Çarşamba, 11 Mayıs 2011 (15 yıl 5 ay önce)
Gerçekleri bizden saklıyorlar! Sadece işlerine geleni, işlerine geldiği biçimde aktarıyorlar!..
Sadece AKP ve cemaat yalakaları değil “muhalif” geçinenleri de dahil düzen savunucularının ezici bir çoğunluğu bu konuda el ve ağız birliği etmiş haldeler. Sadece farklı gerekçelere sahip tek tük bazı kalemler, gidişin gidiş olmadığı konusunda uyarıcı olma çabasındalar.
Örneğin Nuray Mert, “… Mart ayında, Nevruz bölgede büyük bir kalabalık ve coşkuyla kutlandı, milyonlar sokaklara döküldü. Haberimiz oldu mu? Son olarak, Tunceli’de operasyonda hayatını kaybedenlerin dördünün cenazesinde Diyarbakır’da yer yerinden oynadı. Haberimiz oldu mu?..” diye soruyor. Fakat asıl arkasından söyledikleri önemli: “… (Eğer) O sahneleri görseydik, meselenin nasıl bir boyuta ulaştığı, ne aşamaya geldiği, toplumsal tabanı hakkında daha fazla fikir sahibi olabilirdik” (Nuray Mert, Milliyet, 8 Mayıs).
“Mesele”nin ne olduğunu ve hangi aşamaya geldiğini bir başka burjuva kalem, cemaatin Radikal’inde “Kürt uzmanı” pozlarında boy gösteren Cevdet Aşkın özetliyor: “…Türkiye şiddete koşuyor. Gelişmeler, Türkiye’de daha önce tanık olunmayan bir dönemin açılışına işaret ediyor” (C. Aşkın, Radikal, 7 Mayıs).
Kürtlerin varlığını inkarda ısrarın büyüttüğü haklı bir isyan gerçeği var bu işin temelinde.
Hareketi umut-hayalkırıklığı parantezine alarak oyalamanın araçları olarak gündeme getirilen “açılım” ve “İmralı'yla müzakere” aldatmacaları rejim tarafından bir kenara itildi. Bunların yerini, OHAL uygulamalarına bile rahmet okutacak uygulamalar aldı. Eylemsizlik halindeki gerilla birimlerine karşı düzenlenen operasyonlar sonucu sırf son iki ay içinde 25 gerilla kalleşçe katledildi.
Asıl operasyon yerleşim birimlerinde yürütülüyor. Yine sırf son 2 ay içinde binin üzerinde Kürt gözaltına alındı. Bunlardan 300′ü tutuklandı. Sivil itaatsizlik çadırları polis terörüyle yıkılıp yenileri de kurdurulmuyor. Protesto haklarını savunmakta kararlı insanlara, genç-yaşlı, kadın-erkek demeden sokaklarda işkence yapılıyor artık. Kürtlerin ibadetine bile müdahale ediliyor, MGK’nin kararları doğrultusunda atanan imamların arkasında saf tutmaya zorlanıyorlar…
Esas sorun şurada: “Açılım” aldatmacası ve “müzakere” oyalaması, Kürtleri rejimin beklediği ölçüde ‘çöz(e)medi’. İnkar ve tasfiye stratejisinden özünde zaten vazgeçmemiş olan burjuva devlet, bu oyalamalarla, kitlelerdeki barış umudu ve beklentisini, savaş yorgunluğundan da beslenen bir bezginliğe dönüştürmeyi hedefliyordu. Bu arada, artan yoksulluğu cemaat yatırımları ve devlet eliyle dağıtılan sadaka türü yöntemlerle sömürmenin yanı sıra Kürt burjuvazisi ve orta sınıfları içinden PKK’ye alternatif güçlerin öne çıkıp etkin hale getirilmeleri amaçlanıyordu.
Fakat gelişmeler ters yönde oldu.
Kürt ulusal direnişi, çözülmek şurada dursun, kentlere inerek daha geniş ölçeklerde kitlesellesti. ‘92 Newrozu sırasında izlenen yanlış taktik sonucu kırılan dalganın ardından hareket ilk kez bu ölçüde ‘kentlere indi’ ve ilk kez bu kadar yaygın bir kitlesellik kazandı. Ayrıca referandum boykotu, anadil hakkı, sivil itaatsizlik çadırları, sivil Cuma namazları gibi akıllı taktik hamlelerle politik inisiyatifi ele geçirdi. Rejimi köşeye sıkıştırmakla kalmayıp kendini sürekli büyüten bir çizgi yakaladı.
Bu temelde elde edilen kimi somut sonuçlar, Kürt halkının özgüvenini arttırırken rejimi ve şovenizm cephesini ürküten boyutlar kazandı. Son olarak YSK kararının sokaklarda geri aldırılması örneğinden sonra Kürtlerdeki bu özgüveni kırmak, “işlerin böyle gitmeyeceğini onlara gösterecek şekilde burunlarını sürtmek” ihtiyacı -rejim cephesinden- büyüdü. Son polis ve asker operasyonlarının ana hedefi de bu zaten. Hareketi psikolojik yönden darbeleme amacı, fizik darbeler indirme hedefinden daha önde.
Ancak, ırkçı faşist rejimin, kentlerde ve dağlarda terörü tekrar öne çıkaran bir taktik farklılaşmasına yönelmesinde, toptan imha edemeyeceği Kürt ulusal direnişini parça parça darbeleyerek zayıflatma amacının hiç olmadığı söylenemez elbette.
Örneğin, daha önceki KCK operasyonlarının devamı olarak gündeme gelen son gözaltı ve tutuklama furyasının temel hedeflerinden biri de Kürt siyasetinin yerel kadro ve önderlerini etkisizleştirerek hareketi örgütsüzleştirmek. Özellikle önümüzdeki seçimlerde BDP’nin oy patlaması yapmasını önleyecek şekilde siyasi çalışmanın yerel ayaklarını zayıflatmak, rejim açısından önemli bir taktik hedef.
Bu arada Arap isyanlarının Kürtleri de içerecek ve doğrudan ilgilendirecek şekilde Suriye’ye gelip dayanmış olması, yukardaki tüm korku ve endişeleri büyüten bir çarpan etkisi yaratıyor. Onun için, devletin saldırganlığndaki artış da, Ortadoğu ve Kuzey Afrika’daki halk isyanlarının Kürtler için ek bir motivasyon kaynağı ve örnek oluşturmasının önüne geçme çabasının rolünü de gözden kaçırmamak gerek. Sivil itaatsizlik çadırlarının sökülüp ısrarla kurdurulmamasının altında bu endişe yatıyor. İsyan pratiğini kitlesel ölçeklerde süreklileştiren birer direniş odağı olarak bu çadırlar kurumsallaşıp kalıcı bir statü kazanacak olursa eğer, rejim, sokaklar ve meydanlarda da inisiyatifi iyice kaybetmekten korkuyor.
Sonuç olarak durum ciddi. Kürdistan’da yeni katliamlarla karşılaşılması olasılığı yanında kanlı bir Türk-Kürt boğazlaşmasına dönüşebilecek gelişmelerle yüzyüze kalma olasılığı büyüyor.
Bu felaketlerin önü ne Kürt halkına akıl satarak ne işçi sınıfına ve Türk emekçilere genelgeçer öğütler vererek alınabilir. Öncelikle “işçilerin birliği, halkların kardeşliği” sloganını ete kemiğe büründürecek pratik tutum ve inisiyatifler geliştirmek gerekir. Bunun temel gerekleri ise açık ve nettir: Birincisini, işçi sınıfı içinde Kürt kardeşlerinin taleplerini sahiplenen değişik tipte eylemlerin örgütlenmesi oluşturur; asla ihmal edilmemesi gereken diğeriyse, tüm haklı eylem ve direnişleri sırasında Kürt emekçileriyle fiilen yanyana gelip omuz omuza dövüşmektir.
Bunların yapılmadığı yer ve durumlarda bütün öğütler ve vaazlar hükümsüzdür.
[Alınteri'nin 15. sayısının başyazısıdır]