Salı, 24 Mayıs 2011 (15 yıl 5 ay önce)
IMF’ye bağlı emekçi halk karşıtı politikalar yürüten ANAP-DSP-MHP koalisyon hükümetinin alaşağı edilerek, yerine AKP Hükümeti'nin iktidara geçmesinin üstünden koskoca 8 yıl geçti. Geçen süre zarfında işçi ve emekçilerin yaşam koşullarında iyiye giden bir gelişme olmadı. Tam tersine işsizlik daha çok arttı, yoksulluk ve açlık tehdit edici boyutlara ulaştı, sağlık ve eğitim alanlarında her şey daha da kötüleşti, içinden çıkılmaz hale geldi.
Patronların hizmetinde: Hükümetin oluşturulmasının ardından Recep Tayyip Erdoğan ve bakanlar, ilk iş olarak patron örgütlerini ziyaret ederek güvenceler ve sözler verdiler: “Her şey sizin istediğiniz gibi olacak”. Başbakan Erdoğan, Ankara Sanayi Odası’nda düzenlenen bir toplantıda daha da ileri gitti: “Sizin güçlü olmanız, güçlü bir ülke demek… İş dünyası olarak bizim sizden tek beklentimizi, kalkınma yolunda hükümetin de önüne geçerek ve bizlere ilham verecek bir dinamizm içinde bu yarışı sürdürmenizdir” diyerek patronlardan hükümetin önüne düşmesini istedi.
AKP diyor ki “Hepiniz kölesiniz”: AKP’nin ilk icraatı işçilerin “Kölelik Yasası” olarak adlandırdığı 4857 sayılı İş Yasası’nı yasalaştırmak oldu. Daha önceki hükümetler tarafından da çıkarılmak istenen ama işçilerin tepkisinden çekinilerek, Meclis’e getirilemeyen 1475 Sayılı İş Yasası’nın değiştirilmesine AKP hükümeti cesaret etti. Bu süreçte işçilerin yüzbinlerle gerçekleştirdiği eylemlere, emek örgütlerinin taleplerine kulak tıkayan hükümet, patronlara ise “Hiç merak etmeyin çıkaracağız” diyerek güvence verdi. Sözünü de yerine getirdi. Çıkartılan yasayla işçilerin mücadeleyle elde ettiği yüzyıllık kazanımları birer birer ellerinden alındı. Daha çok sömürü ve daha düşük ücret anlamına gelen “esnek çalışma” yasallaşırken, günlük 8 saatlik işgünü hakkı ortadan kaldırıldı. Hatta yasayla o kadar ileri gidildi ki, “ödünç işçilik” uygulaması adı altında işçilerin bir mal gibi alınıp satılmasının önü açıldı.
İşgüvencesi aldatmacası: Buna karşılık hükümet, işçiler için işgüvencesi’ni çıkardığını ileri sürdü. Mart 2003′te çıkması gereken yasa patronlar istiyor diye İş Yasası’nın geçtiği Haziran ayına ertelendi. Üstelik yasa henüz taslak halindeyken; “İşgüvencesinden 10 kişinin üzerinde işçi çalıştıran işyerleri yararlanabilir” ifadesini değiştirerek sayıyı otuza çıkardılar. Hükümetten “Bu yasa çıkınca işçi atamayacaksınız diye bir şey yok” güvencesini aldıkları halde patronlar, yasa çıkmadan önce onbinlerce işçiyi işgüvencesi’nden yararlanmasın diye kapı önüne koydu. Buna hükümetten tek bir ses bile çıkmadı.
Her şeyi satarım: IMF ile imzalanan stand-by anlaşmalarının dışına çıkmayan AKP, kendisinden önceki hükümetler gibi hızla özelleştirmelere girişti. Türkiye’nin en kârlı ve en fazla vergi veren kurumları içinde hep ilk 500′e girmiş olan TÜPRAŞ, PETKİM, TELEKOM, TEKEL, THY, limanlar ve SEKA gibi kamu kuruluşlarının birer birer yabancı tekellere vermek için satışa çıkardı. Maliye Bakanı Kemal Unakıtan “Ne bulursam babalar gibi satarım” diyerek hükümetin bu alandaki politikasını açık olarak dile getirdi.
Ancak AKP’nin karşısında bir engel vardı: İşçilerin mücadelesi. TEKEL işçileri alanlara çıktı. Oy verdikleri Başbakan’ın, bakanların ve milletvekillerinin yolunu keserek taleplerini iletmek istediler, ama polis saldırısına uğradılar. SEKA işçileri aileleriyle birlikte fabrikalarına kapanarak bu peşkeşe izin vermeyeceklerini ve AKP’nin seçimlerden önce verdiği “Fabrikanızı kapatmayacağız, satmayacağız! Seydişehir’de alüminyum işçileri toplu olarak üyesi oldukları AKP’den istifa ettiler. Fabrikaya üşüşen firma temsilcilerine geçit vermediler, aileleriyle birlikte direndiler. Yine polis ve jandarma saldırısıyla karşılaştılar. PETKİM işçileri Kemal Unakıtan’ı fabrikaya sokmadı.
Hükümetin her kademesinden yetkililer ise, direnişi kırmak ve işçileri halkla karşı karşıya getirmek için akılalmaz yalanlara başvurdular. Hükümet, özelleştirmelere gerekçe olarak diğer şeylerin yanı sıra “Dışarıda asgari ücretle çalışacak binlerce insan var” diyordu. “Bunlar halkın, yetimin sırtında yükler. Halkın parasını onlara mı verelim. Artık yatarak para kazanma dönemi bitti”, “Bunlar halkın sırtında parazitler”, “Bu kurumlar zarar ediyor” diyen hükümet, işi, alınteriyle tüm değerleri üreten işçileri asalak bir sınıf olarak karalama noktasına kadar vardırdı.
İşsizlik hızla arttı: 26 Mart 2003 tarihinde Zonguldak’ın Alaplı İlçesi’nde Devlet Hastanesi ek poliklinik açılışına katılan Başbakan Erdoğan “İş istiyoruz, iş...” diye bağıran bir kadına “Size işi, işadamlarımız verecek. Onlar yatırım yapacak ve istihdam yaratacaklar. Devlet kapısı artık iş kapısı olmayacak. Devlet sadece denetleyici olacak. Ülkede fert fert zenginler olacak…” yanıtını verdi. Başbakan işçilerin ve halkın giderek kötüleşen durumunu, ramazan çadırlarının dolup dolup taşmasını görmezden gelerek ekonominin iyiye gittiğini, işsizliğin azaldığını söyledi.
Zam zam, daha fazla zam: Temel tüketim mallarına hemen her gün zam geldi. Sadece benzine son 3 ay içinde 13 defa zam yapıldı. Doğalgaza yapılan zam ise yüzde 40′ı buldu. Halk yoksullaşırken sırtındaki vergi yükü giderek arttı. Patronlar hükümetin çıkardığı aflarla vergi ödemekten kurtulup, teşviklerle kamu kaynaklarını gönüllerince kullanırken, işçiler, memurlar ve çiftçiler kazandıkları paranın yarısını vergiye yatırmak zorunda kaldı.
Paran yoksa eğitim de yok: AKP Hükümeti'nin en çok tahribat yarattığı alanlardan biri de eğitim alanıdır. AKP iktidarı, üniversitelerden sonra liselere de giriş sınavı koyma “onuruna” sahip bir iktidar olarak hatırlanacaktır. Sınav harcı (siz haraç anlayın), form parası adı altında paralı eğitime yeni alanlar açılmaktadır. Lise Giriş Sınavı’nda istediği bölümün puanını alamayan öğrenci, gerçekte ne kadar parlak öğrenci olursa olsun yüksek okul hakkını kaybedecektir. Lise giriş sınavları da tıpkı üniversite giriş sınavlarında olduğu gibi dersanelerde (test eğitimi vb) kurs almayı gerektiren bir biçimde düzenlenmektedir. Emekçilerin dersanelere verecek paraları olmadığına göre, kaybedeceklerin işçi çocukları olacağı daha baştan belli olmaktadır.
SSK: Çile bülbülüm çile: “Kuyruklar bitecek”, “Her doğan çocuğun sigortası olacak”, “Para ödeyemeyenin de sigortası olacak”, “SSK kara deliktir”, “İnsanlar artık çile çekmeyecek”… Hükümet SSK hastanelerini Sağlık Bakanlığı’na devretmeden önce buna benzer pekçok vaatte bulundu. Özellikle Başbakan hemen her “Ulusa Sesleniş”inde Genel Sağlık Sigortası’nın güzelliğinden ve SSK hastanelerinin devrinin öneminden dem vurdu. Oysa SSK hastaneleri, devletin hiçbir katkısı olmadan işçilerden kesilen pirimlerle kuruldu ve devredilene kadar da devletten bir kuruş almadan hizmet vermeyi sürdürdü. Devirden sonra ise işçiler tam bir karmaşanın içine süreklendiler. Kuyruklar birken bin oldu. Başta kanser hastaları olmak üzere, SSK İlaç Fabrikası’nın ürettiği ilaçları alabilirlerken işçiler, bu kez eczanelerin insafına bırakıldılar. Pekçok hasta ilacını alamadığı için ölümü bekler hale geldi. Katkı payları arttı, sağlık ocakları paralı hale getirildi ve dispanserler ardı ardına kapatıldı.
Mezarda bile emekli olamayacaksın: Hükümetin işçi ve emekçiler aleyhine çıkarmak istediği yasalar bununla da sınırlı değil. IMF ve Dünya Bankası’nın isteğiyle Meclis gündemine getirilen Emeklilik Sigortası Yasa Tasarısı mezarda emekliliği bile mumla aratacak. Yasaya göre emekli olabilmek için 9 bin gün prim ödeme zorunluluğu getiriliyor ve emeklilik yaşı kademeli olarak 68′e çıkarılıyor. Yani kanuna göre 18 yaşında sigortalı olan bir kimse, hiç durmadan çalışır ve primleri kesintisiz ödenirse ancak 50 yıl sonra emekli olabiliyor. Yılda 90 gün çalışan bir mevsimlik işçi ya da haberi olmadan sigorta pirimi ödenmeyen bir işçi ise ancak 118 yaşında emekli olabilecek. Bir mucize sonucu işçi 50 yaşında pirimini doldurmuş olsa bile 68 yaşına gelene kadar emekli maaşı alamayacak.
Kürt sorunu: “Kürt sorunu yoktur diye düşünürseniz, yok olur” diyen Başbakan Erdoğan, Kürt sorunu konusunda devam eden asimilasyoncu, inkârcı tutumu sürdürdü. Bölgede operasyonlar yeniden başlatıldı, korucular devreye sokuldu. 12 yaşındaki Uğur Kaymaz ve babasını 13 kurşunla katledenler terfi ettirilirken dava Eskişehir’e alındı.