Perşembe, 5 Mayıs 2011 (15 yıl 6 ay önce)
“şimdi hasret çırılçıplak bir çocuktur
kıyılarında her uçurumun
göç yollarında yurdum yağmadır
kabarık ve kangren...”
Mevsimlik işçilerle ilgili haberleri her sezon duyarız. Kapasitesinden fazla işçi yükleyen kamyon virajlarda veya uçurum kenarlarında yuvarlanır, tüm suç kamyon şoförüne kalır. Ölenlerin çoğu aynı ailedendir, çoğu çocuktur, Kürttür. Her yıl sürgün başlar Karadeniz'e, fındığa...
31 Nisan'da Giresun Valiliği ve Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı Çalışma Genel Başkan Yardımcısı, bakanlık yetkilileri Giresun'da 16 yaşından küçük işçilerin durumunu ele aldılar” diye bir haber okudum gazetede.
Haberi okumaya başladığımda şaşırdım kaldım. Çünkü, böyle bir yaş değerlendirmesi ilgimi çekmişti; “insanlığın ölmediğine dair” bir şeyler duyacağımı, yoksulların ve çocukların da düşünüldüğünü sanacaktım neredeyse. Ama haberin sonlarına doğru göreceğimi gördüm... Valilik ve bakanlık açıklamanın devamında şunlar söyleniyordu:
Geçtiğimiz yıl Hollanda’da yayınlanan bir belgeselde, fındık bahçelerinde küçük çocukların çalıştırılarak emek sömürüsü yapıldığının ileri sürüldüğünü anlattı ve bu durumun gerekçe gösterilerek Türkiye’den gelen fındıkların alınmaması yönünde olumsuz yayınlar yapıldığına dikkat çekti.Yani demem o ki, kapitalizm büyümek için işçilerin yaşını büyütüyor. İhracatına zarar gelmesini istemeyen devlet, gerekirse işçi alımlarına yaş sınırlaması getirebiliyor. Çünkü burada söz konusu olan kar!.. Sokakta mendil satan, dilenen, su satan, ırgatlık yapan çocuk kimin umurunda?.. Hollanda, mendil satan çocuğu nereden bilecek!..
Çocuklarla, özellikle de çocukların eğitimiyle ilgili devletin yürüttüğü birçok kampanya var. Birçoğumuz reklamlarda denk gelmişizdir, Kürdistan'da kız çocuklarının tarlaya, ahıra gitmesi, küçük yaşta evlendirilmesi konu alınır, kızlar okuyamaz. Televizyonlar “Haydi kızlar okula!” diye bağırır, devlet eliyle hazırlanan kampanyalarla. Devlet ekrandaki yüzünü böyle gösterir. Ama bizler biliyoruz ki, ekranda “Okula!..” diye bağıran devlet, yaşamda “haydi ucuz işgücüne!” diye bağırıyor. Yaşamlarımız o kadar ucuzlaştırılmış ve basitleştirilmiş ki, hayvani bir şekilde küçük bir kamyonetin arkasında umuda uğurlanabiliyoruz. Ki çoğu zaman uçurum kenarlarında, virajlarda umutlarımızla gömülüyoruz...
Fındık yaşı düştü. Peki ya yollarda düşen, kırılıp parçalanan yaşamlarımızın hesabını kim verecek? Fındık yaşı düştü. Peki ya çocuk kadınlarımıza kıyılan nikahlar düştü mü? Bunların hesabını yaşamlarımzdan kaybettiğimiz her dakikayı, biz soracağız! Çalınan yaşamlarımızı, kırılan umutlarımızı, kaybedilen emeklerimizin karşılığını alacağız!
[Bir Alınteri okuru]