PKK Davası'ndan 7-8 yıl cezaevinde yatan bir yurtsever, polis tacizi ve baskısı nedeniyle bizi aradı
Alınteri: Sizi tanıyabilir miyiz?
Hüseyin Sarıaltın
Alınteri: Gazetemizle röportaj yapmak istediniz. Sorunu öğrenebilir miyim?
Hüseyin: Kimliğimden kaynaklı polis baskısına maruz kalıyorum.
Alınteri: Polis baskısından bahsettiniz. Anlatabilir misiniz?
Hüseyin: 7-8 yıl cezaevi sürecim var. Bu geçmişimden dolayı sürekli baskı altındayım. Tahliye olduğumdan bu yana yaklaşık 50-60 sefer kimlik kontrolüne ve polisin sözlü tacizlerine maruz kaldım.
Alınteri: Cezaevinde neden yattınız?
Hüseyin: PKK davasından yattım.
Alınteri: Ne işle uğraşıyorsun?
Hüseyin: Büfecilik yapıyorum.
Alınteri: Polis işyerinde de rahatsız ediyor mu?
Hüseyin: Eski işyerime gelip beni tahrik etmeye çalıştı. Ama şu anki çalıştığım yerde böyle bir şey olmadı.
Alınteri: Polis ne gibi tahrik girişiminde bulunuyor?
Hüseyin: Beni aleyhime işleyecek tartışmalara çekmeye çalışıyorlar. Uzun zamandır görmediğim kardeşim Yavuz'u soruyorlar sürekli ve her seferinde bilmediğimi söylediğim halde, her seferinde aynı şeyi tekrarlayarak sorup duruyorlar.
Alınteri: Polisin bu tahrik konuşmalarında, Kürt olmana veya Kürt olduğun için hakarete varan konuşmalar oldu mu?
Hüseyin: Aslında bir gazeteyle görüşme gibi bir niyetim yoktu. Son zamanlarda, özellikle seçimlerden sonra bir iki sefer daha sözlü tacizde bulundular. En son arkadaşım Gökhan Özkul ile otobüs durağında, otobüs beklerken ROJEV gazetesini okuyorduk. Aynı zamanda kendi aramızda seçimlere dair konuşuyorduk. O esnada, daha önce birkaç sefer gördüğüm üçü erkek biri kadın olan dört kişi yanımıza yaklaşarak; “Gençler ne yapıyorsunuz?” diye seslendi. Daha sonra içilerinden biri, “Hüseyin sen misin?” deyip, direkt elimdeki gazeteye uzandı. Gazeteye şöyle bir baktıktan sonra gazeteyi elime verip okumamı istedi. Ben de okudum. Yaklaşık 2 dakika geçtikten sonra okuduğumun hangi dil olduğunu sordu. Ben "Bilmiyor musunuz?” diye sorunca, “Bilseydik sormazdık” diye terslediler.
O an yanımda duran arkadaşım Gökhan Özkul onların o sorusuna karşı hafif bir gülümseme belirtisi gösterdi. O an polis “Bizimle dalga mı geçiyorsun ulan?..” diyerek arkadaşıma tokat attı ve bana dönerek “Niye Türkçe değil de Kürtçe gazete okuyorsun? Bir daha elinizde Kürtçe yazılı gazete görmeyeyim. Okuyorsanız Türkçe okuyun!” deyip giderlerken arkadaşım da “Biz kendimizi anadilimizle daha iyi ifade ediyoruz” dediğimde arkadaşıma tekrar tokat attı.
Polis arkadaşıma, “Sen öğrencisin bunun yanında ne aryorsun. Okuluna git bir daha seni bunun yanında görmeyelim” deyip uzaklaştı.
Alınteri: Polisin bu uygulaması kimliğinizden kaynaklı sizi takip altına aldığını mı gösteriyor?
Hüseyin: Kesinlikle öyle. Çünkü daha önce bu ekiple Roj TV 'nin kapanma davasında polislerle Kürtçe üzerine bir tartışmamız olmuştu ve ben onlara diğer halklarla kültürlerini de sahiplendiğimi ama Kürtlüğümü de hiçbir zaman inkar etmediğimi ve etmeyeceğimi söylemiştim. Bu konuşmanın ardından polis baskı ve tacizlerini arttırdı. Sabahları işe giderken evden çıktığım anda sözlü tacize maruz kalıyorum.
Alınteri: Bu baskılarla ilgili bugüne kadar bir şey yaptın mı? Yapmadıysan engelleyici sebeplerin mi vardı?
Hüseyin: Bugüne kadar bu olayla ilgili bir şey yaptığım söylenemez. Engelleyici sebebim vardı aslında. Yapmamamın sebebi ailemin tedirgin olmasını istemememdi. Daha önce ailem de polis baskısına maruz kaldı. Benden kaynaklı olarak yeniden tedirgin olmalarını istemedim. Ama baskılar artmaya başlayınca sesimi duyurmazsam bunların daha ileriye gideceğini gördüm. Alınteri'ne gelmeden önce İHD şubesinde yönetici olan bir arkadaşla görüştüm, Ayrıyeten Kemeraltı Karakolu'na gidip beni sürekli polis olduklarını söyleyen dört kişinin rahatsız ettiğini de bildirdim. Azadiya Welat, ROJEV ve Özgür Gündem gazetelerine de bu konuyla ilgili başvuruda bulundum. Onlar da haber şeklinde yayınladılar.
Alınteri: Aynı rahatsızlıklar devam ederse ne yapmayı düşünüyorsun?
Hüseyin: Bir daha böyle bir şey olursa savcılığa şikayet başvurusunda bulunacağım.
Alınteri: Bugüne kadar Kürt kimliğinden kaynaklı sürekli baskıya maruz kalan hatta işkence ve katliamlara maruz kalanlar oldu. Ve onların davalarında hala muğlaklıklar var. Karakola ve savcılığa yaptığın şikayetlerden ne bekliyorsun?
Hüseyin: Açıkcası pek bir beklentim yok. İşin doğrusu it iti ısırmaz diye bir laf var. İşte bu laf burası için geçerlidir. Siz de takip ediyorsunuz. Son 30 yıllık mücadelenin geldiği aşama ortadadır. Buna rağmen gerek mecliste, gerek mahkemelerde hala 7 bin yıllık, hatta daha fazla tarihi olduğu söylenen Kürtçe ülkemizde ne yazik ki inkar edilen ve bilinmeyen bir dil olarak geçiyor. Devlet yöneticileri yeri geldiğinde ellerine bir Azadiya Welat gazetesi alıp Avrupa'nın belli yerlerinde göstererek “Bu gazete Kürtçe ve ülkemizde yayınlanıyor” diyerek nutuk atıyorlar. Ama o gazetenin ülkemizde okunmasına bile izin vermiyorlar ve geri döndüklerinde her nasıl oluyorsa Kürtçe birdenbire bilinmeyen bir dil oluyor.
Alınteri: Savcılıktan ve karakoldan fazla umudunun olmadığını söyledin. Bu baskılarla ilgili ne yapılabilir?
Hüseyin: Bu başvuru resmi prosedür yerine gelsin diye yaptığımı bir şey. Ama esas çözüm, bizlerin anadilimize, kültürümüze daha çok ve daha sıkı olarak sahip çıkmamızdır. Ve biz sahip çıktığımız oranda bu baskılar kendiliğinden bitecektir. Onların amacı aslen bizi yıldırmaktır. Bizim yapmamız gereken tek şey boyun eğmeden dilimize kültürümüze daha fazla sahip çıkmak ve sıkıca sarılmaktır. Bunun karşılığında biz değil baskılar boyun eğecektir.
Bu olaya göstermiş olduğu ilgiden dolayı. Alınteri'ne teşekkür ediyorum.
* Bilinmeyen dilin gerçekliği