Salı, 12 Nisan 2011 (15 yıl 6 ay önce)
Minik Kürdistanlı bir çocuk ellerimden tuttuğunda bahar kokusunu çektim içime. O kadar hapsedilmiş makinalaşmışım ki bahar kokusunu işte bu yüzden bu kadar geç, fakat bu kadar yakından hissettim... Ona birkaç soru sordum, bozuk Türkçesiyle yanıtlamaya çalıştı.
- Baban ne zaman dönecek Irak'tan?
- Sobaları kaldıracağız ya abla işte o zaman gelecek benim babam, annem dedi ki şimdi giysilerini topluyormuş...
- “Abla senin baban ne zaman gelecek?" diye soruyor, ben de ona aynı yanıtı veriyorum tıpkı onun yaşlarındayken verdiğim cevap gibi...
Kader gibi görünüyordu bu geçmiş, ama bizim kaderimiz değildi düzenin dayatmaları, biz kurmamıştık bu düzeni ama yıkacak olan biziz! Yaratan elleri barındırmayan bu düzen, işçiyi önceden (ki hala öyle) köyünü yakarak göçertiyordu, yakacak köy kalmadı... "Mayınlar, havan mermileri çok masraf çıkarmasın, ne yapar eder köyden de, şehirden de, evinden de ederiz" diyorlar. İnsanlar insanca çalışma koşulları olan şehirler bulamadıkları için, artık farklı ülkelerde arıyorlar umudu. Ama umut yine bizde başlıyor, bizde yaşıyor.
Yaşam standartlarını değiştirmek bizim elimizde, birbirimizi sahiplenmekte. Kapitalizmin doğurganlığı olan faşizme bu kadar hürmet niye? Bugün temsil ettiği halkın taleplerini haykıran BDP'li milletvekillerinin yerlerde sürüklenmesiyle, yaşanan zorunlu göçlerin cevabı aynıdır... Her gün birini izlediğimiz kadın cinayetlerinin cevabı, çocuk işçilerimizin, 12 yaşında 13 kurşuna ve 11 yaşında başlık parasına kurban edilen çocuklarımızın cevabı da aynıdır... Evlatlarımıza, analarımıza indirilen copların cevabı da aynı. Ama tıpkı şimdi bahar kokusunu içimize çeke çeke ele ele tutuştuğumuz gibi, yürüyeceğiz zaferlere.
Umut biziz, umut bizde. Yarınımız ellerimizdeyken, onu minik çocuklarımızın güzel bakışlarına teslim etmek yerine, onun minik ellerinden tutup haklarımızı, taleplerimizi alanlarda haykırarak hesap sorarak teslimiyete hayır demeye!
Geleceğimize sahip çıkmaya; tam da baharda, bahar 1 Mayıs'a gebeyken çocuklarımızın yarınını öldürmeyelim. Şimdi dünyayı yaratan eller tanıyacak birbirini önce ellerinden, sonra kimlikler, renkler diller el ele tutuşacak 1 Mayıs alanlarında ama tek renk görünecek alanda: "Kızıl"! Çünkü '77 unutulmadı, kızıllaştı ve kızıl kalacak! Dilimizle, kimliğimizle tek renk "kızıl olmaya", 1 Mayıs'ta alanlara!
Biji yektiya karkeran, bıratiya gelan!
[Adana'dan bir Alınteri okuru]