Cuma, 8 Nisan 2011 (15 yıl 7 ay önce)
Kürt halkının faşist rejimin inkar ve imha politikasına karşı geliştirdiği “sivil itaatsizlik” eylemleri genişleyerek büyüyor. Anadilde eğitim, anadilde savunma hamleleri anadilde ibadetle devam ediyor. Tarihsel olarak ulusal hakları gaspedilmiş bir halkın “ulusal hak eşitliği” talebi ve mücadelesinden daha meşru birşey olamaz.
Silopi'de Kürt milletvekili Sebahat Tuncel'in tokadını yiyenler bugün Diyarbakır'da kurulmak istenen çadırı polise teslim etmeyen Bengi Yıldız'ı yerlerde sürükledi. Bugün yerlerde sürüklenen devletin yediği tokatta simgeleşen Kürt halkının iradesidir. Bu iradenin çiğnenmesine izin vermeyelim.
İstemleriyle burjuva demokrasisi sınırlarını aşmasa da, bu sınırları aşma istek ve niyeti taşımasa da bu mücadelenin baskı ve zorla bastırılmaya çalışılmasının karşısında olmak devrimci bir sorumluluktur.
Bağımsızlık iradesinden kopan, kurtuluşunu işçi sınıfının kurtuluşuyla birleştirmeyen, özellikle önderliği düzeyinde sürekli yalpalayıp duran Kürt hareketine dönük eleştirilerimizi korumakla birlikte, kardeşlik bilincinin geliştirilip büyütülmesini sağlamak için “Demokratik Çözüm Çadırları”na, dile getirilen “Ana dilde eğitim, siyasi tutukluların serbest bırakılması, askeri ve siyasi operasyonlara derhal son verilmesi, yüzde 10 seçim barajının kaldırılması” temel talepleri etrafında sahip çıkılmalıdır.
Bu talepler taşıdığı bütün sınırlılıklarına rağmen egemen ulus burjuvazisi tarafından kan, acı ve gözyaşına boğulmuş bir halkın en doğal ve insani hakkıdır. Bu hak taleplerinin zorla bastırılmaya çalışılmasına, sergilenen devlet terörüne seyirci kalınamaz. Seyirci kalma halleri teorize edilemez. Ezilen ulus özgür olmadan, ezen ulusun işçi ve emekçilerinin özgür olması mümkün değildir. Bu temel gerçek, her türlü hak arama ve özgürlük mücadelesinde önde dövüşmeyi gerekli kılar.
İşçi sınıfı ve emekçilerin hertürlü şovenist dürtü ve yaklaşımlarının kırılması, toplumsal kurtuluş savaşımının geliştirilmesiyle mümkündür. Bu akıldan çıkarılmadan işçilerin birliği, halkların kardeşliği bilincinin gereği yerine getirilmelidir.
Özgürlüklerin genişletilmesi, ekonomik ve sosyal hakların büyütülmesi, işsizliğin, güvencesiz ve kölece çalışmanın kıskacının yarılması etrafında bir kader birliği şarttır. Bu kader birliği ipliği pazara çıkmış kapitalizmin kökünün kazınmasıyla birleştiği, bunun içinden şekillenen bir gelecek bilinciyle buluştuğu oranda doğru bir rotaya oturacaktır.