işçiler ve emekçilerle aynı havayı teneffüs edip neyle ve nasıl mücadele etmeleri gerektiğini -onlardan biri olarak- daha iyi anlatabilmek gerekiyor
Kapitalizmin getirdiği bütün çürümüşlük, kokuşmuşluk, geleceksizlik, güvencesizlik, karanlık gelecek, her tarafı öylesine sarmış ki, hayatımızın adeta her alanını kaplamış. Bizler ileriyi görenler, bilinçli olanlar bütün bunlarla mücadele etmeye ve bunların olmadığı bir düzeni kurmaya en azından sınıfsız, sömürüsüz, aydınlık geleceği olan, sınavlarda şifre olmayan -daha doğrusu sınavsız, parasız, anadilde eğitimin-, parasız sağlık hizmetinin mümkün olacağı, kadının, Alevinin, Kürdün etnik kimlikleri nedeniyle sömürülmeyeceği, baskı görmeyeceği bir geleceğin kurulmasını sağlamak için hayatlarımızı ortaya koymuşuz.
Bizler ilericiler, devrimciler, komünistler, bu mücadeleyi verirken işçileri/emekçileri aydınlatmaya çalışırken kendimizi asla butun bunların dışında tutmuyoruz, tutamayız.
Çünkü bizler de işçiyiz/emekçiyiz, bizler de temel ihtiyaçlarımızı karşılamak için (barınma, yemek- içmek, elektrik, yol, su, ısınma, eğitim v.s.) çalışmak zorundayız. Hem bu ihtiyaçları karşılamak hem de işçiler ve emekçilerle aynı havayı teneffüs edip neyle ve nasıl mücadele etmeleri gerektiğini -içlerinden biri olarak birlikte yaşayarak- daha iyi anlatabilmek gerekiyor.
Bütün bu sebeplerden benim de hayatımı idame ettirmek için çalışmam gerekiyordu ve bir sene boyunca iş aramakla geçen zamandan sonra en sonunda bir temizlik firmasında torpille bir iş buldum. Bu sıkıntım en azından şimdilik ortadan kalktı; torpil sayesinde artık bir işim var. Bir alışveriş merkezinde taşeron bir firmada temizlik işi yapıyorum. Vardiyalı bir iş. Üç vardiyadan Gece vardiyasında kadınlar çalışmıyor.
İşe başladığım gün dikkatimi ilk çeken şey, kadınların ve erkeklerin soyunma odası olarak kullandıkları yerdi. Erkekler hep birlikte yemek yediğimiz yerde kıyafetlerini değiştiriyorlar, kadınlar ise depo olarak kullanılan yerde kıyafet değiştiriyorlar. Kadınların üzerlerini değiştirdikleri depoya malzeme almak için erkek işçiler sürekli girip çıkmak zorundalar çünkü malzemeler orada bulunuyor, erkeklerin giyindikleri yere ise bizler (kadınlar) hem imza atmak, hem yemek yemek, hem de çay saatlerinde dinlenmek ve çay içmek için orada bulunmak zorundayız!
Dikkatimi çeken ikinci şey ise, çayı ve şekeri, işçilerin her ay maaş kendi aralarında para toplayıp almaları. Çok şaşırmıştım normalde şirket bunu karşılamak zorundadır.
Üçüncü ve en önemlisi ise suyu bile -yani bildiğimiz, olmazsa olmaz olan hayat kaynağı, insan vücudunun dörtte üçünü kaplayan, içmek için kullandığımız su- parayla almak zorunda olduğumuzu öğrendim. Şimdi içmek için çaya, suya kendin para ödeyeceksin ilk işe başladığında “yol parasını karşılıyoruz” diyorlar ama ilk başladığın bir ay onu da cebinden karşılamak zorunda kalıyorsun. Ayrıca sana çalışma kimliği veriyorlar ve onu presletmek zorundasın bunu da çalışandan istiyorlar; 2.5 TL de buna ödüyorsun! Şimdi ben ne yapmalıyım, bütün bunlara ses çıkarmadan kuzu kuzu katlanmalı mıyım? Çevremdeki birçok arkadaşım yakın çevrem “aman bari bu sefer çalış, biliyorsun iş bulamıyorsun” diyorlar.
Kadınlar ortalık yer olan bir yerde giyinip soyunacaklar, o esnada içeri erkek işçiler girip çıkacak, öbür tarafta erkekler giyinip soyunurken o odaya kadınlar girip çıkacaklar ve bu insanlar Müslümanlıktan, ahlaktan ahkam kesecekler.
Vercekleri 650 TL! Bunun içinden yol masrafını kendin karşılayacaksın, çay, su parasını cebinden vereceksin ve şükredeceksin sigortalı ve maaşlı iş bulduğuna! Ben şükretmiyorum. Bunlarla mücadele etmek için elimden geleni yapacağım!
[Alınteri okuru bir işçi]