından değil
Gözlerinden vurmalı faşistleri
Kör kuyulardan çıkartıp anıları boş sözlerden vazgeçmeli
Dayanışmayı eylemlerde yaşatmalı
Bir daha yürekler dağlanmadan
Diyorum ya abi

kalmadı kurşun girecek yer
“makinalı gerek, top gerek Atilla Acartürk”ü
unutturmak için
biliyorsun ya abi
“sen benim yaşamımdaki en büyük güzelliksin”

Tülay ACARTÜRK

Kardeşinin şiirinin ardından biz de yoldaşları olarak önceden hazırlamış olduğumuz bir metni okuduk:

Atilla Acartürk, Ankara'da '80 öncesi devrimci mücadelenin önderlerindendi. Militanlığı ve gözükaralığı kadar dostluğuyla da öne çıkan, dönemin devrimci gençlerini çevresinde toplayan bir yiğit devrimciydi.

Atilla Acartürk Ankara İktisadi ve Ticari İlimler Akademisi'ne başladığında, Beşevler'deki kampüste otuz-kırk kişilik bir grup olan devrimci öğrencilerin sayısı, Atilla'nın okula başlamasıyla birlikte dörtyüze kadar çıkmıştı. Atilla Acartürk'ün çevresine yaydığı güven ve militanlık bu çoğalmayı sağlayan temel etkendi. Atilla, devrimci, demokrat öğrenciler tarafından ne kadar seviliyorsa, faşistler de ondan bir o kadar korkuyor ve kin besliyordu. Tabii faşist devlet de Atilla'dan haberdar ve rahatsızdı.

1978'in 8 Şubat'ında okul her zamanki polis kuşatmasından farklı bir abluka altındaydı. Faşistlerde de bir tuhaflık hissediliyordu. Herkes birbirini uyarıyor, dikkatli olmasını söylüyordu ama özellikle Atilla'ya geliyordu dikkat dilekleri.

O dönem faşist saldırılardan ötürü okula toplu olarak yapılan geliş gidişlerde güvenliği sağlayanlardan biri de Atilla Acartürk'tü. O gün okuldan yapılan toplu çıkışta öğrenciler kurulan hain pusudan habersiz ilerliyorlardı otobüs durağına. Atilla Acartürk, pusuya yatan faşistlerin açtıkları çapraz ateşle katledildi. Devrimci dürüslüğün, samimiyetin, sakınmasızlığın sembolü olarak ölümsüzleşti.

Cenazesi, 9 Şubat'ta binlerce devrimcinin katılımıyla toprağa verildi. Cenazeye tüm devrimci yapılar katılmıştı. Karşıyaka Mezarlığı'ndaki cenazeye gitmek için onlarca belediye otobüsü rehin alınmıştı.