GÜNCEL
Tarih yaşanmış bitmiş olaylar dizininden ibaret değildir. Geleceğin üzerine kurulacağı bir birikime işaret eder. Sınıflar arası çatışmada işçi sınıfının üzerine basarak yükseleceği basamaklar, bu birikimin kendisinde saklıdır. Bu birikimden kopmak boşlukta salınmaya benzer. Boşlukta yönsüz salınmak değil geleceğin özgürlük dünyasına ulaşmak için, dalgalara rağmen okyanusta kulaç atmayı başarabilmek gerek.
Bu yönüyle 15-16 Haziran 1970 büyük işçi direnişi, işçi sınıfının mücadele tarihinde bir kilometre taşıdır. Bu tarihi direniş emeğin kurtuluşu kavgasında yönünü kaybetmemiş olanların esin kaynağı olmakla sınırlı bırakılmadan, onu koşullayan ve sonrasındaki birikim somut örneklerle bugüne ve yarına taşınarak geliştirilip büyütülmek durumundadır. 15-16 Haziran ruhunun dinamize edilmesinin koşulları bugün mevcuttur. Bu direnişin ruhunu karakterize eden ana çizgi, kendisine çizilen sınırları parçalama iradesidir. İşçi sınıfının kendi ayakları üzerine dikilerek yürüme kararlılığıdır… Bir saatten sonra “fabrikalarınıza geri dönün” çağrısı yapan DİSK yöneticilerine rağmen 2 gün süren sokakları özgürleştirme iradesidir… 8 gün süren genel grevdir… Bu kararlılıkla toplusözleşme ve sendikal hakların yanında, örgütlenme özgürlüğüne çekilen sınırlar tanınmamış, yasaklar sokakta çiğnenmiştir.
Kolla kendini sermaye 15-16 Haziran ruhu yaşıyor
Bugün işçi sınıfı hareketinin zayıf karnı; bu ruhun henüz yeteri kadar gelişmemiş olmasıdır. Kölelik koşulları ve güvencesizliğin derinleştirilmesi, işten atmalar, taşeronluk sisteminin yaygınlaştırılması, örgütsüzlüğün dayatılması, sınıfın farklı bölüklerinin, daha çok da ücretlerin ödenmemesi ya da işten atılma gibi sorunun muhatabı durumunda olanların eylemli tepkisiyle karşılanmıştır. Bu eylem ve direnişler, giderek daha fazla bir birinden etkilenerek üst üste binip deneyim kazanarak yaygınlaşmasına rağmen, sınıf bilincindeki zayıflık, kuşak olarak deneyimsizlik, sınıfın parçalı yapısının etkileri henüz giderilebilmiş değil…
Handikaplarıyla birlikte işçi sınıfı ve emekçilerin mücadele çıtasını giderek daha fazla yükselttiğini görmemek için kör olmak gerekir. Büyük TEKEL direnişinin de tetiklediği, sırtı duvara dayanmış işçi ve emekçilerin korku duvarını parçalayarak eyleme geçmesi olgusu birçok örnekte kendisini konuşturdu. Bunların anlamlı bir kısmı -UPS, ÇELMER, TÜBİTAK, Paşabahçe, Sağlık emekçileri v.b- kazanımlarla sonuçlandı. Bir kısmı da -Metal işçileri vb.- sendikal ihanetin kurbanı oldu.
Bu olgular sendikal bürokrasinin sınırlarını parçalayabilen, olmadığı koşulda sendika bürokratlarının tepesine binerek önüne katıp kovalayan direnişlerin kazanımla sonuçlanma oranının yüksek olduğunu gösteriyor. Bu, neoliberalizmin yarattığı bulanıklığın etkisiyle uzun yıllara yayılan sessizlikten sonra uluslararası alanda işçi sınıfının yeniden canlanmasına paralel bir gelişmedir. İşçi sınıfı hareketinin yeniden mayalanışının önünü kesmeye dönük binbir entrika döndürülecektir. Kendiliğinden hareketin sınırları bunları kaldırmaz.
Burada işçi sınıfının mücadele ruhunun geliştirilip büyütülmesinin, süreçlerin sonuç almaya evriltilmesinin yolu, üretim alanları başta olmak üzere, öncü işçilerden başlayarak çekirdek birimler oluşturup, onların etrafında yaratılan örgütlülükleri geliştirmekten geçmektedir. Bu taban örgütlülükleri sadece sorunların etrafında bir araya gelen birliklerin ötesine geçerek, sınıf hareketinin geliştirilmesi doğrultusunda bir aydınlamaya da tabi olmalıdırlar. Sendikal, sosyal, siyasal bilinç ve uzamanlaşmanın kapasitesi büyütüldükçe sınıf hareketinin ihtiyaçlarına yanıt veren örgütlenmelerin yaratılmasının koşulları da olgunlaşacaktır.
Bunun ilişki, araç ve yöntemlerini tek bir biçime sıkıştırmadan kendimizi zenginleştirecek bir dinamizmi yakalamalıyız. Bugün 15-16 Haziran ruhunun kuşanılması, emeğin haklarının genişletilmesi savaşımını güçlendirmesiyle, emeğe ve emekçilere dönük saldırganlıklar karşısında, işçi ve emekçilerin onurunu ayağa kaldıracak düzeyde bir mücadelenin geliştirilmesiyle olacaktır.
İşçi sınıfını çevreleyen korku duvarlarının -iş, gelecek kaygısı- yarılması, seçimle birlikte ortaya çıkan tabloyla birleşik sermayenin saldırganlığında vites büyütülmesi karşısında savunma pozisyonunda değil, emeğin haklarının büyütülmesini esas alan atak bir pozisyona her anlamda sıçramaktan geçiyor. Bütün ilişki, güç ve olanaklar işçi sınıfının kendisi için sınıf olması düzleminde hareket etmesine akıtılmalıdır.
[Alınteri'nin Haziran 2011 tarihli sayısının DSB köşesinden alınmıştır]
Pazar, 26 Haziran 2011 (15 yıl 4 ay önce)
15-16 Haziran ruhunu kuşanalım!
Tarih yaşanmış bitmiş olaylar dizininden ibaret değildir. Geleceğin üzerine kurulacağı bir birikime işaret eder. Sınıflar arası çatışmada işçi sınıfının üzerine basarak yükseleceği basamaklar, bu birikimin kendisinde saklıdır. Bu birikimden kopmak boşlukta salınmaya benzer. Boşlukta yönsüz salınmak değil geleceğin özgürlük dünyasına ulaşmak için, dalgalara rağmen okyanusta kulaç atmayı başarabilmek gerek.
Bu yönüyle 15-16 Haziran 1970 büyük işçi direnişi, işçi sınıfının mücadele tarihinde bir kilometre taşıdır. Bu tarihi direniş emeğin kurtuluşu kavgasında yönünü kaybetmemiş olanların esin kaynağı olmakla sınırlı bırakılmadan, onu koşullayan ve sonrasındaki birikim somut örneklerle bugüne ve yarına taşınarak geliştirilip büyütülmek durumundadır. 15-16 Haziran ruhunun dinamize edilmesinin koşulları bugün mevcuttur. Bu direnişin ruhunu karakterize eden ana çizgi, kendisine çizilen sınırları parçalama iradesidir. İşçi sınıfının kendi ayakları üzerine dikilerek yürüme kararlılığıdır… Bir saatten sonra “fabrikalarınıza geri dönün” çağrısı yapan DİSK yöneticilerine rağmen 2 gün süren sokakları özgürleştirme iradesidir… 8 gün süren genel grevdir… Bu kararlılıkla toplusözleşme ve sendikal hakların yanında, örgütlenme özgürlüğüne çekilen sınırlar tanınmamış, yasaklar sokakta çiğnenmiştir.
Kolla kendini sermaye 15-16 Haziran ruhu yaşıyor
Handikaplarıyla birlikte işçi sınıfı ve emekçilerin mücadele çıtasını giderek daha fazla yükselttiğini görmemek için kör olmak gerekir. Büyük TEKEL direnişinin de tetiklediği, sırtı duvara dayanmış işçi ve emekçilerin korku duvarını parçalayarak eyleme geçmesi olgusu birçok örnekte kendisini konuşturdu. Bunların anlamlı bir kısmı -UPS, ÇELMER, TÜBİTAK, Paşabahçe, Sağlık emekçileri v.b- kazanımlarla sonuçlandı. Bir kısmı da -Metal işçileri vb.- sendikal ihanetin kurbanı oldu.
Bu olgular sendikal bürokrasinin sınırlarını parçalayabilen, olmadığı koşulda sendika bürokratlarının tepesine binerek önüne katıp kovalayan direnişlerin kazanımla sonuçlanma oranının yüksek olduğunu gösteriyor. Bu, neoliberalizmin yarattığı bulanıklığın etkisiyle uzun yıllara yayılan sessizlikten sonra uluslararası alanda işçi sınıfının yeniden canlanmasına paralel bir gelişmedir. İşçi sınıfı hareketinin yeniden mayalanışının önünü kesmeye dönük binbir entrika döndürülecektir. Kendiliğinden hareketin sınırları bunları kaldırmaz.
Burada işçi sınıfının mücadele ruhunun geliştirilip büyütülmesinin, süreçlerin sonuç almaya evriltilmesinin yolu, üretim alanları başta olmak üzere, öncü işçilerden başlayarak çekirdek birimler oluşturup, onların etrafında yaratılan örgütlülükleri geliştirmekten geçmektedir. Bu taban örgütlülükleri sadece sorunların etrafında bir araya gelen birliklerin ötesine geçerek, sınıf hareketinin geliştirilmesi doğrultusunda bir aydınlamaya da tabi olmalıdırlar. Sendikal, sosyal, siyasal bilinç ve uzamanlaşmanın kapasitesi büyütüldükçe sınıf hareketinin ihtiyaçlarına yanıt veren örgütlenmelerin yaratılmasının koşulları da olgunlaşacaktır.
Bunun ilişki, araç ve yöntemlerini tek bir biçime sıkıştırmadan kendimizi zenginleştirecek bir dinamizmi yakalamalıyız. Bugün 15-16 Haziran ruhunun kuşanılması, emeğin haklarının genişletilmesi savaşımını güçlendirmesiyle, emeğe ve emekçilere dönük saldırganlıklar karşısında, işçi ve emekçilerin onurunu ayağa kaldıracak düzeyde bir mücadelenin geliştirilmesiyle olacaktır.
İşçi sınıfını çevreleyen korku duvarlarının -iş, gelecek kaygısı- yarılması, seçimle birlikte ortaya çıkan tabloyla birleşik sermayenin saldırganlığında vites büyütülmesi karşısında savunma pozisyonunda değil, emeğin haklarının büyütülmesini esas alan atak bir pozisyona her anlamda sıçramaktan geçiyor. Bütün ilişki, güç ve olanaklar işçi sınıfının kendisi için sınıf olması düzleminde hareket etmesine akıtılmalıdır.
[Alınteri'nin Haziran 2011 tarihli sayısının DSB köşesinden alınmıştır]