Pazar, 3 Nisan 2011 (15 yıl 7 ay önce)
Yüzünü “piyasaya” dönen “devrimcilik”
Sermaye partisi CHP‘nin seçim propagandası somut projeler üzerinden başlatıldı. Öyleki, sınıfsal ve toplumsal kaynama noktalarının herbirinde “Devrim” sözleri verildi. Her toplumsal ve siyasal soruna bir öneri paketi sunuldu. Fakat, bütün “emekten, halktan yana iktidar” söylemleri, CHP’de parti içi kaynamaları engelleyemediği gibi, burjuva siyasetinin tanıdık ikiyüzlülüğünün sırıtmasına da engel olamıyor.
CHP bir taraftan kendisini “alınterinin temsilcisi” ilan edip, taşeronlaştırmaya karşı mücadeleleri seçim malzemesi yapıyor. Kemal Kılıçdaroğlu, sınıfın direnen bölüklerinin söylemini çalarak “taşeronlaşma köleliktir” diyor. Gebze‘de “Taşeronlaştırmaya 'dur' de!” mitingi düzenliyor.
Gel gör ki, İzmir‘de, Kent A.Ş. işçileri, Bornova Belediye ve Konak Belediye işçilerinin taşeronlaşmaya karşı direnişlerini devlet saldırganlığıyla bitirmeye çalışan belediyelerin hepsi CHP’nin elinde. CHP’li belediyeler, “köleliğin kaldırılması” yanında değil, taşeronluk sisteminin devamından da yanalar. Direniş çadırlarına, direnişçilere ve destekçilerine saldırılarda “yaratıcı yöntemlerin” sahibidirler.
Benzer ikiyüzlülük ve tutarsızlıkları başka konularda da görmek mümkün. Örneğin Japonya’daki kitle kırımı ortadayken, nükleer santraller sorununda topu bilim adamlarına atarak ipe un seriyor. Libya’daki halk ayaklanması ve iç savaşı bahane eden emperyalist müdahaleye, “NATO’nun ne işi var diyemem” diyerek yeşil ışık yakan oynak tavırlar sergileniyor.
İktidara uzanan yolun, sermaye ve emperyalistlerle ciddi alanlarda cepheleşmemek, beklentilerine yanıt olmaktan geçtiğini iyi bilen Kılıçdaroğlu ve CHP yönetimi, buralarda bir denge tutturuyor. “Kim ne anlarsa” içerikli yuvarlak söylemler kullanıyor. Fakat emekçilerin ekonomik, sosyal, özgürlük istemi gibi yakıcı sorunlarına somut öneriler getirmesi, CHP’nin belli bir prim yapmasını sağlıyor. Yapılan anketlerde oy oranlarının arttığı söyleniyor.
Sermaye partisi CHP’yi “yüksek politika” yapmaya zorlayan etken sadece oy avcılığı değil. En önemli etken, Genel Başkan Yardımcısı Süheyl Batum‘un dangul dungul konuşup, Kılıçdaroğlu’nun arkasını toplamak zorunda kaldığı sözü değiştirerek söyleyecek olursak; “Kuzey Afrika ve Ortadoğu‘da kırk yıllık gerici diktatörlüklerin kağıttan kaplan olduğu”na dünya emekçilerinin tanıklığıdır. Sermaye açısından işin ciddiyetidir. Sermayenin, revize edilmiş sosyal demokrat partiler eliyle vahşi sömürünün ortaya çıkardığı toplumsal patlama dinamiklerini denetleme ihtiyacıdır.
Bununla iç içe diğer etken ise, burjuva politikasının yabancısı olmadığımız düzeysizliği, sığlığıyla bırakalım oy potansiyelini yükseltmeyi, klasik tabanını korumasının dahi olanaksız hale gelmesidir.
Milletvekili adayları çok şey anlatıyor.
Bir partinin milletvekili adayları, onun gerçek yüzünü ve niyetlerini yansıtır. CHP’nin isimleri ortalıkta dolaşan aday adaylarına baktığımız zaman karşımıza tam bir işporta tezgahı çıkar.
Mesela CHP, memleketi Diyarbakır‘dan aday olmaya bile cesaret edemeyen Sezgin Tanrıkulu gibi isimleri vitrin süsü olarak kullanıp Kürtçe konuşulan mitingler ve Kürtçe dağıtılan broşürlerle Kürt halkının özgürlük tutkusunu sömürmeye soyunuyor. O da kendince “Kürt açılımı” yapıyor. Ama CHP’nin güya yenilenen merkez yönetimi içinde olduğu kadar milletvekili adayları içinde de Kürt halkının kanını içse doymayacak kafatasçılar, tescilli emek düşmanları, iflah olmaz darbe meraklıları cirit atıyor. Tuncay Özkan ve Mustafa Balbay‘dan sonra Ergenekon sanıklarından, halen içerde olmasından dolayı faşist MHP‘nin dahi aday göstermeye cesaret edemediği Mehmet Haberal‘ın adaylığı bunun son örneği oldu.
“Alınterinin temsilcisi” pozları takınan CHP, diğer taraftan, gangster sendikacılığın sembollerinden biri, tescilli sınıf ve emek düşmanı, yine Ergenekon davasının kilit isimlerinden Türk Metal’in eski başkanı Mustafa Özbek‘i de Kırıklale‘den aday göstermeyi düşünebiliyor. Özbek de öteden beri faşist MHP’ye yakınlığı ile bilinir. Sendika olanaklarıyla Kıbrıs‘ta kontrgerillaya eğitim tesisleri açacak kadar da gözüdönmüş bir darbe destekçisidir.
“Piyasa ekonomisi” ile “devrim” yan yana gelemez!
CHP, kapitalizmin krizi koşullarında emekçilere ve Kürt halkına, kurtuluş seçeneği olarak piyasa ekonomisini gösteriyor. Ne yaman çelişkidir ki, programlarını oluşturan “piyasa ekonomisi”, işçi ve emekçilere yeni olanaklar sunmak bir yana, ekonomik sosyal kazanımlarının ortadan kaldırılması üzerine kuruludur. Dünya çapında sermayenin çoktan vazgeçtiği “sosyal devlet” politikasının sıfırlanması üzerine, sınıf mücadelesinin bastırılarak yolun düzlenmesi, dizginsiz sömürüye uygun hale getirilmesi üzerine kuruludur. Çünkü bugün sermaye ve onun temsilcilerinin emekle sermaye arasındaki çelişkileri kırıntılar vererek yumuşatma siyaseti gütmelerinin koşulları bulunmamaktadır. Hele krizle birlikte bu daha da zor hatta olanaksızdır.
CHP’nin savunduğu ekonomik sistem daha fazla sömürüyü gerektirmektedir. Bu ise, daha fazla baskı, hakimiyet, emek üzerindeki daha dolaysız bastırma yöntemleri ile mümkündür. Hayatta karşılığını da CHP’li belediyelerin direnişçi işçiler karşısındaki saldırganlığında bulmaktadır. Bu gün ekonomik-sosyal hakların istenme ve elde edilme yöntemini, özgürlük alanlarının nasıl açılacağını Kuzey Afrika ve Ortadoğu ülkelerindeki halk ayaklanmalarında canlı olarak görüyoruz.
[Alınteri'nin Mart 2011 tarihli 13. sayısından alınmıştır]