Bu zor günlerde, net bir proleter sosyalist bakış açısına, militan bir duruş ve kararlılığa olan ihtiyacımız büyük
Seçimler bitti. Şimdi hayatın gerçekleriyle karşı karşıya kalacağımız günler başlıyor.
Bugünlerin ‘zor günler’ olacağı çok açık. Buna hazır olmak gerek!..
Zorluk, sadece karşılaşılacak sorunların büyüklüğünden ve karmaşıklığından ileri gelmiyor. Asıl güçlük, bu sorunlar temelinde karşı karşıya gelecek olan güçlerin politikaları, beklenti ve öncelikleri arasındaki açıklıkta düğümleniyor. Bunun kendisi başlı başına bir gerilim ve sürtünme etkeni olarak karşımıza çıkacak önümüzdeki süreçte sık sık.
Örneğin Kürt sorununu ele alalım. Önümüzdeki günlerin siyasal-toplumsal gündemini oluşturacak konuların başında gelecek bu konu. Artık ne ırkçı inkar politikaları eskisi gibi sürdürülebilir ne de Kürtler içi boş soyut vaatlerle oyalanıp aldatılabilir. Bu devirler geçti. Tekelci burjuvazinin bencil hesaplarından da önce Kürt halkının sabrının taşma noktasına gelmiş olması, bu konuda ´bir şeylerin artık değişmesini´, bazı adımların atılmasını zorlayan etkenlerin başında geliyor. Ancak işlerin çatallandığı nokta da zaten burası.
Kürtler, Kürt kimliğinin tanınması, Kürt dilinde eğitim ve yerel yönetimler düzeyinde özerklik taleplerinin karşılanması başta olmak üzere asgari talepler olarak dile getirdikleri taleplerinin karşılanmasında ısrarlı ve tavizsiz olacaklarını, seçimlerde yaptıkları tercihle bir kez daha gösterdiler.
Buna karşın aynı seçimlerde Türk şovenizminin hala nasıl güçlü olduğu da görüldü. Her iki seçmenden birinin oyunu alan AKP, bütün kampanyasını, yandaşlarına rant sağlayacak yeni yağma projeleri yanında MHP`yi bile sollayan kudurganlıkta bir şovenizm üzerine kurdu. Kürt sorunu diye bir sorunun varlığını inkar noktasına kadar gerileyen bu ırkçı katılaşmayı, seçimlerde oy toplamak amacıyla başvurulan geçici taktik bir manevra olarak değerlendirip hafife almak kadar onu salt AKP ile sınırlı görmek de büyük hata olur.
AKP`nin bu konudaki tutum ve politika değişikliği taktik değil stratejiktir. Bunun gerisinde, Kemalizmin “imtiyazsız, sınıfsız kaynaşmış bir kitleyiz” demagojisinin İslamcı versiyonu yatıyor. AKP bu demagojiyi, `ümmet` ideolojisini önplana çıkarma ihtiyacının büyümesinden, ordu ve ABD ile yapılan pazarlıklara kadar bir dizi hesap, endişe ve hazırlık nedeniyle gündemleştirecek. Kaldı ki, “Kürt sorunu diye bir sorun artık yoktur, Kürtler önlerine atılan kırıntıların kıymetini bilmeli ve sınırları fazla zorlamamalıdır, zaten bu Kürtler Müslüman değil Zerdüşt`türler, Apo`yu peygamber olarak görürler, BDP teröristtir, biz olsaydık Apo`yu mutlaka asardık…” demagojisi ve iftiraları temelinde yürütülen gözüdönmüş bir ırkçılık, Türk toplumu içinde tepki doğurmak yerine oy getiriyorsa şayet, bunun kendisi başlı başına bir problemdir.
Dolayısıyla, Kürtlerin talep ve beklentileriyle Türk şovenizminin yaygınlığı ve derinliği arasındaki bu uçurum ve uzlaşmaz çelişki, önümüzdeki süreçte sık sık karşımıza çıkmakla kalmayacak, ciddi tehlikeleri de beraberinde getirecektir.
Önümüzdeki dönem gündemi kaplayacak tartışma ve çatışma konularından biri de anayasa değişikliği konusu olacak. Bugüne kadar sayısız yama yapıldığı halde omurgası değişmeden duran faşist 12 Eylül Anayasası’nın yerine yeni bir anayasa yapılacak mı yapılmayacak mı? Yapılacaksa bu nasıl yapılacak?.. Hangi amaçla, nasıl bir felsefe ve anlayışla hareket edilecek?..
Bunların herbiri, farklı sınıfsal ve siyasal güçler arasında ciddi gerilim ve çatışmalar üretmeye müsait konular. Çünkü sadece tekelci sermayenin çıkarlarıyla Kürt, Türk, Alevi, Sünnî, kadın, erkek,.. işçi ve emekçilerin çıkar ve beklentileri arasında uzlaşmaz çelişkiler yok bu konuda. Tekelci sermayenin farklı kesimleri arasında da çıkar farklılıklarına dayalı ciddi ayrılıklar var.
Tekelci mali sermaye, sadece Türkiye`de değil dünya ölçeğinde, yeni bir hegemonya yapılanması inşa etmek zorunluluğuyla karşı karşıya. Son 30 yıldır kullandığı neoliberal sistem, sadece ekonomik bakımdan değil ideolojik hegemonya ve yönetim tarzı bakımından da duvara toslamış durumda çünkü. Kural tanımayan bir açgözlülük olarak neoliberal sömürü ve yağma politikalarının derinleştirip keskinleştirdiği bütün çelişkiler, dünyanın değişik yörelerinde birer ikişer yüzeye vuruyor artık. Yarın nerede yeni bir Tahrir Meydanı’yla karşılaşacağının kaygısı ve gerilimini gitgide daha fazla yaşıyor burjuvazi günümüzde. Bu yüzden işçi sınıfı ve emekçi kitleleri daha sıkı denetleme ihtiyacı büyüyor.
Neoliberal hegemonyanın inşa sürecinde, mali sermaye açgözlülüğü, kan emici vantuzlarını dünyanın her yerinde olabildiğince derine daldırabilmek için ihtiyaç duyduğu ‘kuralsızlaşma”nın önünü açabilmek için “özgürlük” demagojisini bayrak edinmişti kendisine. Şimdilerde ise, “kaosun önünü alma”, “denetim, düzen ve istikrar” ihtiyacı ve söylemleri ön plana geçmiş durumda.
Türkiye`de ise, sadece Kürt ulusal hareketinin basıncı, kapıya dayanan ekonomik kriz, işçi sınıfı ve emekçi kitle muhalefetinin parlamasından duyulan korku gibi nedenlerden dolayı değil, tekelci sermaye bloku içindeki iktidar savaşımının geldiği düzey itibariyle de AKP ve arkasındaki sermaye kesimleri bu ihtiyacı daha fazla duyuyor. Siyasal gücün daha fazla merkezileşip yoğunlaşmasını sağlayacak bir sistem olarak Başkanlık sistemi yönelimi, asıl olarak bu ihtiyaçtan kaynaklanan bir istek.
Buna karşı çıkan ve TÜSİAD içinde bile giderek azınlığa düşen sermaye kesimlerinin muhalefeti ise, onların daha “demokrat” bir eğilimde olmalarından kaynaklanmıyor. Onların bütün derdi, AKP`nin elinde toplanıp yoğunlaşacak olan aşırı merkezileşmiş bu siyasal gücün, kriz koşullarında kendilerini daha fazla zayıf düşürüp çökertecek ekonomik baskı ve rekabet aracı olarak da kullanılmasından duydukları korkudan ileri geliyor. Cem Uzan ve Aydın Doğan`ın başına gelenler, hepsinin uykularını kaçırıyor. “Tek parti hükümetine dayalı istikrarın sürmesinden” sınıf olarak duydukları ortak memnuniyete karşın, içlerinden bazılarının AKP´nin daha fazla güçlenmesini istememelerinin belirleyici nedeni bu.
Bu gerçeğin bilincinde olunması, anayasa tartışmaları sırasında bu kesimlerden gelebilecek karşı çıkışların sınıfsal karakterini ve arkasında hangi hesapların yattığını unutarak açıkça ya da fiilen bunların kuyruğu konumuna düşmemek açısından önemli.
Ve nihayet önümüzdeki süreç, ekonomide yeni bir krizin yıkımıyla karşılaşacağımız bir süreç olacak. AKP´nin bu kadar yüksek oy toplayabilmesini sağlayan etkenlerden biri olan “ekonomide işlerin yolunda gittiği” yanılsaması, yerini, sermayeye yeni sömürü imkânları ve kaynak yaratmak amacıyla yürürlüğe sokulacak olan yeni sömürü ve soygun önlemlerine bırakacak. “Ekonominin soğutulması” gerekçesi altında yeni işsizlik dalgaları, yeni vergiler, yeni zamlar… kapıda.
Kısacası gelen günler, işçi sınıfı ve emekçiler için her bakımdan “zor günler” olmaya aday. Bu zor günlerde, yolumuzu ve yönümüzü şaşırmamak için net bir proleter sosyalist bakış açısına, haklarımızı, geleceğimizi, kardeşliğimizi koruyup güçlendirebilmek içinse sokaklarda, meydanlarda gösteri, grev ve direnişlerle konuşturmamız gereken militan bir duruş ve kararlılığa olan ihtiyacımız büyük ve tayin edici olacak.
[Alınteri'nin Haziran 2011 tarihli sayısının başyazısıdır]