GÜNCEL
CHP ve MHP'nin Ergenekon ve Balyoz davalarında yargılanan bazı isimleri aday olarak göstermesini AKP, bu partilerin “darbeciliklerinin kanıtı” olarak gösterip seçim kampanyası boyunca bu konuyu işlemişti. AKP ve Gülen cemaati için her iki dava da 'kan davası' konusu zaten. Bir zamanlar sahip oldukları güce dayanarak kendilerine karşı darbe ve provokasyon hazırlığına girişenlerden intikam almanın yanında kendilerine bundan sonra muhalefet etmeye kalkışacak olanlara da gözdağı verme hesapları var işin içinde. Milletvekili seçildikleri halde burunlarını iyice sürtmek için tahliye edilmedi CHP'li ve MHP'li o tutuklular. Zaten kararı veren hakim ve savcıların hepsi AKP güdümündeki yeni HSYK'nin atadığı cemaat üyeleri.
Bu arada CHP ve MHP, politik olarak “aşağı tükürseler sakal, yukarısı bıyık” durumuna düşürüldü. Bu meydan okumayı sineye çektikleri taktirde AKP karşısında sinik ve teslimiyetçi bir profil sergilemiş olacaklardı; bu reste restle karşılık verdikleri taktirde bu kez de “Ergenekoncu-darbeci” etiketini daha fazla sahiplenmiş olmakla kalmayıp Kürt hareketiyle “kader ortağı” konumuna düşeceklerdi. Her iki halde de AKP kazançlı çıkacaktı. Zaten bir çözülme süreci yaşayan MHP'nin gözü AKP'nin restine rest demeyi yemedi. CHP ise nereye kadar gideceği belirsiz bir ara duruşu seçti.
AKP ve Gülen cemaatinin politik hesapları, Kürt milletvekilleriyle ilgili kararlarda da etkili elbette. Diyarbakır halkının rekor bir oyla seçtiği Hatip Dicle'nin milletvekilliğini çalıp onun dörtte biri kadar oya sahip AKP adayının apar topar “milletvekili” ilan edilmesiyle AKP mecliste beleşten bir sandalye sahibi daha oldu. İstediği gibi bir anayasa yapabilmesi için gereken sayısal çoğunluğa bu gaspla bir adım daha yaklaştı. Fakat Blok milletvekillerine karşı alınan tavırları salt AKP'nin bu tür ucuz hesapları ve gündelik ayakoyunlarına indirgemek yanıltıcı olur. Bunun arkasında bir devlet politikası var. Yargı ve YSK kendi cephesinden uyguluyor bu politikayı; hükümeti, ordusu, MGK'si kendi cephelerinden...
Bu gerçeği görmek için MGK'nin son toplantısından sonra yayınlanan bildiriye bakmak yeterli. “Terorle mücadele hiçbir ayrım gözetilmeksizin büyük bir kararlılıkla sürdürülecektir” deniyor o bildiride açık açık. “Hicbir ayrım yapılmayacak” vurgusu bir yönüyle “Kürtlere, Kürt kimliğine dayalı hiçbir özel, kolektif hak tanınmayacaktır” inkarcılığında ısrarı anlatırken, diğer yönüyle de çoluk-çocuk, ihtiyar-genç, kadın-erkek, milletvekili-sıradan vatandaş... ayrımları gözetilmeksizin herkese aynı şiddet ve terör uygulanacaktır mesajını veriyor. Bu aslında pratikte uygulanıyor zaten. Katıldıkları her protesto eyleminde Blok milletvekilleri, polisin gazı ve copunun özel hedefi oluyorlar.
Burada güdülen amaç çok açık: Kürt halkının iradesini kırmak. Ağırlığını artık kentlere taşımış, son bir yıldır gerçekleştirdiği serhıldanlar ve sivil itaatsizlik eylemleriyle inisiyatifi ele geçirmekle kalmayıp sonuç alabildiğini görmüş, özgücüne olan güveni ve morali bu nedenle daha da yükselmiş Kürt emekçi kitlelerinin elinden asıl bu kazanımlarını geri almak hedefi ve hırsı yatıyor.
Kürt sorununda durumun artık böyle gitmeyeceğinin kesinleşmesi yanında bununla da bağlantılı olarak yeni bir anayasa yapılmasının tartışıldığı bir kesitte, Kürt ulusal hareketinin sindirilip hizaya getirilmesini, stratejik bir öncelik olarak görüyor ırkçı faşist rejim. Tekelci burjuvazinin “iyi polis” rolünü oynayan kesimlerinin “sorumlu ve makul davranılıp çözümlerin sokaklarda değil parlamentoda ve yasal zeminlerde aranması” telkinleri de aynı amacı güdüyor.
Onun için, daha Meclis açılırken yaşanan kriz basit bir yemin krizi değil. İşler bu noktaya gelmeden de çözülebilecek sorunlar bilinçli olarak büyütülüp bu noktaya gelmişse, bunun arkasında 'başka şeylerin' yattığı çok açık. Onun için, Kürt sorununda çözüm tartışmalarıyla yeni anayasa konusunun tartışılacağı kritik bir dönemin daha başında yaratılan bu krizi, bu büyük kapışmalar öncesi nabız yoklama amacını taşıyan bir keşif harekatı olarak görmek yanlış olmaz.
Alınan tutumlar, izlenen taktikler bu bağlantı içinde okunacak olursa, her şeyi yerli yerine oturtmak daha kolay olur.
Salı, 28 Haziran 2011 (15 yıl 4 ay önce)
12 Haziran seçimleriyle belirlenen Meclis'in açılışı bile krize dönüştü. Ağırlıklı olarak Kürt emekçilerinin oyuyla seçilen 36 bağımsız milletvekiliyle CHP yemin etmeyi reddettiler. Emek, Demokrasi ve Özgürlük Bloku'ndan seçilen milletvekilleri Meclis'e gitmediler bile.
Burjuva medyada “yemin krizi” olarak adlandırılan bu krizin gerisinde çok yönlü bir irade savaşı yatıyor. Kriz, gerek blok gerekse CHP ve MHP listelerinden seçilen tutuklu milletvekillerin 'merkezi bir karar' olduğu her halinden belli bir tutumla serbest bırakılmamaları yüzünden patladı. Bu arada Blok milletvekillerinden Hatip Dicle'nin milletvekilliği bile iptal edildi. Kararların çakışan yönleri olmakla birlikte, Blok milletvekillerine alınan tavırla CHP ve MHP milletvekillerinin serbest bırakılmamaları aynı politikaların sonuçları değil. Birincisinin arkasında besbelli bir 'devlet' kararı ve iradesi var. Diğerleri ise daha çok AKP ile Gülen cemaatinin ucuz politik hesaplarından kaynaklanan geçici bir ayakoyunu.
İki cami arasında kalanlar
CHP ve MHP'nin Ergenekon ve Balyoz davalarında yargılanan bazı isimleri aday olarak göstermesini AKP, bu partilerin “darbeciliklerinin kanıtı” olarak gösterip seçim kampanyası boyunca bu konuyu işlemişti. AKP ve Gülen cemaati için her iki dava da 'kan davası' konusu zaten. Bir zamanlar sahip oldukları güce dayanarak kendilerine karşı darbe ve provokasyon hazırlığına girişenlerden intikam almanın yanında kendilerine bundan sonra muhalefet etmeye kalkışacak olanlara da gözdağı verme hesapları var işin içinde. Milletvekili seçildikleri halde burunlarını iyice sürtmek için tahliye edilmedi CHP'li ve MHP'li o tutuklular. Zaten kararı veren hakim ve savcıların hepsi AKP güdümündeki yeni HSYK'nin atadığı cemaat üyeleri.
Bu arada CHP ve MHP, politik olarak “aşağı tükürseler sakal, yukarısı bıyık” durumuna düşürüldü. Bu meydan okumayı sineye çektikleri taktirde AKP karşısında sinik ve teslimiyetçi bir profil sergilemiş olacaklardı; bu reste restle karşılık verdikleri taktirde bu kez de “Ergenekoncu-darbeci” etiketini daha fazla sahiplenmiş olmakla kalmayıp Kürt hareketiyle “kader ortağı” konumuna düşeceklerdi. Her iki halde de AKP kazançlı çıkacaktı. Zaten bir çözülme süreci yaşayan MHP'nin gözü AKP'nin restine rest demeyi yemedi. CHP ise nereye kadar gideceği belirsiz bir ara duruşu seçti.
Yargı-YSK ve MGK aynı çizgide
AKP ve Gülen cemaatinin politik hesapları, Kürt milletvekilleriyle ilgili kararlarda da etkili elbette. Diyarbakır halkının rekor bir oyla seçtiği Hatip Dicle'nin milletvekilliğini çalıp onun dörtte biri kadar oya sahip AKP adayının apar topar “milletvekili” ilan edilmesiyle AKP mecliste beleşten bir sandalye sahibi daha oldu. İstediği gibi bir anayasa yapabilmesi için gereken sayısal çoğunluğa bu gaspla bir adım daha yaklaştı. Fakat Blok milletvekillerine karşı alınan tavırları salt AKP'nin bu tür ucuz hesapları ve gündelik ayakoyunlarına indirgemek yanıltıcı olur. Bunun arkasında bir devlet politikası var. Yargı ve YSK kendi cephesinden uyguluyor bu politikayı; hükümeti, ordusu, MGK'si kendi cephelerinden...
Bu gerçeği görmek için MGK'nin son toplantısından sonra yayınlanan bildiriye bakmak yeterli. “Terorle mücadele hiçbir ayrım gözetilmeksizin büyük bir kararlılıkla sürdürülecektir” deniyor o bildiride açık açık. “Hicbir ayrım yapılmayacak” vurgusu bir yönüyle “Kürtlere, Kürt kimliğine dayalı hiçbir özel, kolektif hak tanınmayacaktır” inkarcılığında ısrarı anlatırken, diğer yönüyle de çoluk-çocuk, ihtiyar-genç, kadın-erkek, milletvekili-sıradan vatandaş... ayrımları gözetilmeksizin herkese aynı şiddet ve terör uygulanacaktır mesajını veriyor. Bu aslında pratikte uygulanıyor zaten. Katıldıkları her protesto eyleminde Blok milletvekilleri, polisin gazı ve copunun özel hedefi oluyorlar.
Bunlar yoklama saldırıları
Burada güdülen amaç çok açık: Kürt halkının iradesini kırmak. Ağırlığını artık kentlere taşımış, son bir yıldır gerçekleştirdiği serhıldanlar ve sivil itaatsizlik eylemleriyle inisiyatifi ele geçirmekle kalmayıp sonuç alabildiğini görmüş, özgücüne olan güveni ve morali bu nedenle daha da yükselmiş Kürt emekçi kitlelerinin elinden asıl bu kazanımlarını geri almak hedefi ve hırsı yatıyor.
Kürt sorununda durumun artık böyle gitmeyeceğinin kesinleşmesi yanında bununla da bağlantılı olarak yeni bir anayasa yapılmasının tartışıldığı bir kesitte, Kürt ulusal hareketinin sindirilip hizaya getirilmesini, stratejik bir öncelik olarak görüyor ırkçı faşist rejim. Tekelci burjuvazinin “iyi polis” rolünü oynayan kesimlerinin “sorumlu ve makul davranılıp çözümlerin sokaklarda değil parlamentoda ve yasal zeminlerde aranması” telkinleri de aynı amacı güdüyor.
Onun için, daha Meclis açılırken yaşanan kriz basit bir yemin krizi değil. İşler bu noktaya gelmeden de çözülebilecek sorunlar bilinçli olarak büyütülüp bu noktaya gelmişse, bunun arkasında 'başka şeylerin' yattığı çok açık. Onun için, Kürt sorununda çözüm tartışmalarıyla yeni anayasa konusunun tartışılacağı kritik bir dönemin daha başında yaratılan bu krizi, bu büyük kapışmalar öncesi nabız yoklama amacını taşıyan bir keşif harekatı olarak görmek yanlış olmaz.
Alınan tutumlar, izlenen taktikler bu bağlantı içinde okunacak olursa, her şeyi yerli yerine oturtmak daha kolay olur.