Cuma, 24 Haziran 2011 (15 yıl 4 ay önce)
Hepimizin ölümle ilgili düşünceleri vardır. Kimimiz ölümlere, ölümüne direnmişizdir ölüm Oruçlarında bedenimizle; kimimiz ölüme koşar adım atılmışızdır namlu uçlarında dağlarda... Bazılarımız grevlerde, 15-16 Haziran'larda ölümsüzleşmişizdir... Ölümle ilgili pekçok düşünce belirmiştir hepimizin kafasında. Belki çoğu zaman hayalimizdeki ölümü paylaşmışızdır en yakınımızla. Pekçok ölüm şekli duymuş, okumuşuzdur: “Kurşuna dizilerek, asılarak, boğularak...” Onurlu ve cüretkar kavgada ölmek, dövüşerek ve kardeşleşerek ölmek!..
Ölümüne yaşamak, ölümsüzşeşenlerin yolundan giderek yaşamak, anlamlı bir yaşam ve anlam katarak yaşamak! Direnerek, yaşamak ve yaşatmak. Belki birçoğumuz yaşamı boyunca bir iki defa ölümle burun buruna gelmiştir. Ölümün kıyısında çok kulaç atmışızdır ya bizler ya yakınlarımız... Kimbilir belki de '80'lerde bir askerin kurşunları dans etti beninimizde. Belki de yaşamlarımız çok ucuzlatıldı; kadınlarımız bedenlerini kelepir fiyatına öldürmeye zorlandı, ruhlarımızın kefenini biçtiler sermaye sermaye köşe başlarında... Ya da başka bir nedenden öldük; “kaşımızın kalınlığında, parlak elbiselerimizin renginde” öldük, öldürüldük... veya kimliğimizin, mezhebimizin ihbarına kurban gittik Kürdistan'da.
Peki nerden geldi aklıma bu mesele? Şu anda hemen hemen herkesin gündeminde net olan ve koly kolay düşeceğe de benzemeyen bir konu var: “Hatip Dicle'nin milletvekilliğinin veto edilmesi!”
Kürt kardeşlerimize ve onların temsilcilerine uygulanan pekçok hukuksuzluk var, ama gündeme deyim yerindeyse “cuk” diye oturan ikinci veto bu. İlk veto BDP'nin desteklediği tüm bağımsız adaylar içindi, bir kişi şehit oldu birçok gözaltı, tutuklama ve yaralanma olmuştu. Bu ikinci aymazlık da bir dizi çatışmayı beraberinde getireceğe benziyor, pekçok Kürdistan ili ve Türkiye illerinde çatışmalarla birlikte sokaklar ısınmaya başladı bile. Taksim Meydanı'nda 10 bini aşkın kişi bu kukuksuzluğu protesto için bir araya gelmişti hatırlarsanız. Polisin binlerce kişi üzerine tazyikli su sıkmasıyla ortalık birden savaş alanına döndü. İşçi ve emekçilerin gazetesi olarak biz de oradaydık. Daha önce “Kardeşleşmeyi büyütelim!” içerikli pekçok yazı ve yapılan eylemlerdeki pratik katılımımızla, Kürt kardeşlerimizin haklı kavgasını kendi kavgamız olarak gördüğümüzü ve yanlarında olduğumuzu belirtmiştik. “Meydanlarda ve sokaklarda Kürt halkının yanında olduğumu(zu) belirtmek ve bu kavgayı sahiplenmek için” işte ben de “Taksim Meydanı'ndaydım.
Meydan'da olayların kızışacağını kestirip kendisine devrimci diyen -ve politikasında Kürt halkının mücadelesini sözümona destekleyen- bazı kesimlerin alanı terkettiğini gördüm; ya da olaylar çıktıktan hemen sonra iki flama sallayıp -kameralara oynayıp- alanı terkedenleri... Aklıma Hakkari'de gösterilerde panzer altında kalan Yahya geldi, ilk veto eyleminde ölümsüzleşen İbrahim geldi, Aydın Erdem geldi, Şerzan Kurt ve daha birçok kişi geldi... Bu dava bizimse, sahipleniyorsak bu kaçışlar bu korkular niye... Hani nerede kardeşleşmek, hani nerede siper yoldaşlığı? Davayı sadece politikada değil de sokaklarda sahiplenmeye devam edeceğiz biz. Olayların çıktığı esnada, tek bacağı olmayan, koltuk değnekleriyle kaçmaya çalışan yaşlı bir amca ve yanında ellerinde flamalı bazı gençlerin aynı hizada kaçmaya çalıştığına da şahit oldum... Hani derler ya “Kaptanın kaptanlığı deniz durgunken değil, fırtınada belli olur...”
Ben de gençtim; tıpkı büyük bir fırtına kopacağını öngörüp kaçan gençler gibi... Ama bir fark vardı, ben fırtınadan değil fırtınaya kaçıyordum. Eğer Kürt kardeşlerimizin kavgasını sahipleniyorsak, yarın onların barikatlarında ölebilmeyi göze almamız gerektiğine inandığım için meydandaydım ve meydanda olmaya devam edeceğim. Dün de öyle olmadı mı? Ortalık karıştığında, gazlar, plastik mermiler ve tazyikli su bizleri sokak aralarına ittiğinde, arkamızdan gönderilen “panzer ve akreplere karşı” adeta savaş açmıştık.
Metin Lokumcu'yu anımsadım. 'Kenarda ölmeyeyim' dedim bir an kendi kendime, öleceksem ana caddede öleyim ki, Kürt kardeşlerim öldüğümü görsünler, daha canlı dövüşsünler istedim. Akrepler sokak aralarında çıldırmış bir halde “önündekini ezmeye” şartlanmış gibi geliyordu. Bir akrep geçti bulunduğumuz sokaktan, fakat öyle hızlıydı ki fırlatılan taşlar ancak onu sıyırabiliyordu. Az kalsın akrebin altında kalıyorduk. İkinci akrebi farkettiğimde kendimi yolun kenarına fırlattım Ölüme saniyeler vardı...
Kardeşleşme sadece yazılan yazılarda kalmamalı. Faşizme karşı direnmeyi kalem uçlarından meydanlara akıtmadıkça, kardeşleşme sadece gözümüzde büyür!. “Halkların kardeşliği” şiarını, insanlık onuru adına kardeşleşmeyi omuz omuza dövüşerek büyütelim!
[İstanbul'dan bir Alınteri okuru]