Pazar, 8 Mayıs 2011 (15 yıl 6 ay önce)
“Sabıkalarımız çocuklarımıza bırakacağımız en onurlu mirastır’’ diyor İstanbul Bağımsız milletvekili adayı Sırrı Süreyya Önder. Çünkü o sabıkalar, sınıflar mücadelesinde ödenen bedellerin, görkemli direnişlerin referansıdır. Tarihin ilk sınıflı toplumlarından itibaren egemen sınıfların egemenliğinin devam ettirme, egemenlik düşmanlarını yok etme kimliğinden arındırma aracıdır zindanlar. Hiçbir özür, hiçbir yenileme hiçbir af dileme onları temize çıkarmadı, çıkarmayacaktır! Bu konuda tarihin hükmü açıktır!
Katliam ve yok etme geleneği üzerine kurulan Türkiye Cumhuriyeti tarihi de tüm kapitalist toplumlarda olduğu gibi zindan ve zindancılık geleneğini gerek kendine has metotlarla gerekse emperyalist efendilerden aldığı derslerle zenginleştirmiştir. Bir yok etme ve teslim alma mekânları olarak görülen zindan gerçeğinin bir boyutunda da, belli zindanların vahşet ve bu vahşete karşı onurlu direnişlerle tarihe mal olmaları gerçeği yatar.. Ankara Ulucanlar Zindanı da tarihteki yerini her iki yüzüyle yerini almıştır.
Kurulduğu günden beri binlerce devrimcinin, demokratın ve değişik milliyetlerden emekçinin tutsak edildiği Ulucanlar Cezaevi, 2006 yılında işlevini tamamlayarak son katliamla “emekliye ayrılmıştır.” Gözü dönmüş kapitalist sermayedarlar ve onların hükümetteki temsilcisi AKP tarafından yıkılarak kentsel dönüşüm projesi içine alınan Ulucanlar Zindanı konusunda hükümet, gelen tepkiler üzerine geri adım atmıştı.
Bir liberal sarhoşluk kampanyası olarak yürütülen özür dileme kampanyalarının diğer bir çeşidi olarak “Ulucanlar Cezaevi Müze olsun” kampanyası sonucunda Mimarlar Odası Ankara Şubesi, Ankara Barosu, Adalet Bakanlığı ve Altındağ Belediyesi arasında protokol imzalanarak bir proje yarışması düzenlendi. Ancak protokol kâğıt üzerinde kaldı. Vahşi kar hırsının kasaba tüccarı temsilcisi AKP hükümetinin belediyesi tarafından binlerce tutsağın kanı üzerinden para kazanma mekânı olarak restore edildi. Emperyalistlerin kurumsal günah çıkarma törenlerinden başka bir şey olamayan özür dileme kampanyalarının sonucu Ulucanlar, vahşet tarihinin turistik turlarının mekânına çevirildi.
Buna alet olan ve hala kendilerine devrimci demokrat misyonlar biçen başta TMMOB ve Ankara Barosu ise sorumluluklarını yerine getirmemiştir. Böylesi bir projeye imza atanların oturup "AKP mızıkçılık yaptı" yaygarasıyla ağlamalarına kanacak değiliz. O gün en azından bedel ödeyen devrimci hareketlerin, en azından devrimcilerin fikirlerini sormayanlardan bugün hesap sorma hakkımız ebette vardır.
Hesap vermek şöyle dursun, ar damarları çatlamış bu yavuz işbirlikçiler, günahlarını temize çekme yoluna gittiler. Daha önce 'Said-i Nursi Belgeseli'ni yapan yönetmen Yusuf Kenan Beysülen’e “Yüzleşme” adlı bir belgesel siparişi vererek suç örtmeye gittiler.
Ancak günah çıkarmayı bile büyük bir küstahlıkla sahnelediler. Ulucanlar Cezaevi'nin en yaman düşmanı Halit Çelenk’in öldüğü gün, Ulucanlar'la simgeleşen Deniz, Hüseyin, Yusuf’un katledilişlerinin 30 yıl dönümünde Ulucanlar'da on devrimcinin katillerinden Rahşan Ecevit’i protokol davetlisi olarak en önde oturttular.
Tepkilere meydan okumaya kalkışan korku filmi korkuluğu Rahşan Ecevit ise, “Suçluysam gelsin beni öldürsünler!..” diyerek katliamda sorumluğu bulunmadığı pişkinliğini sergiledi. DSP Genel Başkan Yardımcısı olarak sen de suçlular arasındasın ve senin kokuşmuş cesedinin salondaki yürekleri rahatsız etmesinden korkarız.
Mimarlar Odası ise rezaletine adeta yeni bir rezalet ekleyerek devam etti. Büyük bir terbiyesizlikle, Deniz’in, Mahir’in, Yusuf’un ve Hüseyin’in adlarının yanına bir katilin ismini eklediler. 26 Eylül Ulucanlar Katliamı'nın ve "Hayata Dönüş" katliamının başsorumlusu katil Bülent Ecevit’in adını koydular. Gelen tepkilere ise büyük bir saldırganlıkla yanıt verdiler. Ancak düzenledikleri etkinliğe katılan şehit yakınları, devrimciler ve demokratlardan hak ettikleri yanıtı aldılar. Katil dışarı çıkarılana kadar sahne işgal edilerek, program yaptırılmadı.
Salonda büyüyen tepkiye, geceye katılan sanatçıların da katılmasıyla iyice rezil olan Mimarlar Odası yönetimi ağaları, günler öncesinde reklamını yaptıkları rezilliğe dair herhangi bir açıklama henüz yapmadılar. Ancak iki elimiz bundan sonra yakalarında olacaktır! Sendika ağaları korkularından nasıl ki kürsüleri işçilere bıraktılarsa, 1 Mayıslar da onlar da aynı muameleyle karşılaşacaklardır. İşgal ettikleri koltukları bırakana kadar da bu böyle devam edecek!..
Başta demokrat devrimci mimarları odalarına sahip çıkmaya, bu rezilliğin hesabını sormaya çağırıyoruz!.. ÖDP ve EMEP yöneticilerini de Mimarlar Odası'ndaki yönetici üyelerinden hesap sormaya, başta devrimci kamuoyu olmak üzere şehitlerden tutsaklardan özür dilemeye çağırıyoruz!..