Cuma, 10 Haziran 2011 (15 yıl 5 ay önce)
Yargıtay'dan sonra (2 Haziran) Danıştay da dün (8 Haziran) yeni başkanını seçti. Her iki seçimi de AKP çizgisinde gerici adaylar kazandı.
AKP'nin Onur Öymen'i Bülent Arınç, köprüyü geçmiş olmanın da verdiği bir rahatlık ve küstahlıkla, yeni Yargıtay başkanı için "Benim güzel kardeşim Yargıtay Başkanı oldu, çok mutluyum" dedi. Yeni Danıştay başkanının ardından da, "Kurban olduğum Allah, verdikçe veriyor'' yorumunu yaptı.
AKP'nin, “yüksek yargı” olarak adlandırılan Anayasa Mahkemesi,Yargıtay ve Danıştay'daki kadrolaşmasının son halkasını oluşturan bu kazanımlar “Allah'ın lütfu” falan değil halbuki. Anayasa referandumunun arkasından her iki mahkemeye doldurulan gerici-dinci kadroların blok halinde oy kullanmalarının ortaya çıkardığı bir sonuç. Yani adım adım yürütülen sistematik bir kadrolaşma politikasının yeni sonuçları.
Uzun süre AKP'nin yargı cephesindeki truva atı misyonunu oynayan gerici-burjuva liberal kırması Demokrat Yargı Derneği Eşbaşkanı bile, “Yeni seçilen 160 kişilik Yargıtay üyelerinin hepsi birbirine çok benzer kişiler. Başkan seçimi de bu 160 kişiyle yapıldı ve bunların içinde farklı sosyal reflekslere sahip hiç kimse yok” deme zorunluluğunu duyuyor.
Atı alan Üsküdar'ı geçtikten sonra “uyanmış” görünen Eşbaşkanın, devamında söyledikleri, yargı cephesinde bundan böyle nelerle karşılaşabileceğimizin de habercisi özelliğinde:
“... Geçmişte yargı içinde, sosyal, dinsel, etnik farklılıklara dayanan kültürel çeşitlilik vardı. Şimdi bunu gözlemleyemiyoruz ve tamamen mekanik bir tarzla karşı karşıyayız. Bu 160 kişi bir tür asker gibi, askeri davranış tarzı geliştiriyorlar. İçlerinde, (Adalet Bakanlığı aracılığıyla siyasi iktidar ya da cemaat tarafından başka yerlerde alınacak herhangi bir -nba) karara kültürel veya siyasi şerh düşecek kimse yok...”.
Hatırlarsanız, referandum sürecinde AKP, yapılacak anayasa değişiklikleriyle özellikle “yargının demokratikleşeceği” iddiasındaydı. AKP ve temsil ettiği sermaye kesimlerinin yeni bir ideolojik-siyasi hegemonya kurmalarına çanak tutan “Yetmez ama, evet...” diyen bilinçlisinden “Türkiye'nin nesnel-tarihsel bir demokratikleşme süreci yaşadığını” iddia edenine kadar bilcümle liberal ahmak da bu demagojinin işgüzar pazarlamacılarıydılar.
Bunun bir “demokratikleşme” süreci ya da hamlesi olmadığını, bu etiket altında yutturulmaya çalışılan çatışmanın gerisinde tekelci sermayenin farklı kesimleri arasında siyasal güç ve iktidarın yeniden paylaşımı savaşımının yattığını, öte yandan emperyalizm çağında, üstelik bağımlı bir kapitalist ülkede, hem de neoliberal birikim politikalarıyla birlikte burjuvazinin bu temeldeki ideolojik-siyasi hegemonyasının da duvara tosladığı yeni bir kriz evresinde tekelci sermayeden burjuva anlamda dahi “demokratikleşme” doğrultusunda bir yönelim beklemenin, proletarya ve emekçi yığınların gözlerine kül serpen bir aymazlık ve ihanet olacağına dair uyarılara küstahça burun kıvırdılar.
Referandumun arkasından yaşananlarsa ortada. O zamanlar tahlile dayalı öngörüler olarak dile getirilenler, bugün hemen her alanda ete kemiğe bürünmüş somut birer gerçeklik olarak karşımıza çıkıyor. Daha düne kadar AKP işbirlikçisi olan Demokrat Yargı Derneği Eşbaşkanı bile, şu son 8 ayda olup bitenlerden sonra, “eskisinden daha tehlikeli bir döneme girdik” diyor. “Geçmişte otoriter bir süreç yaşanıyordu. Şimdi totaliter bir sürece girmeye başladık, korkutucu olan da bu”...
Bu tespit işin sadece yargı cephesine bakarak yapılan bir tespit. Bir de diğer cepheler var... Liberal budalalığın “demokratikleşme”nin ölçütü ve göstergesi olarak gördüğü ne varsa, gelişmeler nedense (!) hep tam tersi yönde:
Ekonomik ve siyasal gücün daha fazla yoğunlaşması ve merkezîleşme, bunun yeni bir adımı olarak başkanlık sistemine geçiş fırsatının kollanması, polise tanınan olağanüstü yetkilerin yanında teknolojiye de dayalı olarak toplumun korkuya ve gözdağına dayalı daha sıkı denetimi, en küçük bir muhalif ses ya da eleştirinin bile tahammülsüzlüğün de ötesine geçen bir saldırganlık ve zorbalıkla karşılanması, OHAL ya da sıkıyönetim dönemlerini yer yer aşan uygulamalar, internete sansür, çıkmamış kitapların toplatılması, polis copu, gaz bombası, panzer... Kürt sorunu deseniz, neredeyse “Kürt de yok” demeye doğru bir gidiş... Yerlerinde yeller esen Alevi, Roman, Ermeni, Kıbrıs vb. “açılımları”... Libya konusunda tükürdüğünü 10 günde yalamak zorunda bırakılan, şimdi Suriye konusunda kanırta kanırta “maşalık” rolüne hazırlanan, Filistin'de bütün havası 3 günde alınıp esamesi okunmaz hale düşürülen sözde “büyük bölgesel güç”... Say say bitmez!..
Yargıtay ve Danıştay'daki başkanlık seçimlerinde çoğu cemaat üyesi yeni üyelerin “asker gibi” blok oy kullanmış olmaları, bunların yanında “teferruat”. Ama referandumda “Yetmez ama, evet...” cazgırlığı yapanlar başta olmak üzere AKP gericiliğinin ideolojik-siyasi hegemonya kuruluşuna kan taşıyan liberal budalalığa “ha bu da size kapak olsun!..” demeyi hak etmediği de söylenemez herhalde...