Cumartesi, 19 Şubat 2011 (15 yıl 8 ay önce)
Bundan 14 yıl önce… Flaşlar ardı ardına patlıyor. Televizyonlar yayın akışlarını durdurup, canlı yayına başlıyor birbiri ardına… Hop oturup hop kalkıyoruz milletçe… Nefesler tutulmuş sıkı sıkı…
Çok değil 1-2 yıl önce… Bulutlar hafif bir siyahlıkla, ince bir tül gibi örtmüş gökyüzünü. Yağmur ha yağdı ha yağacak.
Tek göz ev hiç olmadığı kadar sessiz… Ne bir tek kare fotoğraf almak için birbiriyle yarışan magazinciler, ne canlı yayın araçları ne nefesini tutmuş, heyecanla bekleyen insanlar…
14 yıl önce… Zehra bebek bütün gündemi değiştirerek “merhaba” diyor dünyaya. Helikopterlerle izliyoruz annesinin hastaneye götürülüşünü. Günlerdir bu doğuma hazırlanmışız. Hep birlikte acı çekiyor, hep birlikte ıkınıyoruz. Ve hep birlikte doğurmanın rahatlığını yaşıyoruz.
1-2 yıl önce… Tek göz oda hem hiç olmadığı kadar soğuk, hem hiç olmadığı kadar sessiz… Bir çığlık bozuyor bu sessizliği. “Merhaba” mı diyor bu çığlık belli değil… Kuru, sıska küçücük bir bebek çığlığı bu, belki şaşkın, belki korkmuş, kimbilir…
Kübra bebek, sessiz sedasız,kimsenin ruhu duymadan ve kimsenin umurunda olmadan açıyor dünyaya gözlerini…
Zehra bebeğin doğumundan bu yana 14 yıl, Kübra bebeğin doğumundan bu yana 2,5 yıl geçti. Zehra bebek, genç bir kız artık. İyi bakılmanın, iyi beslenmenin belirtileri sinmiş yanaklarına. Ne aç kalma korkusu, ne gelecek korkusu var gözlerinde. Kübra bebek ise bugün yok. Hiçbir zaman 14 yaşını göremeyecek. Hiçbir zaman aç kalmadan uyumanın nasıl bir şey olduğunu anlayamayacak. Açlığın sararttığı yüzüne hiçbir zaman kan hücum etmeyecek, al al olamayacak yanakları. Bir hikaye değil bu; iki farklı sınıfın, iki farklı çocuğun yaşamında somutlaşan gerçekliği sadece…
Kübra bebek henüz 2,5 yaşında, teknolojinin bu kadar geliştiği günümüzde, açlık yüzünden yaşamını yitirdi. Babası geçirdiği “iş kazasıyla” sakatlanmadan önce asgari ücretle çalışıyordu. Sigortasız çalıştığı şirkette sağ bacağını vince kaptırdı. Sonrasında maaş bağlanır umuduyla SGK’ya başvurdu. 2 koca yıl geçti üzerinden. Ne yapılan inceleme sonuçlandı ne bir ses çıktı... Bebeğini “yetersiz beslenme” nedeniyle kaybettiğinde sadece birkaç gazete ya da birkaç televizyon kanalında kısa bir haber olmanın ötesine geçemedi çaresizliği. Ne yer yerinden oynadı ne gündemi değiştirebildi bu haber. Evlerinin önünde insan kalabalığı da birikmedi haber yapabilmek için kimse birbirini de ezmedi. Kapitalizmin bizim için hazırladığı bu geleceğe birçoğumuz, sessiz sedasızca “yazık”tan öteye geçmeyen bir iç geçirmeyle baktık kısa bir süre. Sonra geri döndük yaşamlarımıza, unutulup gitti Kübra bebek…
Açlıktan ölümlerin giderek arttığı günümüzde, aslında bugün bile dünyamız, bütün insanları doyurabilecek kaynaklara sahip. İstense hiç kimse -ne buradaki ne Afrika’daki ne de dünyanın herhangi bir yerindeki bir tek insan bile- aç kalmayabilir. İyi ama neden buna rağmen insanlar hala açlıktan ölüyor? Sağlık, barınma gibi beslenmede ücretsiz karşılanması gereken ihtiyaçlardan birisi. Ancak sermaye için senin aç kalıp kalmadığının bir önemi yok, o sattığı üründen ne kadar para kazanabileceğini, hangi üründen daha fazla üretirse daha fazla kar edebileceğini hesaplıyor önce.. Fiyatları da, işçinin ya da emekçinin alım gücüne göre değil, kendi çıkarlarına göre belirliyor. Kendi çocuklarının semirmesi, en iyi okullarda okuyup, en iyi koşullarda yetişmesi yetiyor onlara. Kedi ve köpek mamaları için milyonlarca dolar harcayan bu sistem (kapitalizm), 5 saniyede bir, bir bebeğin açlıktan yaşamını yitirmesini, her gün ortalama 24 bin kişinin beslenme ve vitamin yetersizliğinden ölmesini önemsemiyor bile... Önemsemesi beklenemez de, çünkü bu onun kar elde etmeyi her şeyin önüne koyan doğasına aykırı.
Kübra bebeği insanın hiçbir değerinin bile olmadığı bu sistem öldürdü belki ama, buna sessiz kaldığımız, hesap sormadığımız için suçun bir kısmı da bizde değil mi? Eğer kapitalizmin, bizim ve çocuklarımız için hazırladığı bu geleceğe karşı çıkmazsak, onu alaşağı etmek için ayağa kalkmazsak yarın onlarca, Zehra bebeğin doğup semirmesini, bir eli yağda bir eli balda büyümesini izlerken yüzlerce Kübra bebeğin ölümüne de tanık olacağız.
[Alınteri'nin 12. sayısından alınmıştır]