Perşembe, 24 Mart 2011 (15 yıl 7 ay önce)
Gündemde seçim hazırlıkları var… Gündemde Libya’ya yapılan emperyalist müdahaleye suç ortaklığına soyunulması var… İnsanlığın Japonya’da karşı karşıya kaldığı nükleer felaket bütün korkunçluğuyla ortadayken hala Akkuyu’ya nükleer santral kurma ısrarı ve aymazlığı var…
Bunlar kayıtsız kalınacak süreçler değil!.. Her her biri doğrudan ya da dolaylı olarak gelip bizleri bulacak sonuçlara gebe gelişmeler…
Ama şu an gündemde iki yakıcı çıkış, tarihsel önemde sonuçlar doğurmaya aday iki hamle var. İkisi de birer çığlık aslında. İkisi de bıçağın kemiğe dayanmasından doğan birer patlama!..
Bunlardan birincisi, Kürt kardeşlerimizin başlattıkları “sivil itaatsizlik” kampanyası, diğeri metaldeki grevler!..
Bunların her ikisini de ne birbirlerinden ayrı düşünebiliriz ne de bizleri ilgilendirmeyen, kendimize uzak gelişmeler olarak görebiliriz!..
Onlarca yıldır görmedikleri zulüm, uğramadıkları eziyet, karşılaşmadıkları işkence ve hakaret kalmayan Kürt kardeşlerimiz, “Artık daha fazla oyalanmak ve aldatılmak istemiyoruz” diyorlar!.. “Yeter artık!” çığlıklarını bu kez de Arap halklarının konuştukları dille duyurmayı deniyorlar!..
Talepleri çok açık, çok doğal, aslında çok sınırlı ama çok insani: Ana dilde eğitim, siyasi tutukluların serbest bırakılması, askeri ve siyasi operasyonlara derhal son verilmesi, yüzde 10 seçim barajının kaldırılması…
21 yıl sonra grev bayrağını açan metal işçilerinin derdi de 3-5 kuruş daha fazla ücret artışı değil!.. Onlar da en başta “esnek çalışma” adı altında kökleştirilmeye çalışılan kölece çalışma rejimine karşı çıkıyorlar. Kazanılmış haklarını silip süpüren güvencesiz çalışmaya set çekmeye çalışıyorlar. Patronlarla kolkola tüm bunlara evet diyen sendikal ihanete isyan ediyorlar.
Kısacası her iki kavganın temelinde de, insan yerine konulmamaya, yıllardan beri horlanıp “yok” sayılmaya, sürekli aldatılıp oyalanmaya, zulme ve sömürüye isyan var!.. Çıkışsız bırakılmanın, güvencesizlik ve geleceksizligin kamçıladığı öfke var!.. Her ikisinin temelinde de “Yeter artık!..” çığlığı var!..
Hangimiz bu durumda değiliz?.. Hangimiz kendimizi bunların dışında görebiliriz?..
Ve eğer insansak, işçiysek, ekmeğimizi alınterimizle kazanıp insanca bir yaşamın özlemi içindeysek, o zaman hangimiz bu isyanlara kayıtsız ve seyirci kalabiliriz?..
[Baskı aşamasında olan Alınteri'nin 13. sayısının manşetidir]