Pazartesi, 18 Nisan 2011 (15 yıl 6 ay önce)
Egemen güçler tarafından ulusal hakları gaspedilmiş, inkar ve imha edilmeye soyunulmuş Kürt halkı, “sivil itaatsizlik” kapsamında yeni bir hamle yaptı. Bu mücadele biçimiyle yeni bir irade beyanında bulundu. Talepleri burjuva demokrasisinin sınırlarını aşmayan bu barışçıl eylemler dahi gözüdönmüş bir saldırganlıkla karşılandı.
Peki neden?
Çünkü sözkonusu olan örgütlü bir halkın, örgütlü eylemidir. Rejimin tahammülsüzlüğü ve saldırganlığı bundandır. Bugün toplumsal dinamikler içerisinde faşist rejimin sınırlarını zorlayan en dinamik güçlerden birinin Kürt hareketi olduğu açıktır. Ateşkes süreçlerinde bile silahlı gerilla gücünün barındığı alanlara düzenlenen askeri operasyonlar ve buna karşı gerçekleştirilen savunmayı bir yana bırakalım. Legal zeminde hareket eden siyasetçilerinin birçoğunun çeşitli bahanelerle hapsedilmesine, taleplerinin ve seçilen kimi eylem biçimlerinin bütün sınırlılıklarına rağmen özgürlükler mücadelesini “
demokratikleşme” zemininde ısrarlı bir biçimde yürütüyor.
Bu mücadeleci ve direngen tutum, Türk-İslam Sentezi’nin beslediği toplumsal gericilik birikimine yaslanan iktidarın, siyasal gücü daha fazla yoğunlaşmış ve merkezileşmiş bir biçimde kendi elinde toplama yönündeki hesapları ve saldırganlığıyla tezat oluşturuyor. Rejim açısından sorunun düğüm noktası da burası zaten. İzlenen politika ve hedeflenen talepler salt ekonomik sınırlar içinde değerlendirildiğinde, Kürt hareketinin talepleri tekelci sermayenin bölgeye daha derinlemesine nüfuz etmesinin önünü açacak niteliktedir. Bu, TÜSİAD içinden de farklı biçimlerde dillendiriliyor zaten. Fakat sorunun bununla sınırlı olmadığı açık ve ortada.
İşin siyasal boyutu, ırkçı şoven rejimin aşmakta hala zorlandığı geleneksel anlayış ve alışkanlıkları yanında rejimin iç dengelerindeki değişmelerin yolaçtığı iktidar çatışmalarıyla iç içe geçtiği oranda tayin edici bir boyut özelliğini kazanıyor. Onlarca yıldır bizzat tekelci burjuvazi, onun siyasal ve ideolojik hegemonya araçları eliyle beslenip büyütülen şovenizmden kaynaklı toplumsal kutuplaşma ve yarılmalar da cabası… Bu sınırlandırıcı dinamiklerin üst üste gelişi yanında Kürt emekçi kitlelerinin politik bilinç ve beklenti düzeylerinin yüksekliği karşı karşıya gelmeye devam ettiği sürece Kürt sorununun “çözümü” o kadar kolay olmayacak.
Güney hamlesi
Tekelci burjuvazi elinde patlayan “açılım” aldatmacasını yeni cilalarla parlatarak nasıl canlandırabilirim arayışının yanısıra işin ekonomik boyutunda da bir düzlem farklılaşmasına gidiyor. Kuzey Kürdistan’ı sermayenin ihtiyaçları temelinde henüz yeteri kadar kullanamıyor olmanın doğurduğu boşluğu Güney’le doldurmaya çalışıyor. Bu arada Güney’i Kuzey’i de düşürmenin bir aracı haline getirmeyi hedefliyor. Düne kadar tanımadığı Güney Kürdistan yönetimiyle Başbakan düzeyinde görüşmüş olmalarının nedenlerinden biri de budur.
Erdoğan, Mart sonunda ikiyüz tekel temsilcisiyle çıktığı seferde, büyüklük oranında dünyanın 7. sırasına yerleşen Erbil Havalanı’nın açılışına katıldı. Ayrıntıları çok yansıtılmayan bu turun temel amaçlarından birini Güney Kürdistan’la Türkiye arasında Serbest Ticaret Bölgesi yaratmak oluşturuyordu. Güney Kürdistan’la Türkiye arasında şu an 7.5 milyar dolar olan ticaret hacmini 20 milyar dolara çıkarmayı hedefliyorlar. İşin siyasal ayağında da Kuzey Kürdistan’da Kürt hareketini yalnızlaştırıp boğmak için Güney’le ilişkilerde bir atılım peşindeler.
Biat eden Kürt
Bu tablo içerisinde, işbirlikçi Türk faşist rejimi Kürt iradesine saldırıyı boyutlandıracaktır. Gerillaların infazı, “Demokratik Çözüm Çadırları” karşısındaki tutum, artan ev baskınları daha şimdiden bu saldırının boyutunu ele veren güncel örneklerdir. Bu saldırganlık karşısında, Sebahat Tuncel’in tokadında da vücut bulan boyun eğmezlik sahiplenmeyi gerekli kılıyor. Bu sahiplenme, berbat bir pragmatizm ve kuyrukçulukla sınırlar net çizilerek yapılmalıdır.
Faşist rejim, direnci kırılmış, örgütlülüğü dağıtılmış, özgürlük bilincinden soyundurulmuş, suya sabuna dokunmayan bir Kürt, işbirlikçi hiçbir inisiyatif ve iradesi olmayan bir Kürt yaratmaya oynuyor.
Ulusal kimliğine sahip çıkmayan kendi Kürt burjuvalarını geliştirmeye çalışıyor. Asimilasyonu gönüllü kabul eden, sisteme tam bir biat öngörülüyor. “Açılım” sonrası gündeme gelen bütün uygulamalar bunun izini taşıyor.
İmralı zigzagları
Kürt hareketi nezdinde kendini “önderlik kurumu” olarak tanımlayan İmralı’nın zigzaglı tutumlarına karşı tavır net olmalıdır. Konjonktürel gelişmelere göre bazen umut pompalayan, bir yanda “Kimi pratik öneriler aşamasına gelmiş bulunmaktayız… Bu yöntem pratikleşirse 2011 yılı çözümün geliştiği yıl olacaktır” deyip beklenti yaratırken, diğer taraftan “Burada devreye konulmak istenen ve günümüzde de geçerliliğini koruyan plan, gerillayı Kandil’e hapsedip diğer taraftan legal Kürt siyasetini tasfiye edip onurlu Kürtleri cezaevine göndermek ve kendi yarattığı, kendine bağımlı Kürtleri boşalttığı bu legal sahaya sürme planıdır” gerçekliğini dile getirmekten de kaçınamıyor. Fakat bu çelişkili yaklaşımlar, basit bir tutarsızlık olmanın ötesinde bir anlam taşıyor. Çünkü bu çelişkilerin sahibi olan Öcalan, hala harekete yol gösterme iddiasını sürdürüyor. Mücadeleye bu gelgitler temelinde yön vermeye çalışıyor.
Girilen çatışmanın kapsamı bu zigzagları kaldırmayacak kadar serttir. Özgürlük bilinci ve savaşıyla açılan yollar, yine ancak bu mücadeleci iradenin büyütülmesiyle zafere ulaşacaktır. Aksi halde Kürt halkı, çektiği acılara ve döktüğü gözyaşlarına, kurban verdiği evlatlarına hayıflanacaktır.
Kürt halkının başkaldırısına sahip çıkacağız! Ona yönelik ırkçı şoven saldırılara onlarla omuz omuza karşı koyacak, işçilerin birliği ve halkların kardeşliği temelinde birlikte dövüşeceğiz!..
[
Alınteri'nin
14. sayısından alınmıştır]