Salı, 24 Mayıs 2011 (15 yıl 5 ay önce)
Seçim düzlemine girdiğimiz şu günlerde birbirinden farkı olmayan düzen partileri seçim çalışmalarına hız verdi. Neredeyse her semtte, her sokakta açılan seçim büroları, trilyonların harcandığı şatafatlı afiş ve flamalar. sokaklarda bangır bangır bağıran seçim otobüsleri, il il düzenlenen mitingler ve burjuva partilerin başkan ve adaylarının birbirlerine karşı kullandığı mide bulandırıcı hitap dili vb. vb...
Kuşkusuz seçim tarihinin yaklaşmasıyla birlikte düzen partileri, biz işçi ve emekçilerin oylarını cebe indirme yarışını gemi azıya alarak hızlandırdı. Bu yarışın en başında ise biz işçi ve emekçileri kandırmakta kullandıkları sahte vaatler silsilesi gelmektedir.
Onlar her seçim arifesinde ne hikmetse biz işçi ve emekçileri hatırlar, partilerini pazarlayıp oy kapma yarışında bir pazarcı çığırtkanlığıyla adeta cenneti vaat etmedikleri kalır. Fakat seçim yarışı sonlanıp oylar cebe indirildiğinde, ne vaatler yerine getirilir ne de bir daha kapımıza uğrarlar. Biz işçi ve emekçiler olarak binbir vaatle kandırıldığımızı defalarca gördüğümüz halde, bir dahaki seçimleri bekleyedururuz yerine getirilmeyecek yeni vaatleri duymak ve oy kullanmak için.
Bugün düzen partilerinin birbirleriyle canhıraş girdikleri oy toplama yarışında bakalım geçmiş yıllarda neler vaat etmişler biz işçi ve emekçilere:
Süleyman Demirel, yasaklar sonrası yeniden siyasete döndüğü 1991 seçimlerinde “Kim ne veriyorsa ben 5 lira fazlasını vereceğim” sözünü vererek işçi ve emekçilerden aldığı oylarla iktidar olmuştu. Peki, sonrasında ne oldu? Demirel vaadini yerine getirmek bir yana, işçi ve emekçilerin cebindeki 5 lirayı da aldı.
Tansu Çiller, herkese bir ev bir araba sözü vererek, “Her mahallede yüz trilyoner olacak” demişti. Ardından her köylüye bir traktör süzünü de vererek köylüleri unutmadığını göstermişti. Tansu Çiller bu vaatler sonucunda Demirel’den sonra iktidar koltuğuna oturmuştu. Peki, ne yaptı? Önce traktörlerini sattıracak hale düşürdüğü köylüleri daha sonra da topraklarını sattırarak borç batağına terk etti. Ardından her mahallede zaten milyoner olanları trilyoner hale getirdi ve evleri olan işçi ve emekçilerin evlerini de başlarına yıktı.
Erbakan, Taksim Meydanı’na cami yapma sözü vermişti, “5 bin tank üreteceğiz” sözünün ardından başbakanlık koltuğuna oturdu. Peki, ne yaptı? Filistin halkının katletmekte kullanılan tankları üretmek için katil İsrail'le tank ihalelerine imza attı ve Filistin halkının daha modern silahlarla katledilmesine hizmet etti.
Bir atasözü der ki, “Perşembenin gelişi Çarşambadan bellidir”! Kuşkusuz seçimlerin yaklaştığı şu günlerde düzen partilerin vaatleri, geçmişteki vaatlerinden farklılıklar gösterse de hedef aynı: Biz işçi ve emekçilerin oylarını cebe indirmek! Peki geçmişten farklı olarak bugün kim ne vaat ediyor oyları cebe indirmek için.
1938’de iktidarda olan, binlerce Dersimli çocuğu acımasızca kurşunlayan ve ailesinden ayırarak sürgüne gönderen CHP, bugün çocuklara yardım vaatlerinde bulunuyor utanmazca. CHP yeni doğan her çocuğa yarım altın vereceğini söylüyor miting alanlarında. Ardından hızını alamayıp, okul öncesi her çocuğa her gün süt vereceğini ve ardından bütün yoksul öğrencilere öğle yemeği vaadinde bulunuyor. Tıpkı geçmişte iktidarda olduğu yıllarda verdiği ve gerçekleştirmediği vaatler gibi ardı ardına sıralıyor yalan dolu vaatlerini.
İki dönemdir iktidarda olan kaşarlanmış AKP ise, daha da ileriye giderek seçim vaatlerinde adeta sınırları parçalıyor. AKP her öğrenciye tablet elektronik kitap vereceğini, ayrıca bütün yoksullara düzenli yardım edileceğini buyuruyor. Bugüne kadar yoksulların tek odalı evlerini dahi kentsel dönüşüm projeleri adı altında kafalarına yıkan AKP’nin paralı eğitimi perçinleyerek yoksul işçi ve emekçilerin çocuklarını okul kapılarında süründürdüğü gerçeğini dahi gözöne getirmek, vaatlerinin ne kadar gerçekdışı olduğunu görmemize yeter de artar bile.
Evet, yine düzen partilerinin vaatler dolu seçim yarışında kandırılmaya çalışılan biz işçi ve emekçiler. Onlar her seçim arifesinde olduğu gibi yine binlerce vaatler vererek utanmadan karşımıza çıkıyor ve bizlerden oy istiyorlar. Biz işçi ve emekçiler ise, geçmişte verilen ve yerine getirilmeyen sözleri bildiğimiz ve hatta elimizdeki avucumuzdakini de alan düzen partilerine oy vermek için seçim tarihini iple çekiyoruz adeta. Seçimin ertesi günü unutulacağımızı bildiğimiz halde, vaatlerin yerine getirilmeyeceğini, hatta başımıza yeni çorapların örüleceğini bildiğimiz halde seçim günü seçim sandığına giderek oy kullanacak mıyız?