Pazartesi, 4 Temmuz 2011 (15 yıl 4 ay önce)
AKP'nin, kendisini “dönüşümcü, demokrat bir güç” olarak yutturup ideolojik hegemonyasını kurma sürecinde, bilinçlerini ve ruhlarını neoliberalizme satmış liberal budalaların bilinçli ya da bilinçsiz, gönüllü ya da farkında bile olmadan yaptıkları katkılar küçümsenemez.
Politik-pratik açıdan kaydadeğer bir ağırlık ve güce sahip olmasalar da, AKP döneminde “Türkiye'nin demokratikleşme yönünde ilerlediğine” dair uyuşturucu bir yanılgının toplumun değişik kesimleri içine taşınıp yutulmasını kolaylaştırmakta bunların vitrin süsü olarak oynadıkları rol cürümlerinin çok ötesinde oldu. İktidarlaştıkça maddiyatı ve niceliği her şeyin önüne geçiren neoliberal açgözlülük, hırs ve belkemiksizliğin ete kemiğe bürünmüş ifadelerinden birine dönüşen Recep Tayyip Erdoğan'ın, Anayasa referandumunun sonuçlandığı geceki balkon konuşmasında, bu tayfayı temsilen, normalde kendi başına iki otobüs dolduracak bir gücü bile olmayan DSİP adındaki rüzgârgülü çevreciğe “teşekkür” etmesinin altında bu çöpçatanlığa duyduğu minnet vardı.
Fakat AKP köprüyü geçtiği ölçüde, çoğu devrimci örgütlerin döküntüsü bu eski solcu takımına olan ihtiyacı da azaldı. “Yetmez ama, evet...” dedikleri referandumun üzerinden çok geçmeden Tayyip Erdoğan bunlara “siz kim oluyorsunuz” demeye başladı, “enteller” diye alaycı bir dille saldırıp “beni artık desteklemeseniz ne yazar” diye aşağılar oldu ve en önemlisi gerçek yüzünü ve niyetlerini pratikte de kusmaya başladıkça ondan -ve AKP'den- “demokratik devrim” beklentisi içindeki bu liberal budalalar takımının elleri böğürlerinde kaldı.
Jetonu görece erken düşenler ufaktan ufağa nedamet getirip kıvırtmanın yollarını aramaya koyuldu. Ar damarı tümden çatlamış olanlarsa, battı balık yan gider misali hala “Durmak yok, yola devam” havasındalar. Eskilerin deyimiyle bunlar artık ıslahı gayr-ı kabil yalakalar. Kafa sayısı olarak da hala fazlalar. Özellikle de Zaman, Yeni Şafak, Sabah, Star bunlardan geçilmiyor. Ama ağırlık ve etki derseniz, topunun toplamı tek başına bir Sırrı Süreyya kadar etmiyor artık.
Rasim Ozan Kütahyalı gibi bazıları -Nagehan Alçı denilen tenceresiyle birlikte- kendi mahallesinde bile epeydir maskara olmuş durumda. İşi büsbütün magazine vurup delisi olduğu şöhreti ve parayı o kulvarlarda yakalamanın peşinde koşuyor artık. Ama “ağır abi” olarak takılan Etyen Mahçupyan, Alper Görmüş, Ali Bayramoğlu gibiler, her muktedirin gerisini yalamanın üstadı Cengiz Çandar, Akif Beki, Eyüp Can, arada bir suret-i haktan görünmeyi unutmayan Oral Çalışlar ve elbette Taraf tayfası gibi bu konuda “ekol” yaratanlar, diğer teferruatlarla birlikte “misyona” devam ediyorlar. İçlerinden bir “kale” daha tekledi yalnız bugün. AKP-Gülen ittifakının temsil ettiği neoliberal ideolojinin islamcı versiyonuna, Yıldıray Oğur, Melih Altınok ya da Rasim Ozan Kütahyalı gibi ayaktakımı tetikçilerden farklı olarak “sol” birikimine dayalı felsefi bir renk ve “derinlik” kazandırma misyonunu yerine getiren “ağır abi”lerden Murat Belge de, “Bu hükümetten bir beklentim kalmadı artık” diyerek geç kalmış pişmanlar kervanına katıldı. Bugün, Radikal muhabirlerinden Ezgi Başaran'la yaptığı söyleşide dile getiriyor bunu (4 Temmuz 2011 tarihli Radikal).
Hala pişkin, hala yüzsüz, hala arsızlar
Yalnız hayatları hep “dönmek”le geçmiş bu fırılldakların ortak bir özelliği var: Düne kadar neleri nasıl ateşli bir biçimde savunduklarını herkesin unuttuğunu zannederek “kuyruğu dik tutmaya çalışmaktan” bir türlü vazgeçemiyorlar. Laf arasında hala utanmadan “
Biz komünistler...” diye söz eden “solcu” eskisi Murat Belge efendi de hala aynı havada... “
AKP'nin son 8 yıldır büyük değişimlere imza attığına, bunlardan 'askeri geriletmesinin' devrim niteliğinde olduğuna dair” yazılarının daha mürekkebi kurumamışken, hatta 13 Haziran sabahı gözlerini açtığında bile “
hayatından memnun olup seçim sonuçlarının tahminlerine yakın olmasının mutluluğunu yaşayacak kadar” kadar derin bir aymazlık ve gaflet uykusunda olduğunu itiraf ederken, bir taraftan hala tutmuş “
bunun böyle olacağı belliydi” ukalalığı yapıyor.
Devrim kavramını ucuzlatan bir bonkörlükle “
devrim” olarak nitelediği “askerle mücadelenin” gerçekte “
Türkiye demokrasisinden çok, AKP iktidarı için kazanımlar olduğunu” yeni farketmiş paşam! “
...Askeri vesayet kurumlarının geriletilmesi son tahlilde demokrasiye yaradı ama bunun sınırı AKP’nin rahatça iktidar olabileceği ve rahatça iktidar edebileceği bir ortamın yaratılmasına kadardı” demek mecburiyetini duyuyor nihayet. Komünistler ve devrimciler bu uyarıyı zamanında yaptıklarında, ellerinde tuzlukla AKP'nin arkasından koşmakta birbirleriyle yarışan bu liberal budalaların alayı bizleri, “değişimi ve dönüşümü görmemekle” suçlayıp “
Ergenekon savunuculuğu ve darbecilikle” yaftalamaya yeltenmemişler miydi?..
Gerçeklere saygı ve fikir namusundan o kadar kopmuşlar, yalakalık içlerine öylesine işlemiş ki, bu iğrenç iftiraları üretip tekrarlamaktan hala vazgeçemiyorlar.
Hopa'da polis terörünün katlettiği
Metin Lokumcu'dan, Tayyip Erdoğan'dan farksız bir ruhsuzluk ve vicdansızlıkla “
gariban adam” diye söz edebiliyor; daha da ötesi, “
o gariban adamın bu kadar heyecanlanacağı bir durum yoktu ortada..” şeklinde bir ahkam kestikten sonra o ölümü bile Ergenekon'a bağlama alçaklığına devam ediyor.
Aynı alçaklığı, öğrenci protestoları konusunda da tekrarlıyor. O taraklarda bezi kalmayalı 40 yıl geçtiği halde utanmadan hala “
yılların tecrübeli eylemcisi” pozlarında, “
...Türkiye’de faşizm aileden değil eğitimden gelir. '68’den beri ben bu hareketlerin içinden geldiğim için biliyorum” şeklinde kerameti kendinden menkul inciler yumurtluyor.
AKP'nin sınıfsal karakteri, emperyalizm çağının ve tekelci mali sermayenin karakteristik özellikleri, burjuva devlet, onun temel biçimleri olarak burjuva demokrasisi ile faşizm arasındaki ilişki, farklılık ve geçirgenlikler, neoliberalizmin içeriği, işlevi vb. söz konusu olduğunda Marksizm'in en temel tezleri bile “
nedense” aklına gelmeyen bu allame, iş AKP'nin aklanmasına gelince “
altyapının üstyapıyı belirlediği” materyalist tezini hatırlıyor. AKP'yi aklamak sözkonusu olduğunda hemen “
bu ülkede polis despotizmi hep vardı” bahanesini öne çıkarıyor. İyi de, o despotizm, teknolojinin sunduğu imkanlarla da desteklenmiş olarak yoğunlaşıp arttığı halde yıllardır anlattığınız “
demokratikleşme” masalları neyin nesiydi o zaman? Röportajı yapan muhabir bu yönde sıkıştırınca, bin dereden su getiren laf cambazlıklarına başvuruyor.
Bu beş para etmez gecikmiş pişmanlığın sahibi liberal payandanın, kafasındaki içiboş kalıpların tutsağı olmakta ısrarlı taşkafalılardan farklı olarak, ayaklarının suya erdiği konular da var. Mesela, gündemdeki “
daha demokratik, müzakereci ve sivil bir anayasa” beklentilerinden farklı olarak, AKP'den, “
kendilerinin iktidar olması neyi gerektiriyorsa onunla yetinecek” bir anayasadan fazlasının beklenmemesi gerektiğinin farkında. “
Yine çok kısmi, yine nalıncı keseri kendine yontan bir anayasa olacağı kanısındayım. Eğer hepten bu anayasa yapımı rafa kalkmazsa tabii..” diye eklemeyi de ihmal etmiyor.
Murat Belge, uzun yıllar süren liberal yardakçılıktan sonra AKP gerçeği konusunda ayakları suya ermeye başlayan ilk “
dönek” değil. Kesinlikle sonuncusu da olmayacak. Çünkü dünyada olduğu gibi Türkiye'de de politik ortam ve siyasal dengeler değişiyor. Neoliberal ideolojinin, bir zamanlar “
Marksist” geçinen eski “
solcu” beyinleri ve ruhları bile teslim alıp ideolojik hegemonyasını kurmasını kolaylaştırıcı yardakçılar haline getirebildiği '
beyaz yıllar' artık geride kalıyor. Tarihin diyalektiği hükmünü yürüttükçe,
Hasan Cemal'ler bile “
uyanmaya” başlıyor.
Bir ahmak "uyanıyor"
Tayyip Erdoğan'ın “
Hasan abi”si, intikal kabiliyetinin geç olmasıyla ünlü Hasan Cemal bile, birkaç aydır düşünsel ve ruhsal gelgitler içinde. AKP ve Tayyip Erdoğan konusunda hayalkırıklığı yaşıyor.
Bunun ilk belirtileri, “
iktidar şımarıklığı” üzerine çözümlemeler şeklinde kendini gösterdi. “
Siyasette başdönmesinin tehlikeleri” konusunda uyarmaya çalıştığı Tayyip Erdoğan'a önce Özal'ın akıbetini hatırlatmayı denedi (14 Ocak 2011 tarihli Milliyet). Hayalkırıklığı, zaman ilerledikçe karamsarlığa dönüştü. “
Avrupa'ya atılan fırçalar, artık heyecan vermiyor. Evin içindeki sorunlar birikmeye başladı çünkü...” mealinde umutsuz yazılar döktürmeye başladı (15 Nisan 2011).
12 Haziran seçimleri yaklaştıkça H. Cemal artık açıktan açığa “
içim sıkılıyor, umutsuzum” demeye başladı... Tayyip Erdoğan'ın, 5 yaşındaki çocukların bile artık yemediği “
balkon konuşması” rutininden iyimserlik üretmek için kendisini çok zorladı ama, gücü eline geçirdikçe daha fazla küstahlaşıp pervasızlaşan Tayyip Erdoğan'ın 2007 seçimlerinin arkasından da yaptığı bu şovun üzerinden daha üç gün geçmeden
BDP ve
CHP'ye karşı bildik külhanbeyi tavırlarını sürdürdüğünü görünce kendini zorlayarak yeşertmeye çalıştığı umutları erken solmuş olmalı.
Vicdanı geç sızlayan suçlu
Nedamet kervanına erken katılan”
pişman” liberallerden biri de, hayatı hep bu tür pişmanlıklarla dolu bir zamanların ateşli “
komünisti”
Oya Baydar. Yazdığı internet sitesindeki köşesinin adı “
Vicdan Yazıları” başlığını taşıyor Baydar'ın. Ama onun “
vicdanı” nedense hep geç uyanıyor!..
Bu kez de öyle oldu. “
Yetmez ama evet”çiliğin bayraktarlarından biri olarak düne kadar “
dönüşümün ve demokratikleşmenin önünü açan güç” olarak gördüğü AKP ve Tayyip Erdoğan'la arasına, mızrak çuvala sığmaz hale geldikten sonra "
mesafe" koyma ihtiyacı duymaya başladı. Son aylarda, “
AKP'yi ve Tayyip Erdoğan'ı ben aslında dönüşümün farkına varıp onu en iyi okuyan parti ve lider olarak gördüm. Yoksa İslamcı gelenekten gelen, ayrıca sermayenin temsilcisi bir parti ve birey olarak demokratliklarının sınırının farkındaydım” şeklinde kıvırtma teorileri üretimine soyundu.
Hayatları boyunca dönmeyi alışkanlık haline getirmiş böylelerinin ortak özelliklerinden biri de bu zaten: Hem dönmek, düne kadar “
ak” dediklerini birdenbire “
kara” görmeye başlamak, ama kuyruğu dik tutmaya çalışmaktan da asla vazgeçmemek!..
Verdikleri desteğin yanında esamesi bile okunmayan “
yetmez ama...” gibi kayıtların cılızlığı ve anlamsızlığını, övgünün daha hala baskın olduğu su satırlardan daha iyi ne anlatabilirdi: “...
değişimin önündeki en zorlu engel olan statükocu devlet ve onun milliyetçi-vesayetçi-buyurgan ideolojisiyle hesaplaşmaya, eskiyi sarsıp yıkılmasına katkıda bulunarak değişimin önünü açmaya adaylığını ilan etmiş iki siyasal hareket: AKP ve Kürt hareketi su sıralarda farklı açılardan ve farklı nedenlerle kendi sınırlarına dayanmış, statükonun ve kendi statükolarının esiri olmuş durumdalar.
Eskiyi sarsmakta, ezberleri bozmakta, Türkiye’nin yüz yıldır çözüm bekleyen sorunlarını, cerahatlenmiş yaralarını görünür kılmakta, farkındalık yaratmakta başarılı olmuş, böylece geçiş sürecinde yolları açmakta önemli işlev görmüş her iki siyasal güç de, değişimi planlamakta, yönlendirmekte ve biçimlendirmekte yetersiz kalmış görünmekteler. AKP, kendine gerektiği kadar demokrasi ve özgürlük, kendi mutlak iktidarını sağlayacak kadar değişim noktasında durmuştur..” (Vicdan Yazıları, T 24, 5 Ocak 2011)
AKP gibi tekelci sermayenin neoliberal temsilcisi gerici bir parti ile
çizgisindeki bütün kırılmalara ve sınırlılıklarına karşın bugünün Türkiyesi'nde en etkin, üstelik militan bir demokrasi dinamiğini oluşturan Kürt ulusal hareketini -azmaya meyilli Türk orta sınıf şovenizminden sinsice nemalanmaya soyunan "
komünist" taslaklarının da kafalarının bir türlü almadığı bir gerçek bu- aynı kefeye koymanın yakışıksızlığını ve AKP'yi bu mertebeye yükseltmenin bile özünde nasıl "
ince" bir propaganda olduğunu bir an için görmezden gelelim.
AKP bu noktaya, zevahiri kurtarmak için koyduğunuz “
Yetmez ama...” kaydını kendinizin bile unutup ateşli desteğinizin ön plana çıktığı referandumdan topu topu 3,5 ay sonra mı geldi? AKP'nin “
demokratlığının” aslında kendine demokratlıktan ibaret olduğunu yeni mi farkettiniz? Bu gerçek, ona paha biçilmez bir siyasal destek verdiğiniz referandum öncesinde de açık ve ortada değil miydi? Şimdi “
Ama biz bu sınırlara da işaret ettik” demeniz, işlediğiniz günahların ve kefaretinizin büyüklüğünü hafifletmeye yeter mi sanıyorsunuz?..
Üstelik bu tür “
kıvırtma teorileri”ne sığınırken bile sola, sosyalistlere ve devrimcilere iftira etmekten, onları ayrımsız “
darbeci ve Ergenekoncu” olarak lekelemeye çalışmaktan, burjuva klikler arasındaki iktidar çatışmasının ürünü olan bu davalardan dolayı AKP'yi alkışlamaktan hala geri durmuyorsunuz!..
Korumalıktan Brütüs'lüğe
Pişman liberal budalalar kervanına en şaşırtıcı katılım herhalde
Ahmet Altan'inkiydi.
Taraf gibi döneklikle yalakalığın karışımı bir '
ekol'ün koçu, “
Tayyibin kılıcı” payesini
Ekrem Dumanlı ya da
Mustafa Karaalioğlu'dan çok daha fazla hakeden Ahmet Altan'ın Tayyip Erdoğan'la köprüleri atışı, geç de olsa namuslu davranmaya karar vermekten kaynaklanan bir çatışma değildi. İki şişkin egonun birbirlerine had bildirme rekabetinden patladı asıl olarak kavga.
Fitili, Başbakan Erdoğan'ın
Kars'taki “
İnsanlık Anıtı” heykelini “
ucube” olarak niteleyip yıktırmaya soyunması ateşledi. Ahmet Altan, "
hem sanat hem de demokrasi adına" buna tepki gösterdi.
Erdoğan, 14 Ocak'ta yaptığı grup konuşmasında buna, “(…)
Müzikten mimariden heykelden sadece bunlar anlar. Maşallah bunlarla göre entelektüellik kazanılan bir şey değildir. Babadan oğula geçer. Bunlar mürebbidir. Mürebbiyedir. Bunlar allame-i cihandır. Her türlü özgürlüğü savunurlar ama bir o kadar da entelektüel despotturlar” saldırısıyla yanıt verdi.
Bunun üzerine Ahmet Altan, ertesi günkü yazısında (15 Ocak) Tayyip Erdoğan'i bu kez “kof kabadayılıkla” suçladı. “S
anat eseri sayılamayacak Atatürk heykellerine dokunamazken Başbakan Erdoğan'ın utanmadan sahipsiz bir sanatçıdan paye toplamaya çalıştığını" yazdı. “
AKP'nin 'ezenlerin' yanında saf tutup 'ezen biri olmanın' rantını yemeyi istediğini söyleyerek, 'Sen lafa, örf ve âdetlerimizden, manevi değerlerimizden gireceksin sonra ilk sıkıştığın yerde kavgaya 'baba'yı, 'aile'yi karıştıracaksın. Bu mu senin manevi değerlerin? Bu mu senin adamlığın, bu mu senin delikanlılığın?..” diye sordu.
Sonra iş karakolluk oldu. Tayyip Erdoğan '
kankası' hakkında 50 bin liralık tazminat davası açtı.
Bu restleşmelerin arkası inişli-çıkışlı olarak geldi. Ve nihayet, iki ayrı yazısından dolayı hakkında açılan davaların 8 Haziran'daki duruşmasında Ahmet Altan, hayalkırıklığı ve çaresizlik içindeki liberal “
itirafçılar koğuşu” adına “
manifesto” niteliğinde bir savunma ile kamuoyu karşısına çıktı. Erdoğan'ın gururunun okşanmasıyla tarih önünde günah çıkarma amacını aynı anda gözeten
'usta kalem işi' bir savunmaydı bu.
Kendilerini kandırılıp iğfal edilmiş gibi hisseden liberal yalakalardan birçoğu yüreklerine su serpen bu savunmayı köşelerine taşıdılar. Ama 12 Haziran seçimlerinin sonucu bazılarını daha da pervasızlaşmış kibirli bir küstahlığa yöneltirken kimilerini yeni kaygı ve korkulara sürükledi.
Tarih hiçbirinizi affetmeyecek!..
Nedamet getiren liberaller kervanına yeni katılımlarla önümüzdeki süreçte de karşılaşacağız. AKP'nin ve Tayyip Erdoğan'ın bu işbirlikçilere ihtiyacı kalmadı çünkü artık.
Her iki seçmenden birinin oyunu almış olmanın verdiği kibir ve küstahlıkla, o şimdi '
başkanlık' rüyasını gerçekleştirmenin peşinde koşacak. Önceliğini buna mı yoksa “
aşırı ısındığı” ileri sürülen ekonomiyi “
soğutmak” amacıyla emperyalist para sermayeyle yeni kaynak ihtiyacı ve arayışı içindeki bağımlı Türk tekelci burjuvazisinin bir an önce alınmasını istediği yeni sömürü ve soygun paketlerine mi vereceği de belirsiz ayrıca şu an.
Buna bir de
Suriye ya da
Lübnan'da çakacak bir kıvılcımın bölgede gücü gücü yetenin gırtlağına çökeceği bir savaşlar ve iç savaşlar dizisini tetikleme olasılığındaki artışı da eklemek gerek.
Bunların herbiri, yapısal özgünlüklerine bağlı olarak ya daha fazla kan ve daha fazla acı ya daha fazla sömürü ve daha fazla yoksulluk ama
her halükarda daha fazla despotizm ve devlet terörünü beraberinde getirmesi kaçınılmaz olasılıklar. AKP ve Tayyip Erdoğan'dan “
demokrasi” beklentisi içinde olan liberal budalaların uğrayacakları hayalkırıklığı ve kendilerini sürükledikleri açmaz bu yüzden giderek daha fazla büyüyecek.
Bu makas açıldıkça, gerçek kafalarına daha fazla vurdukça kıvırtabilecekleri manevra alanları da giderek daralacak. Sonuçta iki yoldan birini seçme mecburiyeti, bütün çıplaklığı ve zorlayıcılığıyla gelip karşılarına dikilecek:
Ya siyaseten ve ahlaken tam bir iflas yolunu seçecekler, bugüne kadar yardakçısı konumunda oldukları AKP gericiliğinin artık eski önemleri de kalmamış arsız ve ucuz birer yanaşmasına dönüşecekler,
Ya da -kaldığı kadarıyla- akıllarını başlarına toplayacak, bugüne kadar kendini “
dönüşümcü, demokrat” olarak pazarlayan AKP'nin değirmenine su taşımaktan vazgeçecekler.
Atı alan Üsküdar'ı geçtikten sonra bu ikinci yolu seçip nedamet getirmeleri de onların işledikleri günahların büyüklüğünü ve bunun vebalini ortadan kaldırmayacak elbette. Çünkü tarih, her ideolojik tutum ve politikayı, '
zamanında' ortaya konulup konulmadığıyla da birleşik olarak o somut evrede, hangi sınıfların işine yarayıp hangi sonuçlara yol açtığına bakarak değerlendirir.
Bu yüzden, hangi neden ve niyetle,
hangi biçimler altında nasıl yapmış olurlarsa olsunlar, işçi sınıfı ve sömürülen emekçi yığınların bilinç ve uyanıklıklarının keskinleştirilmesi gereken tayin edici bir kesitte AKP'nin ideolojik hegemonyasının inşasına katkı işlevini gören manipülasyonlarından dolayı liberal budalalığın bütün temsilcilerini tarih asla affetmeyecek!..