Çarşamba, 29 Haziran 2011 (15 yıl 4 ay önce)
İsmail Perktaş, 27 Haziran sabahı Dersim Ovacık’ta faşist Türk Ordusu tarafından katledilen üç MKP gerillasından biri… Benim tanıdığım adıyla ise Piro; yüzünde hep sıcak bir tebessümle hatırladığım Piro…
Onunla tanıştığımızda 2007 yılının Nisan ya da Mayıs ayıydı sanırım. 2007 genel seçimleri için İstanbul-Anadolu yakasında yapacağımız ajitasyon propaganda çalışması için farklı alanlardan oluşturulan ekipte beraberdik. O çalışma ve o çalışmada tanıdığım yoldaşlar ise benim için farklı bir dönüm noktasıydı. İsmail namı-ı diğer Piro ise o özel yoldaşlardan.
Yaklaşık 3 ay boyunca sabahın erken saatlerden akşamın geç saatlerine kadar İstanbul’un Anadolu yakasını baştan başa dolaştığımız olurdu. Ellerimizde bildiriler, afişler, gazeteler… Bir sabah bir fabrikada işe giriş saatinde bildiri dağıtır, öğlen sıcağında aldığımız domates, ekmek ve yoğurtla bir gölgelikte hep beraber karnımızı doyururduk. İstanbul için yine çok sıcak bir yazdı. Hava öğle saatlerinde insanların dışarı çıkmaya cesaret edemeyeceği kadar sıcaktı. Biz o sıcağa aldırış etmeksizin beraber çalışırdık. Piro, o çalışmaya en disiplinli katılan yoldaşlardan biriydi.
Beraber geçirdiğimiz mesai boyunca sadece afiş asıp bildiri dağıtmazdık. Mola verdiğimiz saatlerde pekçok ideolojik sorun üzerine de tartışır, birbirimize okuduğumuz kitaplardan bahsederdik. Piro o dönem Kapital‘i okuyordu. Onu kıskandığımı hatırlıyorum. Kapital’e başlayacak cesarete sahip olduğu için. Bunu ona söylediğimde bana söylediklerini, şimdi yanı başımda söylüyormuş gibi hatırlıyorum, “Yok yoldaş hiç zor değil çok zevkli bir kitap, mutlaka okumalısın” Sadece bunu söylemekle de kalmazdı, ikna edene kadar tartışırdı, ama bunu öyle bir dille yapardı ki hiç gocunmazdı insan onu söylediklerinden.
Ve bir yerden bir yere yürürken, acıktığımız için dallardan bize meyva toplayan Piro… Tipik bir köy çocuğu gibi yüksek ağaçlar gözünü korkutmuyordu…
Piro öyleydi benim için. Hep gülümserken geliyor yüzü aklıma. İnsanın içini serinleten sakin bir hali vardı. Bazen çok komik olabiliyordu. Ama çok ciddi olduğu zamanlarda bile hep gülümseyen o yüz... Kendine has bir kibarlığı vardı. Onu kaba hayal etmek olanaksız.
Sonra ben başka bir alana gittim, uzun zaman oldu onu görmedim. Sonra yeniden karşılaştık. Sonra yine aradan uzun zaman… Onu en son gördüğüm zamanı hatırlıyorum. Bizden ayrılıp gerillaya katılmayı düşündüğü zamanlarmış. Ben gittiğini sonradan öğrendim. Yine Kapital’i okuyordu ve İngilizce öğrenmeye çalışıyordu. Evinin balkonunda bize yemek yedirdikten sonra ikram ettiği çayla beraber içtiğimiz sigarayı hatırlıyorum. Yine sıcak bir gündü. Afiş yaparken görmüştü bizi ve işimiz bittiği için, “Hadi gelin, siz kesin açsınızdır şimdi” demişti. Gerçekten açtık. Onu gördüğüme ne kadar sevindiğimi ve ona sarıldığımı hatırlıyorum...
Bazı insanlar vardır, insani yönleri güçlüdür, hemen ısınır hemen güvenirsiniz. Piro da tam insandı. Devrimci olmak onun üzerine derisi gibi oturan onun insan yanını daha da güçlendiren bir şeydi.