Pazartesi, 28 Şubat 2011 (15 yıl 8 ay önce)
Onlar dünün yoksul Kürt köylüleriydi… Kirli savaştan önce küçücük köylerindeki küçücük arazilerinde karın tokluğuna çalışıyor, en iyi olasılıkla birkaç baş da hayvan besliyorlardı. Daha sonra, kirli savaşla tanıştılar; hayatları, dünyaları değişti! Yolun-suyun-elektriğin olmadığı köylerine, yol-su-elektrik girdi nihayet! Yıllarca yoksun oldukları tüm bu modern zaman nimetlerine kavuşmaları, kendileri için en değerli anlamlardan sonsuza kadar yoksun kalmaları içindi! Bastırılmış, uykuya yatırılmış ulusal özlemlerinden, dillerinden, kimliklerinden… İlle de bu özlemler için Kürt dağlarına çıkıp özgürlük ateşleri yakan çocuklarından… Yol-su-elektrik hizmetleri çocuklarının daha kolay imha edilmesi içindi!
Sonra bu da yetmedi… Dağlardaki çocukları ile aralarına sınırlar konulması gerekiyordu, dağdaki çocuklarından koparılmaları gerekiyordu. Dağın denizi olan bu köyler imha edilmeliydi, yerlerine karakolların kondurulacağı insansızlaşma operasyonlarından geçirilmeliydiler. Binlerce köy yakıldı ve 3 milyona yakın insan, kısa bir süre içinde köylerinden zorla koparılıp, kentlerin hiç tanımadıkları keşmekeşinin içine fırlatılıverdi. Yıllarca mahrum bırakıldıkları yol-su-elektrik şimdi de hayatlarının karartılmasını hızlandıran araçlara dönüşüyordu!
Kentin keşmekeşi içine bırakılıverdiklerinde çoğunun hiçbir birikimi yoktu! Çocukları, yaşlıları ve gençleriyle yaşamak zorunda bırakıldıkları bu hayatın içine dalmaları gerekiyordu. Artık tek sermayeleri, hiçbir niteliği olmayan emek güçleriydi, onu da satabilmeleri öyle kolay değildi. Kentte ekmek aslanın ağzındaydı, kentte hayat-ihtiyaçlar-giderler-sosyal ilişkiler-kültür… aklımıza ne gelirse hepsi hepsi bambaşka bir içerikte akıyordu! Zaman-mekan-hız…
Ezici bir kısmı en iyi bildikleri işlerde, karın tokluğuna ve gerçek anlamda sefalet koşullarında çalışmak durumundaydı: Mevsimlik tarım işçisi olarak! Çocukları, yaşlıları ve tüm varlıkları ile…Küçük köylerindeki sonsuz sabitlik duygusundan kopmaları gerekiyordu önce; çünkü artık sabit bir mekanları da yoktu! Mekan niyetine kullandıkları da derme çatma kulübeler ya da barakalardan ibaretti. Kamyon kasaları, koltukları sökülmüş minibüslerle yaptıkları tehlikeli yolculuklarda kendilerine en yakın olan ölüm tehlikesiydi. Hayatın acımasız keşmekeşi içinde umurlarında bile değildi her an içiçe oldukları bu tehlike… Çukurova’dan, Ege’den, İç Anadolu’dan, Karadeniz’den onları taşıyan ölüm arabalarının kaza haberleri akıyordu/akıyor TV’lerin, gazetelerin haber bültenlerine… En son Ankara’nın Beypazarı’nda koltukları sökülmüş bir minibüste yakaladı ölüm onbirini! Dile kolay onbirini!.. Yaşamalarına izin verilmeyen topraklarına, cenazeleri ile kavuşacak onbir can!
Onlar, bir savaşın, bir yıkımın şans eseri hayatta kalmışları. Onlar, aslında hayatla ölüm arasında salınan yaşamları ile ayakta durmaya çalışan dünün yoksul Kürt köylüleri, bugünün emek güçlerinden başka satacak şeyi olmayanları; yani proleterleri, kent yoksulları, işsizleri… Ve aslında Kürdün bin yıllık özlemini modern çağlarda gerçekleştirecek biricik temsilcileri.
Onlar aynı zamanda yokluk ve yoksullukları ile sömürülmeye, bu özlemden uzaklaştırılıp çürütülmeye çalışılanlar! Burjuva siyasetin bir torba pirince, kömüre, una… satın alınacak oy deposu olarak gördükleri! Her türlü onursuzlaşmaya açık bellenenler! Hem de aynı ulustan olan daha zenginler eliyle kanlarını emenlere yedeklenmeye çalışılanlar!
Onlar bir turnusol, her ulusun aslında iki ulus olduğunu gösteren modern çağın en berrak aynaları! Bir yanda jipler, villalar, sırça köşklerde yaşayıp, AVM’lerde zaman öğütenler, bir yanda bir parça ekmek aşkına canını ortaya koyanlar! İkisi de Kürtçe konuşmak istiyor, ikisi de Kürt… Ama bir farkla: Biri burjuvalaşan, diğeri alnında proleter yazan Kürtlerden! Biri din de dahil her türlü aracı, ille de yokluğu ve yoksunluğu sömürerek tüm özlemleri bu barbarlık sistemine eklemlemeye çalışan, diğeri de özlemleri, açlığı, yoksulluğu ve yoksunluğu ile avlanmayı bekleyen!
Gelecek bu ikincisinin av olmayı reddedeceği yerde başlayacak! Gelecek bu ikincisinin bu çelişkiler yumağının bilincine vardığı noktada başlayacak! Başka yolu yok! Geleceği yakınlaştırmak için tüm yollar onlara çıkmalı, yoksul kürt proleterlerine, işsizlerine…
[Alınteri 12. sayıdan alınmıştır]