Cuma, 3 Haziran 2011 (15 yıl 5 ay önce)
[Okurlarımızdan ve alanlardan gelen istek üzerine seçimlere ilişkin tavrımızın deklare edildiği 19 Nisan tarihli yazıyı yeniden yayınlıyoruz[
Aday listelerinin de belli olmasıyla birlikte seçim düzleminde son etaba girdik. Burjuva düzen partileri arasındaki kapışma şiddetlenecek. Bakalım neler göreceğiz?..
Büyük olasılıkla şantaj dosyaları havalarda uçuşacak, herbiri birbirinden daha mide bulandırıcı tezgahlara tanık olacağız!.. Birbirinden düzeysiz didişmelerin, “Yuh artık! Bu kadarı da olmaz!..” diyeceğimiz rezaletlerin, arsız yalanların, yüzsüz demagojilerin tozu dumanı arasında yönümüzü şaşırmamak için olduğu kadar akıl ve ruh sağlığımızı yitirmemek için de kendinizi şimdiden hazırlayın!..
Burjuva demokrasisinin kendisi çürümüştür
Burjuva demokrasisini hala matah bir şey zanneden liberal budalalara sorsanız, bu rezaletin “Türkiye’ye özgü bir gerilik” olduğunu söylerler size.
“Demokrasinin ve demokrasi kültürünün fazla gelişmemiş olmasına” bağlarlar. Ne var ki, “demokrasinin beşiği” olarak tanımlanan emperyalist-kapitalist ülkelerde de tablo Türkiye’dekinden farklı değildir. Seçim süreçleri oralarda da ‘çamur güreşi‘ne dönüşmüş durumdadır. Başkan adayları ya da burjuva düzen partileri oralarda da birbirleriyle fikirler, programlar, ciddi ve inanılır projeler temelinde yarışmıyorlar. Herkes asıl olarak birbirinin açığını arayıp hasmını toplum gözünde itibarsızlaştırarak öne geçmeye çalışıyor.
Bu aslında kapitalizmin emperyalizm aşamasına özgü çürüme ve asalaklığın beraberinde getirdiği bir sonuç. Zaten emperyalizm aşamasına geçmesiyle birlikte insanlığa çürüme ve yıkımdan daha fazlasını verme özelliğini yitirmiş, bu anlamda tarihsel bakımdan ömrünü doldurmuş bir sistemdeki yozlaşmanın siyasal alana yansımaması, onun egemenlik biçim ve yöntemlerinde de buna paralel bir yozlaşmayı beraberinde getirmemesi düşünülemez. Bunu ancak kapitalizmin müritleri ya da onun siyasetini ekonomisinden, bunları da emperyalizm çağı ile tekelci mali sermayenin karakteristik özelliklerinden ayırarak ele alan oportunistler iddia edebilir. Çağımızda burjuva demokrasisinin kendisindeki yozlaşma ve çürümeyi, onun Türkiye’deki “geriliğine” ya da “yetersizliğine” bağlayan her türlü “açıklama”, özünde burjuva demokrasisine düzülen sinsi bir övgüdür, onu yüceltmenin daniskası anlamına gelir.
Kaldı ki, tekelci mali sermaye azgınlığının zirvesine çıktığı neoliberal dönemde, burjuva demokrasilerindeki yozlaşma ve gericileşme sadece ivme kazanmakla da kalmamıştır. “Yönetebilir demokrasi”, “istikrar” ve “güvenlik” çığırtkanlıkları altında faşizme özgü yöntem ve mekanizmaları daha fazla içerir hale gelmiştir. Bu arada, sermayenin farklı kesimlerinin temsilcileri olarak burjuva düzen partileri arasındaki göreli farklılıklar da silikleşmiş, en sağdakinden en “sol”una kadar bunların hepsi tektipleşmişlerdir. Zaten aralarındaki rekabetin farklı fikirler ve programlar arasında bir yarış olmaktan çıkıp kişiliklerle uğraşılan düzeysiz ve ahlaksız bir demagoji yarışı halini almasının ana nedenlerinden biri de budur.
Herbirinin “olmak ya da olmamak” eşiği
Türkiye’de önümüzdeki seçim yarışının çok daha rezil bir yarış halinde geçecek olmasının kimi özel nedenleri de var kuşkusuz. Burjuva düzen partilerinin her biri açısından stratejik bazı sonuçları olacak çünkü bu seçimlerin.
Örneğin CHP ve MHP yönetimlerinin kaderleri bu seçimlere bağlı. CHP yüzde 30′u bulamazsa, MHP barajı aşamazsa her iki partide de yeni krizler hatta bölünmelerin yaşanması kaçınılmaz. Aday listelerinin belli olmasıyla birlikte özellikle CHP’de bunun belirtileri arttı. Kılıçdaroğlu-Gürsel Tekin kliğinin tırpanını yiyen Önder Sav ve Deniz Baykal klikleri şimdiden “13 Haziran sabahı görüşürüz” demeye başladılar.
AKP ise ezici bir çoğunluk elde etmenin peşinde. Oy oranını yüzde 50′nin, milletvekili sayısını ise 337′nin üzerine çıkarmayı hedefliyor. Bu en başta iktidarlaşma sürecini pekiştirmek açısından önemli AKP ve arkasındaki sermaye kesimleri açısından. Özellikle de seçimlerden sonra gündeme gelmesi artık ‘zorunluluk‘ halini alan yeni bir anayasa yapım sürecinde, AKP’nin hedeflediği iktidar merkezileşmesinin ileri bir aşaması olarak başkanlık sisteminin kurulabilmesi en başta böyle bir çoğunluğun sağlanmasına bağlı.
Buna karşın, AKP yüzde 50′nin altına düşecek olursa eğer, seçimlerden birinci parti olarak çıksa dahi Türkiye’yi yönetmekte zorlanır. Çünkü böyle bir sonuç toplumda, “AKP’nin güç kaybedip inişe geçişi” olarak algılanacaktır. Bu da AKP’nin bir türlü çözüp geriletemediği Kürt ulusal dinamiği ile giderek daha fazla hareketlenen işçi sınıfı ve emekçi kitle muhalefetine, Alevilerin ve öğrencilerin tepkisi gibi mevcut toplumsal muhalefet dinamiklerine yeni unsurlar ve dinamiklerin eklenmesine yol açar. Örneğin, AKP’nin iktidarlaşma sürecinde geleneksel konumlarını sarsıp geriye ittiği, peşpeşe darbeleyip siyasal ve moral yönlerden mecalsizleştirdigi, bu yüzden AKP’ye kin besleyen Kemalist orta sınıf muhalefetinin yeni bir güç ve cesaret kazanması dışında, işçi sınıfı da dahil bütün toplumsal kesimler içinde güç dengelerini gözeterek hareket eden, bu yüzden bugüne kadar sinik ve tutuk davranan güçlerin cesaret kazanarak hareketlenmesi, mevcut öncü çıkışları izleyerek eylemli bir tutum benimsemeleri olasılığı böylesi bir durumda güçlenecektir. Sermayenin kaynak ihtiyacının şiddetlenip yeni sömürü önlemlerine ihtiyaç duyduğu bir kesitte, bunların önünde baraj oluşturmakla kalmayıp ekonominin teklemesiyle de birleşecek ya da bu sonucu doğuracak yeni bir toplumsal-siyasal kriz olasılığı, bu yüzden sadece AKP’yi ve onu destekleyen kesimlerini değil tekelci sermayenin genelini ürkütmektedir.
CHP’yi desteklemek nasıl düşünülür?..
AKP’nin bu seçimlerden de gücünü koruyarak hatta büyüterek çıkmasıyla tersi bir durumun işçi sınıfı hareketi başta olmak üzere Türkiye’deki toplumsal muhalefetin geleceği açısından doğuracağı sonuçların farklılığından hareketle “solcu” hatta “sosyalist” geçinen bazı çevreler açıkça ya da üstü örtük bir “CHP kuyrukçuluğu” öğütlemektedirler. Kılıçdaroğlu yönetiminin Baykal’ın izlediği devletçi Kemalist çizgiden uzaklaşma yönünde attığı bazı adımlarla sadaka dağıtımını “aile sigortası” ambalajı altında kalıcılaştırıp kurumsallaştırma önerisi başta olmak uzere gündeme getirdiği kimi somut projeleri de bu oportünizmlerine dayanak olarak kullanmaktadırlar.
Halbuki bunların tekelci sermayenin ekonomik ve siyasi hegemonyasına ciddi anlamda dokunan tek bir çizgi dahi taşımayışı bir yana, “taşeronluk sistemine son vereceğiz” vaadiyle ortaya çıkan CHP’nin elindeki İzmir belediyelerinde taşeron işçilerinin sendikalaşma mücadelesine karşı takınılan somut tutumlara bakılması bile “yeni CHP”deki ikiyüzlülüğü görmek için yeterlidir. Aday listelerinde bugüne kadar MHP’ye ve Demirel gibi tescilli bir faşiste yakınlıklarıyla tanınan Ergenekonculara yer vererek kimleri kendisine siyasi müttefik olarak seçtiğini gösteren bir CHP’nin desteklenmesi çığırtkanlığı, hangi kılıf altında saklanmaya çalışılırsa çalışılsın pespaye bir sosyal demokrasi kuyrukçuluğudur.
“Seçimlere katılmak” ne anlama gelir?
Kitlelerin siyasete ilgisinin genel olarak yükseldiği dönemler olarak seçim dönemleri, bazı olanaklar yanında bazı tehlikeler ve handikapları da beraberinde getirir. Bunlar asıl olarak komünist ve devrimci hareketin gücü, ideolojik sağlamlığı, taktik ustalık ve siyasal becerileri yanında proletarya ile burjuvazi arasındaki seçimlerin gündeme geldiği tarihsel kesitin güç dengelerine bağlıdır . Özellikle de gerek komünist ve devrimci hareketin gerekse de işçi sınıfı hareketinin zayıf ve etkisiz olduğu kesitlerde, parlamentarizmin güç kazanmasıyla şu ya da bu burjuva eğilimin kuyruğuna takılma bu tehlikelerin başında gelir. Bunların her ikisi de değişik biçim ve gerekçeler altında kendilerini gösterebilir.
Fakat bu tehlikeler var diye ya da bunlardan kaçınma adına bu kez de bunları “kader” olarak gören ve onlardan kaçınmanın yolu olarak değişik kılıflar altında “seçimlere kayıtsızlığı” savunan görünüşte “sol” ama özünde sağ savruluşlara da düşmemek gerekir. Bunlar, güçsüzlük ve çaresizliğin itirafları olmanın yanında özünde siyasete ilgisizliğin, hayattan kopuk fanus devrimciliğinin yansımalarıdır.
Kısaca tutumumuz
Ülkede güçlü bir devrimci kabarış olmadığı sürece komünistler seçimlere kayıtsız kalamayacakları gibi, basitçe bir protesto ve oy kullanmama tutumuna indirgenemeyecek olan Leninist boykot taktiğini de savunmazlar.
Öte yandan “seçimlere katılmak” demek, meseleyi burjuva düzen partileriyle parlamenter zeminde rekabet olarak algılayan budalaların zannettikleri gibi illa da aday çıkarma ve onlara oy toplama ekseninde bir faaliyet anlamına da gelmez.
Proletaryanın tarihsel çıkarlarını ve bağımsız sınıf çizgisini temsil etme iddiasında olan komünistler ve devrimciler açısından aslolan, seçim dönemlerinin politik ortamından yararlanarak devrim ve sosyalizmin temel fikir ve sloganlarını olabildiğince geniş kesimleri görüş alanlarına taşımaktır. Aday gösterilebilen durumlarda bile devrimci bir seçim faaliyetinin özünü bu oluşturur.
Öte yandan, proletaryanın büyük önderlerinden Engels‘in de altını kalınca çizdiği gibi, seçimlerde yürütülecek faaliyet ve alınacak sonuçlar aynı zamanda proletarya hareketinin gücünü burjuvaziye göstermelidir. Bu anlamda, İstanbul gibi 15 milyonluk bir proletarya kentinde bile bin oy dahi toplayamayan adaylarla ortaya çıkmak, “bağımsız bir güç ve iddia sahibi” olmaktan ziyade, devrimci hareketi olduğundan da güçsüz gösterip komik duruma düşüren bir sorumsuzluk anlamına gelir.
Sosyalizm ve sınıfsız toplumu hedefleyen komünistler olarak kendi adımıza bu seçimlerde, ne sınıf içinde çalışmayı esas alan her günkü faaliyetimizi gerekçe göstererek seçim süreçlerinin özgünlüğünü reddeden bir kayıtsızlık ve sıradanlık içinde olacağız ne de seçimleri salt birilerini “aday” gösterip birilerinin adaylarını desteklemeye indirgeyen bir parlamentarist sığlıkla hareket edeceğiz. Bu seçim döneminde de; kapitalizmdeki çürümenin karşısına proletarya sosyalizminin, krize karşı devrimin zorunluluğunu ve güncelliğini öne çıkaracak, bu temelde işçi sınıfının, Kürt halkı ve kadınlar başta olmak üzere bütün ezilenlerin ortak, acil ve yakıcı taleplerini propaganda edeceğiz.
Öte yandan, çoktandır aynen sürdüremez hale geldiği bütün temel paradigmalarını özünü büyük ölçüde koruyarak restore etme çabası içinde olan faşist rejimin yeni asimilasyon planları yanında Kürdistan‘ı “Türkiye’nin Çin’i” haline getirme planları yapan tekelci burjuvazinin hesapları önünde de halen en büyük engeli oluşturan Kürt ulusal hareketinin bu seçimlerden daha fazla güç kazanarak çıkması, hem emekçi halklar arasındaki kardeşlik bağlarının güçlenmesi hem de rejim krizine devrimci müdahale imkanlarının genişlemesi açısından önem taşımaktadır. Gerçi hareketin ulusal devrimci sınırlar içinde dahi yaşadığı çizgisel kırılma ve önderlik düzeyinde sergilediği zigzaglar hala ciddi birer güvensizlik kaynağı ve eleştiri konusu durumundadırlar. Ayrıca seçim hesaplarına dayalı olarak biraraya gelinen “Emek, Özgürlük ve Demokrasi Bloku”nun yamalı bohça misali ilkesiz ve tutarsız bileşimiyle pazarlıklara dayalı olarak belirlendikleri çok açık olan emeğin sorunlarıyla, demokratlıkla hatta samimi yurtseverlikle ilgisiz adayların çokluğu, bu seçim koalisyonunu “blok” olarak desteklemenin önünde ek bir engeldir.
Bu eleştirilerimizi korumak ve dile getirmeyi sürdürmekle birlikte, BDP öncülüğünde kurulan bu blokun şu kesitte alacağı sonucun taşıdığı siyasal anlam ve önemden dolayı, blok adına gösterilen adaylar içinden, kişilikleri ve siyasi geçmişleri itibarıyla militan yurtsever bir duruşun, Kürt ulusal özgürlük mücadelesi yanında emeğin sorunlarına duyarlılık konusunda da asgari bir dürüstlük ve samimiyetin simgesi olarak tanınan Leyla Zana, Hatip Dicle, Sebahat Tuncel ya da Ertuğrul Kürkçü, Sırrı Süreyya Önder gibi adayların desteklenmesini doğru görüyor ve savunuyoruz.
[
Alınteri'nin
14. sayısından alınmıştır]