Yazdığım en zor mektup olacak bu Piro, / Yoldaşım… / Şimdi / siper yoldaşımsın
Yazdığım en zor mektup olacak bu Piro,
seni
işçi korosundan hatırlıyorum
seni,
halkının ezgilerini söylerken
ve
bir eylem arasında
aynı kortejin içinde
yan yana düştük mü ki biz?
Yoldaşım…
Şimdi
siper yoldaşımsın
uzaklardan geldi haberin
önce
Dersim’de yankılandın
sonra
Gazi’ye ulaştı sesin
dağlarında ölürken sen
yaşamaktan utandı düşman karşısında
bedeli çok ağırdı;
insanın eceliyle de ölebileceğini
bilemeyenlerin toprağında katledildin sen.
katlettiğinin üstüne yatan faşist devlet tarafından
katliamlarını inkâr eden
insan kemiklerini hala
hayvan kemikleri denerek
geçiştiren faşizm tarafından
…… Babasının, abisinin, dayısının,
ablasının katledildiği gibi,
son kez göründüğü sokaktan geçmek zorunda kalanlar gibi
Yani.
O sokaklardan sen de geçtin Piro.
Nazım’ın hikayesini anlattığı
29’ların dizeleri geliyor aklıma;
“...Cephane bitince Kujebergünof
fırlayıp çıktı siperden
yerden su fışkırır gibi
ve kollarını kavuşturup
göğsünün üzerinde
dimdik yürüdü tanklara
doğru
var olmak yahut olmamak
kujebergünof bu bahsin
dışındaydı
çünkü boylu boyunca hayatın
içinde.
Kurşunlar karnını biçtiler
mağrur güldü
kavuşuk kollarını çözmeden
büküldü
Kujebergünof böyle öldü.’’
Sen de mi böyle öldün Piro
bir militan ölür de.
Geldi haberin siper yoldaşlarından
cephanen bitince
çarpışarak çekildiğin
ormanda
kurşun bile çıkmamış bedeninden
siper ederken korkusuzca
dimdik yürürken faşizmin üzerine,
bedeninde işkence,
bedeninde dipçikle karşında devlet.
Sen
devletin karşısında,
soluğunda militan öfken
faşizmin yüzüne yüzüne
mağrur gülmüş,
dizkapakların kırılmış
üzerinde
bükülmeden
Piro böyle öldü.
Katledildiğin dağlarda
kalmıştır,
yayılır ezgilerin bize bıraktığın gibi
dağlarda bırakmışsındır
öfkeni haykırdığın dağlarında
sen bir insan
sen
son kurşunu
düşmana saklayan
sen omuzunda kavga
sen militan
sen
ölümsüzleştiğin kavganda
bir gerilla.
[İstanbul’dan Alınteri okuru]