Çöp içinde eğitim görmek reva mı emekçi çocuklarına? İnsanca bir eğitim ve yaşam hakkımız
Başkentin sayılı semtlerinden biri olan Sincan'da, İMKB Sincan Kayalıboğaz İlk Öğretim Okulu'nda öğrenciler çöp içinde ders yapmak zorunda bırakılmışlar.
Yaklaşık üç bin öğrencinin eğitim gördüğü bu ilk okulda çocukların su içtikleri lavabolar, kullandıkları tuvaletler, oyun oynadıkları bahçe, çöp kovalarının doluluğu bazı velilerin cep tefonu ile çektikleri fotoğraflarla kanıtlanmış. Velilerden her öğrenci başına toplanan yaklaşık 40 TL aidat olmasına rağmen, okulda hizmetli olarak çalışan hiç kimseye rastlanmamış. Okul yönetimiyse Milli Eğitim Bakanlığı'nın temizlik hizmeti için ödenek ayırmadığından dolayı okula hizmetli alınamadığını ileri sürmekte. Velilerin Milli Eğitim Bakanlığı'na şikayette bulunmaları ve bu konuya çözüm istemeleri de sonuçsuz kalmış.
İnsanı ve onun yaşamını hiçe sayan kapitalizm her şeyi para olarak algılayan ve algılatmaya çalışan, ana maddesi sermaye olan bu düzen onlarca, yüzlerce kot kumlama işçilerini ölümle burun buruna bırakıp güvencesiz çalıştıran bu düzen, şimdi de kççüçük çocuklarımızın sağlığıyla oynuyor, umursamıyor, hiçe sayıyor. Zaten babalarını, analarını, ağabeylerini, ablalarını, ücretli köle konumunda çalıştırmakla, güvencesiz, geleceksiz, çalıştırmakla çocuklarımız hiçe sayılıyordu. Sınavlara hile, hurda, şifre, kopyayla artık tamamen çürümüşlüğünü, iflasını ortaya koyan bu sistem aslında can çekişmekte. Fakat bizler hala sistemin bizi nasıl bir yaşama itmeye çalıştığını görmekte zorlanıyoruz. Bu nedenle hala at oynatabiliyor sermaye. Hala gözlerimizin içine baka baka seçim palavrası atmalarını, ağzımız açık ayran delisi aptallar gibi dinleyip kandırmalarına ve sermaye çıkarlarına alet olmaya devam ediyoruz. "Bu günümüze çok şükür" diyebiliyoruz. Ya neye şükrediyoruz ya artık bi gözümüzü açalım şöyle bir bakınalım çocuklarımızın pislik içinde okumalarına mı şükür? Ya da işimizin güvencesizliği sayesinde ne zaman, ne yaparsam işten atılmam, ne yaparsam işten atılırım diye mi? Ya da acaba şükür sabah arayıp işten atıldığını söylemelerini bekleme korkusuna mı?
Şükür bizden istedikleri şey şu; "kör, sağır, ahraz, gerizekalı, koyun gibi güdülen hiç bir şeye ses çıkarmayan"... Bizim köyde ondere derler uzunca, bir ucunda sivri de bir şey olurdu. Öküze, ineğe, eşşeğe, biraz inat edip de yürümezse bu ondere ile hayvanın kıçına bi dokunursun, canı yanar ama hayvan ya dönüp sana bişey söyleyemez bu nedenlede canı yanınca biraz daha hızlıca istenileni yapar.
Bizler de çocuklarımızın çöp içinde kalması, sağlının tehlikeye girmesi, kölece yaşamaya mecbur edilmemiz neden diye hala düşünmüyorsak, harekete geçemiyorsak, bize ondereye de gerek yok. İnsan düşünebilen bir yaratık... Tabii sonsuza kadar düşünmemek de gerekir, eylem vakti...
[Ankara'dan bir Alınteri okuru]