Salı, 1 Mart 2011 (15 yıl 8 ay önce)
Hangi mevsim olursa olsun gazete sayfalarında yine mevsimlik işçilerin ölüm haberlerini okuyoruz. Ve her ölüm haberinde çocukluğumda kısa bir sürede olsa mevsimlik işçi olarak çalıştığım karpuz tarlaları geliyor aklıma.
Sabahın alacakaranlığında ellerimizde öğle yemeği için hazırladığımız beze sarılı çıkınımızla birer ikişer atladığımız traktör ve kamyon kasalarına doluşarak uzaklaşırdık mahallemizin bildik sokaklarından. Aynı tarlaya karpuz toplamak için tıka basa doluştuğumuz traktör kasasında, komşu kızını bir kerecik de olsa görebilmemi engelleyemezdi balık istifi gibi üst üste oluşumuz. Onunla aynı tarlada çalışırken vız gelirdi Çukurova‘nın kavurucu güneşinin altında karpuzları tarladan toplayıp traktör kasalarına istiflemek. Vız gelirdi tüm yorgunluğuma, tükenmişliğime rağmen traktör kasalarına istiflenen karpuzların üzerine çıkıp düşmemek için tutunarak akşam eve gitmek. Vız gelirdi değerimin karpuzlardan sonra gelmesini sezinlemek. Evet, benim için sadece komşu kızının güzel yüzünü bir kerecikte olsa görebilmek önemliydi, gerisi vvıııızzzz…
21 Ocak Çarşamba günü sabahın alaca karanlığında 10 kişilik araca 14 kişi bindirildiklerinde Yahya da tıpkı benim gibi sezinlemiştir toplamaya gittiği havuçlardan daha değersiz görüldüğünü. Mevsimlik işçi olarak Çukurova’da karpuz topladığım yıllarda ben de Yahya gibi 15’indeydim, şimdi 36 yaşındayım. Beni 15 yaşında karpuz toplamaya götüren şey komşu kızının güzel gözleriydi. Yahya’yı 15’inde havuç toplamaya götüren şey ise alacağı 25 liraydı.
Yahya’nın ailesi yaşamını mevsimlik işçi olarak sağlıyordu. 1990’lı yıllarda devlet tarafından köylerinden, topraklarından zorla göç ettirilen Yahya’nın ailesi Ankara’nın Beypazarı ilçesine yerleşmişti. Kürttüler ve iş bulmak onlar için o kadar da kolay olmuyordu yaban ellerde. En zor ve ucuz işlerde şansları iyi giderse iş bulabiliyorlardı. Tabii bu işlerde genellikle geçici ve mevsimlik işler oluyordu. Buldukları işlerin geçici ve mevsimlik olması ise, ailenin tüm fertlerinin çalışmasını zorunlu kılıyordu. İşte, bu nedenle Yahya’da mevsimlik işçi olarak ailesinin geçimine katkı sağlamak için havuç toplayarak gündelik 25 lira alıyordu. Yani Yahya, benim gibi komşu kızının güzel yüzünü görmek için değil, ailesinin geçinebilmesi için havuç topluyordu.
Ve Yahya havuç toplayacağı soğuk ve çamurlu tarlaya varmak için 21 Ocak Çarşamba sabahı koltuğu olmayan o minibüse adımını attığında hep 15 yaşında kalacağını sezinlememiştir kuşkusuz.
Ankara’nın Beypazarı ilçesi, 21 Ocak Çarşamba sabahı acı bir “kazayla” uyandı. Tabii buna kaza denirse... İçlerinde 15 yaşındaki Yahya’nın da olduğu mevsimlik işçileri tarlaya götüren araç bir tırla kafa kafaya çarpıştı. Onbir işçi can verdi. Yahya hep 15’ inde kaldı; beş işçi de yaralandı. Çoğu Mardinli Kürt mevsimlik işçiler, kişi başı günlük yevmiye olarak 25 lira kazanmak için tarlaya çalışmaya gidiyordu. On kişilik araca işçiler yine balık istifi doldurulmuştu. Bindirildikleri minibüste koltuk yoktu, araç daha fazla işçi alsın diye koltuklar sökülmüş yerlerine tabureler konmuştu.
Ve yine aynı sahneler TV kanallarından yansımaya başladı. Ölen işçilerin ardından bildik timsah gözyaşlarını akıtmaya başladı yetkili şahsiyetler ve ölen işçilerin ailelerine başsağlığı dileme merasimlerinin en başında yine kameralara utanmazca poz verdiler. Ama bu defa -ne acıdır ki- “kaza”da ölen işçilerden Nurullah Eyebe’nin, Hamdullah Eyebe’nin, Hüseyin Eyebe’nin, Keziban Eyebe’nin ve daha 15 yaşında olan Yahya Eyebe’nin başsağlığı dilenecek kimsesi yoktu. Yoktu çünkü “kaza”da bütün bir işçi ailesi yaşamını yitirmişti. Ve bu yüzden o çok yetkili şahsiyetler başsağlığı merasimlerinde şov yapamadılar timsah gözyaşlarını dökerek.
İşte, Yahya, “kaza” sonucu yok olan bu ailenin 15 yaşındaki oğullarıydı. 15’inde 25 lira için öldü… Öldürüldü…
[Alınteri'nin 12. sayısından alınmıştır]