Sonra sorunlar ve çirkinlikler ortaya çıktıkça "kaçtığını" düşünüyorum. Kimi deliğine kaçar işte, kimisi de...
Ölümlere aşina bir kuşak değiliz biz; "politik ölümler" hep okunan, izlenen, birilerinden dinlenendir bizim için...
19 Aralık'ta ilk defa karşılaştığımız gerçeklik bu yüzden daha travmatik olmuştur; "yenilgi" sonrasındaki yıllarda naçizane çabalarımızın karşılık bulmamasından daha fazla hem de... Ama o insanlarla da "mesafe" vardır aramızda; kuşak vardır, deneyim vardır, cezaevi vardır, yaş vardır... Yani onların ölümleri de "bizimle" ilgili değildir, "bizden" değildir. Uzaktan bakarız, severiz, saygı duyarız, öfkeleniriz, ağlarız sadece...
Bir okul çıkışı Önder Babat Taksim'in ortasında, her gün geçtiğimiz sokakta vurulunca bu yüzden çok daha fazla afalladık. Nasıl yaniydi? Her gün gördüğümüz, aynı okulda aynı koridorda yürüdüğümüz, aynı "işleri" yaptığımız ve selamlaştığımız "çocuk", okuldan çıkılıp -allahın emri- kurumlarımız olduğu için gidilen Taksim'de, o hep döndüğümüz sokakta ölmüştü; hem de gökten inen bir kurşunla!.. işte bu çok "bizden"di. Herkes eminim kendisiyle kıyaslamıştır o günlerde, “Ben de olabilirdim” misali.. Belki biraz da isteyerek, belki korkarak, bilemiyorum...
Ne yapılmalıydı, böyle bir durumda ne yapılırdı, günlük rutin hiç böyle bir şeye hazır değildi; ortalığı mı yakmalıydık, nerelere koşturmalıydık... Ve geçti, ve gitti, ve bitti...
Piro... "Romantik prens" derdim ben ona. Gitar çalardı ve öyle "hisli" çalardı ve söylerdi ki, "Bar şarkıcıları gibi çalmasana şunu..." derdim. "Genç kızların sevgilisi mi olmak istiyorsun" derdim. "Afiş yaptıracağım sana, kurumun önüne koyacağım" derdim ve o hep gülerdi, utanırdı ve mahçup mahçup gülerdi.
17'lerin cenazesinde, bir ara bir boşluk oldu; Cemevinin bahçesini daha sonra bilmem ne zaman buluşmak üzere boşalttık; "Yahu nedir bu devrimci cenazelerini cemevinden kaldırma saçmalığı" başlıklı bir konuşmayı, 17'lerden birinin akrabası olduğunu öğrendiğimde ertelediğimi hatırlıyorum. Piro ve iki kişi daha ara sokaklara girip bakkaldan domates salatalık vs. aldık. Bir apartmanın önüne çöktük, ne konuştuğumuzu hatırlamıyorum ama karşı apartmanın 2. katından bir abla "Gençler bir şey lazım mı" diye seslendi. Ben de hemen tuz istedim tabii ki, gitmiyordu işte meretler tuzsuz...
Kadın bir poşet yaptı, tepemize salladı balkondan, içeri girdi. Tuz, çatal, öteberi, koymuş içine... Piro'nun sessiz memnuniyetini görmeliydiniz; “Buralar böyledir işte...” ifadesi vardı suratında, hiçbir zaman hiçbir şeyle böbürlenmediği için "halkının" bu davranışını da dile getirmedi ama biz "dışardan gelenler"e karşı yüzünü de kara çıkarmadılar işte.
Kalkarken poşeti ne yapalım diye konuştuk; abla ortada yok, seslendik çıkmaz, hangimizin nişanı daha iyi diye tartıştık. Balkona atacağız derken, cam çerçeve indirip rezil olmak da var... içimizdeki üniversitelinin büyülendiğini hatırlıyorum; ortamdan, insanlardan, tavırlardan.
Bütün ailesi ve çevresi, "halk savaşçısı" bir insanın yüzünü ısrarla sınıfa dönmesi ve bunu da bağırtısız çağırtısız yapması... Onun sessizce ama her zaman olması gereken yerde olması... Sonra sorunlar ve çirkinlikler ortaya çıktıkça "kaçtığını" düşünüyorum. Kimi deliğine kaçar işte, kimisi de... Çok üzüldüm, çok üzüldüm. Kızdım ve küfür ettim herkese, böyle insanları dahi kaçırdıkları için, hem de çok uzaklara, mesafeden de öte... bakış olarak, görüş olarak, ideoloji olarak uzaklara kaçırdıkları için. Lanet olsun, lanet olsun.
Ki dağı severim ben, o dağları değil ama biraz daha aşağısındakileri, "gerçek" dağları... Ama "o dağlar" ve Piro... Ölümlere hiç aşina değiliz biz...