Çarşamba, 27 Nisan 2011 (15 yıl 6 ay önce)
Onlar bizim canımız, ciğerimiz, kendi canımızdan önce gelenler... Kendimizden önce onların geleceği için her şeyimizi ortaya koyarız, bütün zorluklara göğüs gereriz, onlara zarar gelmesin diye kendimizi parçalarız. Çünkü biz ana-babayız, çünkü onları canımızdan, kanımızdan, sevgimizden, aşkımızdan, ruhumuzdan var etmişizdir. Bu nedenle her şeyden önde gelirler bizim için.
Toplumsal duyarsızlık denilen illet o kadar işlemiş ki taa ciğerlerimize işlemiş sanki bir türlü kurtulamıyoruz.
12 Eylül faşist darbesinden sonra toplumun düşünme yetisini, değerlendirme yetisini, iyiyi-kötüyü ayırma yetisini ellerinden almak; düşünemeyen, gözünün önündeki baskıya, sömürüye, geleceksizliğe, köleleştirme çabalarına, kapitalizmin çürümüşlüğüne karşı ayağa kalkamaması için boyalı basın ve TV kanallarındaki o salak saçması programlar, diziler, reklamlarla beyinleri uyuşturma girişimleri gerçekten çok başarılı olmuş gördüğümüz kadarıyla... Neden böyle düşünüyorum bunu anlatmak istiyorum.
Bizler bu toplumda yaşıyoruz, bir işyerinde çalışıyoruz. Çalıştığımız iş ister kamu ister özel olsun esnek çalışma saatleri, güvencesizleşme, geleceksizleşme, köleleştirme, özelleştirme sebebiyle işsiz kalma, taşeronlaşma ile üç kuruşa çalışma mecburiyeti arasında sıkışmışız. Bütün bunlar kapitalizmin biz çalışan-çalışmayan, öğrenci-öğretmen, işçi-memur, küçük işletme sahipleri ve en son “beyaz önlüklüler”i -yani sağlık çalışanlarını- sokağa döken kapitalizmin “nimetleri”ndendir. Hangi parti, sermayedar gelirse gelsin bu düzenin çarkını çevirecekler; halkın yaşama koşulları ne kadar vahim olursa olsun onların umurunda olmaz!
Bizler şunu anlamalıyız biz önce kapitalist düzende işçi ve emekçilerin, halkın her kesiminin kurtuluşu, insanca yaşaması, sömürülmediği, baskıların olmadığı, yani sınıfsız bir toplum olabilmek, sağlığın, eğitimin, anadilde eğitimin olabilmesi bu düzende mümkün değil önce bunu anlamalı ve toplumsal olarak duyarsızlıktan kurtulmalıyız. Bunun için illa bireysel olarak kendi canımızın mı yanması gerekiyor.
Bugün bizler çoluğumuzun- çocuğumun geleceğini yaratabilmek için dişimizle, tırnağımızla çaba sarfederken düzen partileri hala bizlerin gözünü boyamaya çalışıyor. Bir taraftan da bizim hazırlamaya çalıştığımız geleceği gözümüzün içine baka baka elimizden alıyor. İşçiler birçok işyerinde grev yapıyorlar. Atanamayan öğretmenler geleceksizliğe karşı mücadele ediyorlar, doktorlar “performans” ile halkın sağlığıyla oynanmasına kendi çalışma koşullarına, ücretli köleleşmeye karşı mücadele ediyorlar. Bir yerlerde silikozist denilen bir hastalığa yakalanıyor kot taşlama işçileri ve diri diri ölümün pençesine bırakılıyorlar. Üniversite öğrencileri okullarındaki faşist baskılara karşı eylem yapıyorlar anarşist-terörist ilan ediliyorlar, en son liseli öğrenciler bizlerin canı, kanı her şeyimiz olan o küçücük çocuklarımız sokaklarda ellerinden alınan geleceklerine sahip çıkmaya çalışırken bizler “analar, babalar, ağabeyler, ablalar” nerdeyiz?
Gözümüzden sakındığımız, gelecekleri için parçalandığımızı sandığımız çocuklarımız sokakta hak ararken biz onlara “Aman yapmayın etmeyin bir dahaki sınavda kazanırsınız” mı diyoruz? Çocuklarımız artık bu sistemin neye hizmet ettiğini görüyorlar, bu sınavların kendi geleceklerini çalmak için bir oyundan başka bir şey olmadığını görüyorlar ama aileler neden çocuklarımızla el ele bütün bu haksızlıklara karşı koyamıyoruz? Sadece televizyonlarda seyredip bakmakla yetiniyoruz? Ne zaman uyanacağız o derin uykudan, ne zaman çocuklarımızı engellemeye bir son vereceğiz? Polis tarafından önlerine barikat kurulan, terörist ilan edilen, gözaltına alınmaya çalışılan kimin çocukları onları biz doğurmadık mı? Biz onlara insan olmayı, doğruluğu, dürüstlüğü, haksızlığa boyun eğmemelerini biz öğretmedik mi? Şimdi onlar haksızlığa boyun eğmiyorlar bizler de onlarla birlikte ve hatta onların önünde olmamız gerekmiyor mu?
[Bir Alınteri okuru]