Cumartesi, 25 Haziran 2011 (15 yıl 4 ay önce)
Kazım Koyuncu mücadelemizde ve türkülerimizde yaşıyor.
25 Haziran 2005’te, henüz 33 yaşında yitirdiğimiz Kazım Koyuncu’yu, 6. ölüm yıldönümünde büyük bir sevgi ve özlemle anıyoruz.
O doğduğu yer olan Pançol'da fındık ağaçlarının çevrelediği köy mezarlığında, Karadeniz'in dalgalarını ve bu coğrafyanın bütün mücadeleci insanlarını seyrediyor.
Belleğimize Viya'larla Hayde'lerle yerleşen Kazım Koyuncu, insanın insanlaşma mücadelesine müziği yanında mütevazı ve başeğmez kişiliğiyle kattıklarıyla da capcanlı...
Hep söyleyecek bir şeyi daha varmış gibi derinden bakan gözleri, çehresinin her yanını kuşatan hüznü, herbirimizin kendinden bir parça bulduğu Kazım'ı ölümsüz kılıyor.
Bakışlarının aksine sahnede Karadeniz'in coşkun dalgalarıyla uyumlu duruşu, coşkulu ve isyankar hali, incecik kollarıyla kavradığı gitarına sevgiyle sarılışı ve herkesi tartışmasız ayağa kaldırışı ancak hissedilebilen bir güzellik olarak akıl defterimizde kayıtlı.
Lazca, Pontusça, Türkçe, Gürcüce...halkların kardeşliği bahsinde o da kendi çapında koydu tuğlasını. Farklı dillerin ve kimliklerin, kaynaştığında nasıl muazzam bir güç ve zenginlik anlamına geleceğini gösterdi.
Hüzünlü gözlerini, mücadeleci kişiliğini ve daima onu hatırlatan ezgilerini unutmayacağız! Bu kadar genç göçüp giderken dünyaya teşekkür etmeyi ihmal etmeyen bu militan sanatçının anlamlı sözlerine bir kez daha kulak veriyoruz:
"Bu arada; hiç başımızdan eksik olmayan gökyüzüne, günün karanlık saatlerine, ara sıra kopsa da fırtınalara, bir gün boğulacağımız denizlere, eski günlere, neler olacağını bilmesek de geleceğe, kötülüklerle dolu olsa bile tarihe, tarihin akışını düze çıkarmaya çalışan tüm güzel yüzlü çocuklara, Donkişotlar'a, ateş hırsızlarına, Ernesto Che Guevara'ya, yollara-yolculuklara, sevgililere, sevişmelere, sadece düşleyebildiğimiz olamamazlıklara, üşürken ısınmalara, her şeyden sıcak annelere, babalara ve tadını bütün bunlardan alan şarkılara kendi sıcaklığımızı gönderiyoruz. Kötü şeyler gördük. Savaşlar, katliamlar, ölen-öldürülen çocuklar gördük. Kendi dilini, kendi kültürünü, kendisini kaybeden insanlar, topluluklar gördük. Yanan köyler, kentler, ormanlar, hayvanlar gördük. Yoksul insanlar, ağlayan anneler, babalar, her gün bile bile sokaklarda ölüme koşan tinerci çocuklar gördük. Biz de öldük. Ama her şeye rağmen bu yeryüzünde şarkılar söyledik. Teşekkürler dünya."