Cuma, 15 Temmuz 2011 (15 yıl 3 ay önce)
Gencecik çocuklar ölüyor hala.. Kimi PKK'de gerilla, kimi Türk Ordusu'nda zorla askere alınmış gariban çocuğu. Gerilla ya da asker olarak birer ikişer öldüklerinde, kahrolası kayıtsızlık duvarına çarparak kimsenin ilgisini bile çekmiyorlar.
Halbuki onlar orada ölüyor; her gün ölüyorlar...
Sadece son bir ay içinde yirmiden fazla gerilla ve asker çatışmalarda yaşamını yitirdi. Çoğu haber bile olmadı bu ölümlerin...
Onların ölümünün başta gelen sorumlusu da zaten bu iğrenç kayıtsızlık ve kanıksama değil mi?
O çocukların daha fazla kırılmalarının önüne geçmek için atılması gereken basit bazı adımların dahi atılmamasında gösterilen aşağılık inat ve ısrar değil mi?
Kürtleri “Kürt” olarak tanımamakta gösterilen gözüdönmüş inkarcılıkta ısrar bütün bunların sorumlusu!.. Kürtleri adam yerine koymamakta, seslerini duymamakta gösterilen kibirli ve küstah kayıtsızlık bu kanı akıtan!
Kürtler onbinler, yüzbinler halinde alanlara, meydanlara çıkıyor; “Biz bir halkız, kimliğimiz ve onurumuzla yaşamak istiyoruz!” diye haykırıyorlar. Duyan olmuyor!..
Kürtler, önlerine konulan bütün barajlara, bütün üç kağıtlara, baskı ve satın alma girişimlerine rağmen temsilcilerini seçip Meclis'e gönderiyorlar; sudan bahanelerle kapılar yüzlerine kapatılıyor.
Daha da ötesi, sandıkta kazandıkları vekillikleri çalınıyor!
Kısaca Kürtlere, “Sizi kimin temsil edeceğine de biz karar veririz” deniliyor.
Kürtler aylardır “Demokratik siyasetin önünü açın. Yoksa bu işin sonu kötüye varacak!” diye çığlık çığlığa bağırıyorlar; bunun üzerine durulup düşünüleceği yerde “Vay, siz bizi tehdit mi ediyorsunuz?..” küstahlığıyla karşılaşıyorlar.
Aylardan beri Kürtler evlerinden, sokaklarından, işyerlerinden üçer-beşer, onar-yirmişer gözaltına alınıp zindanlara dolduruluyor; kimsede tık yok! Çoluk-çocuk, genç-yaşlı, kadın-erkek... artık sokak ortalarında işkence görüyorlar; devlete dönüp de siz ne yapıyorsunuz diye soran yok!
Kürtler, “Bu kan dursun, üzerimize gelmeyin!” diye çağrı üstüne çağrı yapıyorlar; ordu dağlarda, mezralarda gerilla avına çıkmaktan, pusu kurup kelle avcılığı yapmaktan vazgeçmiyor!..
Yine böyle bir sürek avına sürülen onüç gencecik asker, bu kez “avcı” olamayıp pusuya düşünce ikiyüzlü feryat figanlar yükseliyor. “Yüreklere ateş düştü” edebiyatına sarılınıyor. Yürekler gerçekten yansa, bu vicdan zamanında harekete geçse... bu kan duracak!
Yetmiyor, “Kürtler süreci tahrip ettiler” utanmazlığı ayağa kalkıyor. Şoven kudurganlık azgın yüzünü yeniden kusmaya başlıyor.
Bu ülkenin İçişleri Bakanı yapılan adam da, askerlerin nasıl öldüğünü soran gazetecilere geri zekalı bir hamaset eşliğinde: "Yangın çıkmıştır, yangının sebepleri şu anda çıkmış olan yangını geri getirecek değildir. Yanan ağaçlar orada kaybolan canları geri getirecek değil. Yangın ya ateşle çıkar, ya bombayla çıkar ya roketle çıkar ya benzinle çıkar. Çıkar yani netice itibariyle yanmıştır, yakılmıştır. Yani sebebini araştırmak, sebebini söylemek bir şey ifade etmiyor şu anda” diyebiliyor!
Bu arada “gencecik çocuklar” ölmeye devam ediyor. Çünkü bu iğrenç ikiyüzlülük, bu rezil kayıtsızlık, bu düşkün ayakoyunları sürüyor...
Faşist devletin zorbalığı, şovenizmle zehirlenmiş toplumun vurdumduymazlığı sürdüğü için ölüyorlar...