Pazartesi, 30 Mayıs 2011 (15 yıl 5 ay önce)
Hemen merak edip gazetede okuduğum web sitesine girdim, gerçekten de öyleymiş...
“Ankaranın taşına bak, gözlerimin yaşına bak, biz düşmanı esir ettik şu feleğin işine bak. Pek şanlıyız!” sözleri nifak tohumları gibi serpilircesine; “Türkiye Türklerindir!, Balıkesir Balıkesirlilerindir! Ve Balıkesir'i PKK'dan kurtar!” sloganları sayfanın ülküsüne hizmet ediyor. Kendisine “Atatürkçü ve Ulusalcı bağımsız milletvekili adayı” diyen Serap Yeşiltuna'dan bahsediyorum.
Lafı çok uzatmadan, bu densiz, faşist “Kadın Hitler'i” kendi yazısında, kendi sözleriyle boğacağım. Bu buram buram Hitler kokan bağımsız milletvekili adayı web sitesinde yayımladığı yazısına “emekçi” yanını deklare ederek başlamış. Serap Yeşiltuna şöyle diyor yazısına başlarken: “Ben de senin gibi bu topraklarda dünyaya geldim. Hayatını topraktan, hayvancılıktan, iğne oyasından kazanan bir ailenin iki çocuğundan biriyim”. Ailesinin hayatını topraktan ve hayvancılıktan hatta iğne oyasından kazanan bir ailenin iki çocuğu vurgusunu öyle bir işlemiş ki Serap Yeşiltuna, zannedersiniz ki hayvancılık ve yoksulluk sadece Balıkesir'de var... Acaba bu kadın hiç başka diyar görmüş müdür? Ha unutmadan bir de iki çocuk vurgusu da dikkatlerden kaçmasın! Yeşiltuna, hayvanlarını otlatırken TSK bombasıyla parçalara savrulan Ceylan'ı duymuş mudur? Biz biliyoruz ki Ceylan'ın parçaları Balıkesir'e kadar gitmiştir!
Serap Yeşiltuna yazısına şöyle devam etmiş: “Bilirsin ki 'vatana hayırlı olsun', 'iyi yetişsin', 'iyi okusun' diye bir ya da iki kardeşle büyürüz ancak. Böyle bir ortamda, tarlada domates toplamanın, çeltik biçmenin, süt sağmanın, yumurta toplamanın zorluklarını görerek okudum”. Ben de hemen devam edeyim Yeşiltuna'nın ardından; birincisi, “vatana hayırlı olsun, iyi yetişsin iyi okusun diye iki kardeşle büyümek ne alaka? Ya da şöyle söyleyeyim, iyi yetişmek için iki kardeşle mi büyürüz ancak? Tarlada domates toplamak, çeltik biçmek, süt sağmak yumurta toplamak “Serap Hanımefendi'ye” çok zor bir iş ya da olağanüstü bir iş gibi gelmiş sanırım. Bunu öyle dramatize etmiş ki kendi halime acıdım. Serap Yeşiltuna'nın her yıl Karadeniz'e fındığa giden 16 yaşından küçük çocuklardan, kızlardan haberi yok sanırım. Ya da 11 yaşında iki büyükbaş hayvana takas edilen çocuk yaştaki kadınlarımızdan... Ya da ahırı temizlemek, koyunları gütmek zorunda olduğu için okuyamayan kızlarımızdan...
Yeşiltuna yazının üçüncü paragrafında vermiş Hitler gazını: “Ömer Seyfettin gibi bir Türk aydınının onurunu taşıyan bu ilçede, onun adını taşıyan liseden mezun oldum ve dereceyle girdim üniversiteye… Üniversite öğreniminin öncelikli bir anlamı vardı benim için: Vatana hayırlı olmak…” Ben hemen ekleyeyim; biz ve bizim çocuklarımız da, senin Seyfettin'lerinin ektiği faşist tohumların arasından İbrahim oldu, Deniz oldu, Mahir oldu, Mazlum oldu, Mehmet Fatih oldu... meydanlarda derece yaptı faşizme karşı. Dereceyle yokladı F Tiplerini, sokakları, meydanları Kürdistan'ı.
Serap Yeşilyurt'un başka bir aymazlığı ise şöyle: “Belki sen de benim dedelerim gibi Bulgaristan’dan Rus zulmünden kaçarak geldin buralara. Belki de Kafkasya’dan… İşgalin ne olduğunu, sürgünün ne olduğunu çok iyi bilirsin… Kurtuluş Savaşı’nda Yunan işgaline karşı direnen, Anzavur’un zulmüne karşı direnen bir geçmişin var çünkü…” Yeşiltuna yazısının bu kısmında göç, sürgün mağduru olduğunu vurgulamış ve okuyan vatandaşlara hitaben, onların da bunu çok iyi bildiğini söyleyerek kendi kendini tasdiklemiş.
Şimdi de ben tasdikleyeyim Serap Yeşiltuna'yı. Öncelikle, sürgünün ne olduğunu çok iyi biliyoruz! '80 doğumlu olduğunu yazmış web sitesine Serap Yeşiltuna, sen daha yeni doğmuşken, bizler senin örnek aldığın, onur duyduğun atalarının yaktığı, yıktığı, gelinlerimize kadınlarımıza tecavüz ettiği topraklardan sürgün edildik. Biz Dersim'in kayıp kızının bahsettiği sürgüne ve belgelere; analarımıza, dedelerimize ve gördüklerimize inanıyoruz yürekten. Kurtuluş Savaşı'nda zulme karşı direnen sadece senin deden değildir! Geçmişte zulme karşı direndin diyor, Yeşilyurt yurttaşına. Kürtler hala direniyor zulme karşı, zindanlarda, meydanlarda sınırlarda... Hala direniyoruz biz, polis, asker kurşununa! Direneceğiz!
Serap Yeşiltuna'nın yazısına devam edelim, avuç avuç şovenizm tohumu serpen bu kadın, “Anne ve babamın doğup büyüdüğü köy 'Tuzakçı'. Şehit Öğretmen Kubilay’ın ailesinin de olaydan sonra güvenilip yerleştirildiği yer… Atatürk’e ve Cumhuriyet’e olan bağlılığını ispatlamış bir gelenekten geliyoruz biz… O gün bugündür de huzurla yaşıyoruz bu topraklarda…” demiş. Bizler de şehirlerde ve dağlarda şehit düşen devrimcilerin ve gerillaların gölgesinde yerleştik köylerimize, semtlerimize. Devrime, sosyalizme ve bağımsızlığa bağlılığını ispatlamış bir gelenekten geliyoruz biz! Yeşiltuna, o gün bugündür huzurlu yaşadığını savunmuş yazısında. Huzurludur, çünkü onun inandığı güvendiği gelenek hep kudurmuş bir saldırganlıkla yaklaşan taraf olmuştur; havan mermisine, copuna, mayınına güvenmiştir... Bizler de bir yandan huzurluyuz; çünkü kavgamıza bağlıyız, inanıyoruz zaferlerimize, ölümsüzleşenlerimize...
Serap Yeşiltuna'nın yazısının diğer bölümünde şoven doz arttırılıyor yavaş yavaş; “Ancak şimdi o huzuru kaçırmaya çalışıyorlar! Öyle bir terör belası, öyle bir PKK belası sardılar ki başımıza buna alışarak yaşamamızı bekliyorlar. Sen 'Gönen Garajı’ndan' davulla zurnayla asker uğurlarken birileri pusu kurup bekliyor can almak için. Bir sürü şehit verdik teröre, ancak hafızamız ne yazık ki çok zayıf…Daha 3 yıl olmadı 20 bin kişi yürümüştük şehit cenazemizin ardından…” Serap Hanım hafızaların zayıflığından yakınarak “Daha 3 yıl olmadı 20 bin kişi yürümüştük şehit cenazemizin ardından…” diye hatırlatmada bulunmaya çalışmış. Senin hafızan da pek zayıfmış Serap Hanım, sen nasıl unuttun Botanlıların yazdığı tarihi ya da hala içindeyken tüm gerçekliğiyle yaşıyorken nasıl unuttun 30 yıldır süren özgürlük mücadelesini ya da nasıl unuttun kimliğini yok saydıklarının, artık sayamayacak kadar çoğaldığını ya da nasıl unutursun 30 yıldır kardeşi kardeşe kaç defa katlettirdiğini, kardeş kanında boğulan öfkeleri...
En şatafatlı bölümü bu kısma ayırmış Serap Yeşiltuna: “Biz 'şehitler ölmez vatan bölünmez' diye bağırırken içimizdeki terörist uzantıları haince izliyordu dışardan. Eziliyoruz, horlanıyoruz, dışlanıyoruz, açız' diyerek içimize girmişlerdi ve Türk misafirperverliğiyle kucak açmıştık hepsine. Aş verdik, iş verdik, ev verdik, her şeyimizi paylaştık. Ama onlar acımızı paylaşmadı ne yazık ki…” demiş ve çok üzülmüş Serap Hanım. Bu kadının terörist olarak nitelendirdiği Kürtler dışardan haince izliyormuş şehit cenazelerini. Peki Serap Hanım sen kaç defa ses çıkardın kardeş kanı dökülürken, kimyasallarla eritilen cesetlerin askeri araç arkasına bağlanıp yol yol dolaştırılırken sen de seyretmedin mi? Kaç defa katledilen küçük bir Kürt çocuğu için sokağa çıktın, Uğur Kaymaz 12 yaşında 13 kurşunla katledilirken kaç defa muhalif bir ses yükselttin de kardeşin kardeşe kırdırılmasına karşı çıkıp, “Yaşasın halkların kardeşliği” diyen Kürtlere kaç defa destek oldun? Aş verilmiş, iş verilmiş demişsin yazında, TSK askeri değil midir Kürdistan'da okul bombalayıp yakan, köy boşaltan, ev yıkan... Türk faşizmi değil midir Kürdün şivesini, dilini aşağılayıp işten atan, ara karaşa kara ferman çıkaran!..
Serap Yeşiltuna'nın yazısı bunlardan ibaret değil, gerisi de vatan, millet sakarya... Oy ver, Balıkesir PKK'den ve Kürt istilasından kurtulsun, demiş. Ama bizler biliyoruz ki asıl istila, TSK'nın Kürdistan'da yaptığı yıkım, katlettiği can, yaktığı köy, göçerttiği Kürdistanlıdır! Bizler Kürt halkıyla şehirde, tarlada, sokakta kardeşleşmeyi büyüteceğiz! Yaşasın halkların kardeşliği sloganını büyüteceğiz faşizme inat; “Türkiye Türklerindir!”, “Ya sev ya terk et!”lere inat. Bu faşist tohumların serpilişine inat, kardeşleşeceğiz tohum tohum, Kürdistan'da, Türkiye'de, okulda, sokakta, meydanda...
Biji bıratiya gelan!
[Bir Alınteri okuru]