Salı, 29 Mart 2011 (15 yıl 7 ay önce)
Sınıf mücadelesinin sertleştiği bir dönemde girdik bahar aylarına. Tarih yapıcıların dünya ölçeğinde hareket kazandığı, sınıflar savaşının her düzeyde canlandığı bir dönemde… Kapitalizmin kutsanmasını öğütleyen postmodern düşüncelerin duvara tosladığı, neoliberalizmin iflasının yaşandığı bir zaman diliminde…
On yıllardır, “kapitalizmin istikrarının tecelli ettiği”, “sınırların kalktığı” yerler olarak pazarlanan emperyalist Avrupa ülkeleriyle, Ortadoğu’nun ve Afrika’nın “istikrar kaleleri”nde işçi sınıfı ve emek hareketinin yeniden ayağa kalkışına tanık oluyoruz.
Kapitalist sömürünün ve açgözlülüğünün patlattığı ekonomik krizin, giderek daha fazla bir toplumsal ve ideolojik krize yol açtığına şahitlik ediyoruz. Avrupa ülkelerini saran grev ve direnişlerin, Kuzey Afrika’da iktidarları sarsan ayaklanmaların, devrim süreçlerinin sıcaklığıyla giriyoruz bahara. Sindirilmişliğin, korku duvarlarının parçalandığı, ileri çıkışların, geri çekilmelerin iç içe seyrettiği, iktidarlara meydan okuyuşlara tanık oluyoruz.
Bu ayaklanmalar belki, henüz işçi sınıfının iktidarıyla, sosyalizmle sonuçlanacak yeterli örgütlülüklerden uzak. Kendiliğinden hareketlerin, kalkışmaların bilinçli süreçlere dönüşmesi ancak bilinçli yürütücülerin bu hareketlenmeler içerisinde güç kazanmasıyla mümkün olacak. Bunun isteği ve özlemi içerisinde olanlar, bu arzuyla yanıp tutuşanlar, buna uygun bir konumlanma ve gelişme çizgisine sahip olmak durumundadırlar. Bugüne kadar yaşanan hiçbir devrim süreci nasıl ki bir hamleden ibaret olmamışsa, bundan sonra yaşanacaklar da “oldu bitti maşallah” biçiminde gerçekleşmeyecek. Burada kitlelerin beklenti ve isteklerinin doğru kanallara akmasını sağlayacak iç örgütlülüklerin gelişme düzeyi belirleyici olacaktır. Toplumsal patlama süreçlerinde harekete yön çizmenin etkisi, öncesinden kitlelerle kurulan ilişkinin kapsam ve derinliğiyle ilintilidir.
Ateş coğrafyamıza düşerse…
Dünyayı sarsan ayaklanmaların benzerinin, üzerinde yaşadığımız coğrafyada ne zaman vuku bulacağını bugünden tayin etmek mümkün değil. Fakat o günleri mayalandıran dip akıntılarının, toplumsal huzursuzlukların bugün daha fazla yaşandığını görmek için kahin olmak da gerekmiyor. Neoliberal birikim ve yıkım politikalarının diktatörler eliyle uygulandığı pilot ülkeler Tunus ve Mısır’da yaşananlar somut bir gelişmenin elle tutulur sonuçlarıdır.
Bugün işbirlikçi Türk Tekelci Burjuvazisi için de benzer bir durum sözkonusudur. ‘80 darbesi sonrası postal ve süngü zoruyla uygulamaya konulan neoliberal politikalarla yeni bir atılım gerçekleştirip palazlanan sermaye, bugün siyasal gücün yeniden paylaşılması kavgasında, yeni bir düzlem içerisinden hareket etmektedir. Tekelci rekabetin şiddetlenmesiyle birlikte, siyasal güçten daha fazla pay talep eden sermaye grupları serpilip gelişti. Günün koşullarında siyasal temsilciliğini AKP’nin yaptığı kesim alanını genişletip büyüttü, iktidar organlarındaki payını artırdı.
Muhalif konuma düşenleri ve toplumu sindirmeye dönük baskı ve zorun sistematik olarak nasıl uygulandığını, iflah olmaz emekçi düşmanlarından Oktay Ekşi’nin kızağa alınması, basında hükümete muhalif yazılarıyla tanınan yazarlara getirilen kısıtlama, Aydın Doğan’ın vergi sopasıyla -siyasal güç kullanılarak- bağırta bağırta çökertilip medyadan kopartılması, polis teşkilatında üzerine basarak yükseldikleri Hanefi Avcı operasyonu, Hrant Dink cinayeti başta olmak üzere “derin devlet”in organize işlerininin üzerine giden Ahmet Şık, Nedim Şener tutuklamalarından bile görmek mümkün. Her biri kendi özgül anlam ve ağırlıklarının ötesinde esas olarak topluma “dokunan yanar” mesajı veren sindirme ve gözdağı operasyonlarıdır.
Nasıl ki torba yasayı “doğum izni” vs. haklarla süsleyip, toplamda emekçilerin çalışma ve yaşam koşullarında köleleştirmeyi derinleştiren uygulamaları içine doldurdukları bir paket olarak işleme koydularsa, “Ergenekon”u da iktidarın yeniden yapılanmasının bir kaldıracı haline getirmeye dönük her türlü baskı ve zorun uygulanma zeminine dönüştürdüler.
Bugün egemen burjuva blok içinde iktidarın yeniden paylaşımı temelinde süren kapışma, “iktidar savaşları” devam ediyor. AKP’nin temsil ettiği sermaye kesimleri yargı da dahil hemen her alanda üstünlük sağlayıp kadrolaşmayı başarabildiler. Fakat bu çatışma, doğurduğu tepki birikimiyle de birleşik, alttan alta sürmeye devam ediyor. Toplumda, özellikle de orta sınıflar içerisinde keskin bir kutuplaşma yaşanıyor. Rejimin sürtünme noktaları, hedeflediği ölçüde geriletip çözemediği Kürt dinamiği, giderek daha fazla hareketlenen işçi sınıfı ve emekçi kitle dinamiği, gençlik dinamiği, Alevi hareketi gibi başetmekte zorlandığı toplumsal muhalefet dinamiklerinin hareket kazanmasıyla daha bir artmaktadır. Dünyadaki ekonomik kriz, bölgedeki isyan dalgalarıyla birlikte emekçilerden yana değişen atmosferin basıncıyla iktidarın zorlanacağı bir dönem açılmaktadır.
Bu yönüyle yaşanan değişim rejimin karakterinde özsel bir farklılaşmanın tersine, toplum üzerindeki denetim ve egemenlik yöntemlerinde, bunun için kullanılan araç ve mekanizmalarda, rejim içi kurumlar ve mekanizmalar arasındaki güç ve yetki dağılımında meydana gelen farklılıklar gözle görülür bir gerçek olmakla birlikte, bu; sermayeye ve AKP’ye tam da onların kendilerini pazarlamaya çalıştıkları gibi “demokrat” payesi verecek şekilde niteliksel bir değişiklik değildir. Tersine faşizm toplumsal gericilik birikiminin de desteğini arkasına alarak, özünde despotik yönetim biçimini perçinledi.
Cenneti yeryüzüne indireceğiz
Faşist rejimin ekonomik, siyasal terörü her alanda ve düzeyde gemi azıya almış durumda. Tüm cilalamalara, yanılsamalara rağmen, emekçiler yoksulluk ve özgürlük yoksunluğunun kapsamının genişlemesini, toplumun dilencileştirilmesini, çürümenin derinleştirilmesini, günlük yaşam içerisinde hergün daha fazla görür-yaşar hale geldi. İşçi sınıfı ve emekçilerin sırtı duvara dayanmış durumda. Fakat henüz korku duvarı yarılabilmiş değil. TEKEL işçilerinin Ankara direnişi, Kürt halkının “Anadilde eğitim hakkı” ve “Demokratik özerklik” kapsamında irade beyanı, Alevi emekçilerin kitlesel hareketliliği, irili ufaklı direniş ve eylemler korku duvarında gedikler açtı. Boyun eğen, kafa sallayan, üzerine boca edilen saldırganlık karşısında sinen ruhali henüz geniş bir yelpazeyi kapsamasa da bir yerlerinden farklılaşmaya başladı. Kendi deneyimleri üzerinden şekillenen farklı öncü inisiyatifler ve arayışlar gelişti.
Seçim aldatmacası atmosferi içerisinde, kölelik koşullarında güvencesiz çalışma ve taşeronlaştırmanın, geleceksizliğin faturasını keseceğimiz adresler net olmak durumunda. AKP’si de, CHP’si de, MHP’si de bilumum düzen partilerinin hepsi, bugün yeryüzünde yaşadığımız bütün kötülüklerin anası olan kapitalizmin bekası için varlar. İşçi ve emekçilerin, ezilenlerin canı, kanı, teriyle beslenen bu sistemin beslenme oranını büyütmek için yarışıyorlar. Onların nefes borularını kesmek bizim elimizde!...
Doğanın yanında, toplumsal savaşımın da canlandığı bir bahardayız. Komünistler ve öncü güçler işçi sınıfı ve emek hareketinin, ezilenlerin başkaldırı ateşini körükleme sorumluluğuyla yüklüler. Newroz’dan 1 Mayıs’a egemenlerin saltanatını sallayan bir kardeşleşme ve militan bir kitlesellik sarmalı her yanı. Eğer yeryüzüne cenneti indireceksek, egemenlere cehennemi yaşatmamız şart!...
[Alınteri'nin 13. sayısının başyazısıdır]