Birçok insan mücadeleden kopup, hayatın akışına kaptırıp gitti kendini. Böylesi bir yaşam, böylesi bir ölüm istemiyordun. Bir devrimci olarak ölmekti isteğin...
Senden her bahsedildiğinde, anıların arasından o kocaman gülümsemenle çıkıp karşıma dikiliveriyorsun.
Birçok tanıyan oldu seni bugüne kadar ve ben seni tanıyan insanların hiçbirinden sana ait kötü bir söz duymadım; hep sıcaklığın, samimiyetin, o herkesi neşelendiren konuşmalarınla bahsedilirdi senden.
İçten ve samimi oluşun insanlarla kolayca iletişim kurmana neden oluyordu. Ben de seni hep o içten halinle hatırlıyorum. Kartal’da seçim çalışmaları döneminde hep birlikte su satmaya, masraflarımızı böyle karşılamaya karar vermiştik. İşte seni orada, o saf ve temizce bir çabayla su satmaya uğraşırken hatırlıyorum... Kaç gündür kafamın içinde o halinle dolaşıp duruyorsun. Nasıl güldürmüştün bizi. Gülmekten ağrılar girmişti karnımıza... Sonra oturup ağaçların altına karnımızı doyurmuştuk, yine o sıcacık gülümsemen karşımızda…
İşçi korosundan hatırlıyorum seni, eylemlerden... En son bir eylemde koşup gelip elimi sıkıca sıkmandan hatırlıyorum seni. Orada, biraz mahçup belki, “ merhaba, nasılsın” deyişinden…
Ara sıra sorardım seni; nasıl olduğunu, neler yaptığını... Sonra duydum ki dağa çıkmışsın... Birçok insan mücadeleden kopup, hayatın akışına kaptırıp gitti kendini. Sen böylesi bir yaşam ve böylesi bir ölüm istemiyordun. Bir devrimci olarak ölmekti isteğin... Bir devrimci olarak öldün... Seni hep o sıcacık gülümsemenle hatırlayacağım... Seni hep “Piro” olarak anacağım…
Anın önünde saygıyla eğiliyorum.