Cuma, 25 Mart 2011 (15 yıl 7 ay önce)
“Peynirde devrim”, “Devrimci Ferrari”, “Kim demiş lüks bir avuç zengin elitin işi diye…”, “Örgütlü demokrasi devrimi”... Buna benzer pekçok kavramı, cümleyi son günlerde sıkça duymak mümkün; özellikle de içinde “devrim” kelimesi geçiyorsa... Reklamlarda, bilboardlarda, televizyonda, CHP, AKP gibi düzen partilerinin ve devrimden gerçekte ölesiye korkanların dillerinden düşmüyor... Çok eskilere de değil, '80′li yıllara şöyle bir uzanalım; devrimcilerin devrim ideali uğruna idam edildiği yıllar çok da uzak değil!
Peki ne oldu da haksızlığın, sömürünün, yoksulluk ve eşitsizliğin olduğu her yerde “Zulme direnmek haktır” deyip varolan düzene karşı devrim için savaşan devrimcilerin şiarları, değerleri şimdi has be has düzen savunucularının diline bu kadar çok dolandı? Tarihin her anında Spartacus’den, Che’ye bu ülkede Deniz’lerden İbo’lara ve daha adını anmadığımız pekçok devrimci, ezen ve ezilenin olmadığı, insanın insan gibi yaşadığı bir dünya için savaştı ve hala savaşıyor. Devrim ise belki de bu savaşı ve onun ardından kurulacak yeni düzeni en güzel anlatan sözcük, kavram… Hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağını anlatır bize. Ve büyük bir altüst oluşu, bozuk olanın yıkımını ve bundan doğacak güzel dünyayı anlatır. Bu yüzden her devrimci toprağa düştüğünde şu şiar yükselir ağızlardan: “Devrimciler öldü, Yaşasın devrim!” Devrimciler ölür ama devrim asla ölmeyecek kadar gerçek ve mücadele bir o kadar sıcaktır.
İşçi sınıfı mücadelesinin seyri, toplumsal ve siyasal atmosferi belki de tek tek bireylerin ya da emekçilerin hissedemeyeceği kadar çok derinden etkiler. İşçi sınıfının hakları için sokakta olması, örgütlü militan mücadelenin yüksek olması yani devrimci sınıf mücadelesinin gücü ya da güçsüzlüğü toplumun ruh halini, siyasal atmosferi, kültür sanatı, sinemayı müziği, gazete yazılarından tutalım, kahvelerdeki tartışmaları vs. her şeyi etkiler. Egemen sınıf olan sermayenin gücü bu şekilde sarsılır, güç dengeleri oynar. Sömürmek, kandırmak, palavraları, yalanları yutturmak gözü ve kulağı açık bir işçi sınıfı karşısında o kadar da kolay değildir artık.
Zora da bu zamanlarda daha çok başvurulur zaten özellikle faşizmin sürekli olarak bir sopa şeklinde biz emekçilerin karşısına dikildiği bizimki gibi ülkelerde. Mücadele yükselip, sermayenin egemenliği sarsılmaya başladıkça, yasaklar ve baskılar da artar. Çünkü egemenliğin elden gideceği paniği başlar. İşte böyle dönemlerde sermaye tüm gücüyle insana ait tüm değerlere saldırır. Bunların başında da yeni bir dünya kurmaya duyulan özlem ve bunun için beslenen umut gelir…
İşte böyle dönemlerde şiirler yasaklanır, türküler yasaklanır, kitaplar yakılır. Baskının, sömürünün, zorun yani paranın egemenliğini tehdit eden her şeye azgınca saldırılır ve yok etmeye çalışılır. Nazım‘ın şiir kitaplarının yasaklanması, inandığı ve savunduğu şeyler uğruna yıllarca hapis yatması ve şimdi de kitaplarının en büyük banka tekellerinden biri olan Yapı Kredi tarafından basılması bunun çarpıcı örneklerinden birisidir. Çarpıcı ve acı bir örnektir çünkü Nazım bizim değerimizdir, onun şiirleri onun kitapları ömürlerini daha iyi bir dünya için, sosyalizm için mücadeleye adayanların bağrından çıkmıştır. Türkiye'de Deniz Gezmiş, Latin Amerika'da Che'nin başı da aynı burjuva manipülasyonla beladadır. Yapılan, baskı ve zor yoluyla, ruhsuzlaştırarak, kimliğinden ve gerçek anlamından soyutlayıp farklı bir anlama büründürme politikasından başka bir şey değildir.
Sınıf mücadelesinin son yıllardaki gibi gerileyiş dönemlerinde ise, işçi sınıfına, devrimcilere ve hatta insana ait tüm değerlere karşı savaş, egemenler cephesinden daha farklı ve daha sinsi yollarla yürütülmeye başlanır. Baskıyla yok edemediğini, içini boşaltıp farklı bir şeye çevirmeye çalışarak yok etme yolunu dener. İşte o zamanlarda en korktukları kavramları saçma sapan şeylerle birleştirerek, içini boşaltmaya, toplumsal hafızayı silip yeni baştan yazmaya yeltenirler. Kavramların içi bu şekilde boşaltılınca (“Peynirde devrim”) tamamen kurtulacaklarını sanırlar ama nafile!..
Geçici olarak yaratılan bu yanılsama gerçek dünyada kapitalizmin neden olduğu gerçek acıları, gerçek yoksulluğu ve gerçek sefaleti yaşayan emekçilerin öfkesine çarpınca paramparça olur. CHP‘nin “Örgütlü demokrasi devrimi” demesi bizlerin her ne kadar midesini bulandırsa da, geçici olarak hissettikleri çaresizlikten dolayı her yalana biraz olsun inanma ihtiyacı hisseden emekçi yığınları bir süre oyalasa da, hakkını arayan her işçiye yapılan saldırı bu yalanların dönüp tokat gibi onların suratında patlamasına sebep olacaktır.
Bizim değerlerimiz, işçi sınıfının ve devrimcilerin yüzlerce yıl boyunca kanları ve canlarıyla ördüğü bir tarihle doludur. Sınf mücadelesinin geçmişe oranla gerilediği dönemlerde bu kavramlara ve değerlere içini boşaltarak saldırmaları geçici bir zafer hissi yaratır belki en fazla. Çünkü kölece bir yaşamın olduğu bir dünyada köleler her zaman ayaklanma ruhunu içlerinde taşırlar. Spartacus’ten beri tarihin bize gösterdiği hep budur. Sınıf mücadelesi grev grev, direniş direniş yükseldikçe devrim kelimesi de reklam bilboardlarından inip egemenlerin kabusu haline gelecektir!
[Alınteri'nin 13. sayısından alınmıştır]