Cuma, 22 Temmuz 2011 (15 yıl 3 ay önce)
Yoldaşları, dostları, direnişlerde öncüleşen işçiler ve Gültepe halkı Tahsin'i anma etkinliğinde biraraya geldi. Etkinlik Tahsin Yılmaz'ı çocukluğundan başlayarak işçileşme sürecinden komünist önderleşme ve ölümsüzlüğe uğurlama sürecini anlatan sinevizyonla başladı.
Duygulu anların yaşandığı sinevizyon gösterisinden sonra bir yoldaşı Alınteri adına Tahsin'i anlatan konuşma yaptı. Konuşma öncesi Tahsin şahsında tüm devrim ve komünizm şehitleri adına saygı duruşu yapıldı.
Yapılan konuşmada;
“Kimilerini koşullar devrimcileştirir. Koşullar değişince devrimcilik de biter. Dalganın altında kalırlar. Solukları kesilmiştir; tek sermayeleri rakı masalarına meze yapılan “neydi o günler” muhabbetidir.
Devrimcileşmelerinde yine koşulların ve çevrelerinin etkisi olan kimileriyse, bu başlangıç noktasını kısa sürede aşarlar. Koşulların üstüne çıkarlar. Yaşanan anların ve dönemin ötesine sıçrarlar. Gelişmeleri sakin, yavaş ve evrimsel değil gözle izlenebilecek kadar hızlı ve coşkundur… Devrim ve sosyalizm idealine bağlılık ışık tutar yollarına. Koşulların üzerine çıkabilme bilincindeki derinleşme sağlamlaştırır bastıkları toprağı. Kendilerini ve mücadeleyi geliştirme tutkusu kamçılar öğrenme arzularını. Tahsin yoldaş bunlardandır işte!
Ona sınıf damarı yol gösterir en başta. Edinilmiş üretim disiplini ve çalışkanlık kolaylaştırır işini. İşçidir Tahsin. Çocukluğundan beri işçidir. Simitçidir, boyacıdır, emekçidir… TEKEL, TARİŞ işçisidir…
Tahsin yoldaşı en iyi anlatan ilk cümle ondaki sınıf damarıysa, ikincisi, “Nerede bir komünist varsa parti oradadır” cümlesinin içini tartışmasız doldurmasıdır. Mücadele yaşamında örgütlü bir komünist olmaktan asla vazgeçmez. Çünkü tek başına bireyin yetersizliğinin de, sınırlarının da bilincindedir. Öte yandan, gelişkin bir devrimci örgütün de ancak gelişkin bireylerin omuzlarında yükseleceğini bilir. Bu diyalektik onu, kendisinde ne varsa örgütüne akıtmaya yöneltir. Tüm emeğini, tüm becerisini, tüm yeteneklerini… kısacası tüm yaşamını partiye ve emeğin kurtuluşu kavgasına adar. 1975-76′ların MESS ve DGM grevlerinden geçerek TARİŞ’lerde, Antbirlik’lerde, Profilo’larda, Paktaş’larda doruklarına tırmanan bir kavgayı yazar o tarih sayfaları… Bütün o yıllar boyunca Tahsin yoldaş da İzmir’de kavganın göbeğindedir. ÇBS’dedir, Piyale’dedir, Pınarbaşı’ndadır, Gültepe’dedir… Ve nihayet TARİŞ’tedir!
Tam da kod adıyla münasiptir duruşu: Güven! Ondan yayılan asla büyüklenme değildir! Duruşu hep sade ve mütevazıdır. Giysileri belki sıradandır ama üstü başı hep temizdir. Babacan çehresi, muazzam bıyıkları, insan sıcaklığı yayılan bakışları insana güven verir. En zorlu işleri bile olağanlaştırıp mümkün kılar. İçinde fırtınalar kopsa, kan ağlasa yüreği… teslim olmaz duygularına kolayca. Yegane motivasyon kaynağı, sosyalizm ve sınıfsız topluma ulaşma hedefidir. Zamana hakim olma, hayata çekidüzen verme, sınıfı ve devrimci yürüyüşü örgütlemenin gerektirdiği teorik-politik-pratik bir birikime ulaşmayı kesintisiz kılmaktır onun çabası…
Tahsin yoldaş, mücadelenin ritminden ve işçilerin dünyasından öğrenen sınıf damarı ve emekçi hüneriyle Tahsinleşmiştir. Umutsuzluğa ve karamsarlığa geçit vermeyen devrim ve örgüt bilinciyle Tahsinleşmiştir! Anla ya da dönemlerle sınırlı olmayan ML tarih bilinci ve perspektifi sayesinde Tahsinleşmiştir! Onu tanıyan tanımayan herkesteki bu tanıyormuşcasına yakınlık hissi işte bu çizgilerdendir. Ölümsüzleşen yoldaşlarımızı tarifsiz bir acı ve hüzün kadar gurur ve coşkuyla anmamızın asıl nedeni budur…
Tahsin yoldaşı, 20 Mayıs-27 Temmuz ‘96 SAG eyleminin 68. gününde yitirdik. Bu “tarih”, bizi biz yapan ne varsa son nefesine kadar özenle taşımış bir komünistin mücadeleyle geçmiş yalın hayatının özetidir. Bu “tarih”, onun son nefesinde bile yapıya bir tuğla daha koymak için parmak uçlarında yükselişini anlatır.
Hiç unutmayacağız!
Yoldaş, sen gözlerini kapadığında sadece bir kişi eksilmedik. Tarihimizden nefes alıp veren bir yaprak daha koptu.
Sen gözlerini kapadığında sadece bir ömür eksilmedik. Geleneği geleceğe taşıyan tek kişilik bir orduyu da yitirdik.
Sen gözlerini kapadığında sadece bir komünisti kaybetmiş olmadık ama yarınlardan bugüne düşmüş ölümsüz bir örnek de kazandık. “ değinildi.
Alınteri adına yapılan konuşmanın ardından UPS direnişinde öncüleşmiş Şahin Başaraner kısa bir konuşma yaptı. " Ben Tahsi'ni O'nun cenazesinde tanıdım. İzmir tarihinde ilk kez bir devrimci cenazesi bukadar kalabalıktı. İşçiler emekçiler, ezilenler olarak direnmediğimiz taktirde kaybedeceğiz fakat mücadele ettiğimiz taktide kazanacağız. Paris Komünü'nde ve 1917 Ekim Devrimi'nde olduğu gibi"
Başaraner'in ardından, kazanılan Saphire direnişinde öncüleşen Mustafa Adnan Akyol bir konuşma yaptı. Akyol “ Tahsin'i anlatan bu konuşmalardan sonra daha ne denir bilmiyorum. Biz direnişe başlarken devrimciler bana 'korkma bu ülkede devrimciler var' dediler. Burada bu atmosferi görüp Tahsin tanıdıktan sonra artık hiç korkmuyorum. Çünkü bu ülkede Tahsinler var. “ dedi.
Akyol'un ardından Tahsin yoldaşın yapılacak bir mezar anmasına saldıran polisin işkenceli kaçrmasına maruz kalmış yoldaşı bir konuşma yaptı. Yapılan konuşmada; “ Tahsin yoldaşı tanımayı çok isterdim. Ama ben Tahsin'i kavga alanlarında tanıdım. Ben Tahsin'i grevlerde, direnişlerde tanıdım. Ben Tahsin'i gözaltında tanıdım. Bugün burada Tahsin yoldaşın önünde birkez daha saygıyla eğiliyorum. “ dedi.
Anma programı Kutup Yıldızı'nın sahne almasıyla devam etti. Kutup Yıldızı, yeni ve eski bestelerinden ezgiler seslendirdiler. Bu eserler içerisinde Tahsin Yılmaz'ı anlatan beste kitle tarafından alkışlarla karşılandı.
Kutup Yıldızı'nın müzik dinletisinin ardından bu kez sahneye TÜBİTAK'ta hem patronlara hem de sendikal bürokrasiye karşı 228 günlük direniş sonrası kazanan Aynur Çamalan çıktı. Çamalan “ Direnişini kısaca anlattıktan sonra konuşmasını Adnan Yücel'in ' bitmedi daha o kavga/ ve sürecek/ yeryüzü aşkın yüzü oluncaya dek' dizeleriyle bitirdi.
Etkinlik, Tekel direnişçisi Metin Aslan ve DHF'nin gönderdikleri metinlerin okunmasıyla devam etti. DHF gönderdiği mesajda, “ Tarih, geçmişten günümüze acımasızca süren sınıf mücadelelerinin ürünüdür. İçinden geçmiş olduğumuz dönem geçmişe nazaran daha zorlu bir süreç olup, daha fazla emek ve daha fazla fedekarlık gerektirirken bizlere daha fazla Denizleşmeyi, Mahirleşmeyi, İbrahimleşmeyi ve daha fazla Tahsinleşmeyi dayatmaktadır. 96 SAG ve ÖO şehitlerini bu vesileyle birkez daha anıyor, anıları önünde saygıyla eğiliyoruz. “
Metin Aslan ise; “
Tahsin Yılmaz, Bir Devrim İşçisi
1996 yılının Temmuz ayında Süresiz Açlık Grevi-Ölüm Orucunun 68. gününde aramızdan ayrılan TARİŞ işçi direnişinin olduğu gibi, sosyalizm davasının da militan işçisi Tahsin Yılmaz'ı saygıyla anıyoruz. Durmak Yok, Dizlerde Titreme Yok, Kazanana Kadar Devam sözleriyle ifade ettiği sınıf kavgasında devrimci bir işçi olarak hem fabrika tezgahında hem de işkence tezgahında bilinçli bir proleter gibi davranan Tahsin Yılmaz'ı anıyoruz. Şahsen kendisini tanımazdım. Ancak anlatılanlardan biliyoruz ki, sınıfının davasına her alanda sahip çıkmış bilinçli ve fedakar bir militan işçiyi anıyoruz. Tahsin Yılmazla bizi ortaklaştıran, aynı sınıfın üyeleri olmamızdır. Tahsin Yılmaz'ın karşısına direniş ve cezaevinde çıkan devlet, bizim de karşımıza 2009 yılının Aralık ayazında Ankara da karşımıza çıktı. Binlerce işçiyi Abdi İpekçi Parkının içine hapsedip, biber gazıyla, tazyikli su araçlarına doldurulan lağım sularıyla kovalayıp, parkın soğuk sularına bastırdığında devleti tanıdık.
Onun da Tariş mücadelesi sırasında karşılaştığı tüm zorbalığı, DİSK Tekstil'in 32 yıl sonra hala genel başkanı olan Rıdvan Budak'ın genel grev sözü verip direnişi kırarak işçilere ihanet etmesini bendeTEKEL de yaşadım.
Tek Gıda-İş Genel Başkanı Mustafa Türkel'in tek bir işçi kalsa da 4-C'ye karşı mücadele edeceğime namus, şeref sözü veriyorum dedikten sonra 2 Mart'ta Ankara da çadırları nasıl söktürdüğünü biliyorum. 2. TEKEL mücadelesi için İstanbul da işçileri polis zoruyla nasıl sendikaya aldırmadığını, korumalarıyla işçi dövdürdüğünü yaşadım. Hak arama mücadelesindeki tüm işçiler bilmeli ki, ekmek kavgası ile devrim davası ayrı değildir. Devlet TARİŞ ve TEKEL'de patron olarak karşımıza çıktığı gibi, cezaevinde ya da grevde karşımıza gardiyanları,jandarmaları, polisleriyle de çıkar. İkisi de aynı devlettir ve işçiler haklarını almak istiyorsa, ekmek ve devrim davasına birlikte sahip çıkmayı öğrenmelidir.Tahsin Yılmaz bu iki davayı birleştirebildiği için bugün anılmayı, saygı duyulmayı hak ediyor. Hayatı tüm işçilere örnek olsun! “
Mesajların okunmasından sonra Tahsinin arkadaşı Selehattin Karadeniz Tekel'de çalıştıkları süreci anlattı. Karadeniz ; “ Tahsin'le ilgili anlatacak çok şey var. Ancak sağlık koşullarım uygun olmadığı için sadece şunu söyleyebilirim. Ben Tahsin'i Tekelde tanıdım. Tahsin komünist kimliği ve kişiliği ile birlikte kocaman gülüşü, sıcaklığı koruyuculuğu güven verişi gelir. “ dedi. Gırtlak kanseri olmasından kaynaklı uzun süre konuşamamasından kaynaklı konuşmasını Tahsin'in farklı özelliklerini kısaca anlattı.
Etkinliğin son bölümünde ise sahneye Cevdet Bağca çıktı. Alkışlarla sahneye gelen Bağca “ bu alkışları ben değil Tahsin ve devrimciler hak ediyor. Sizlerden birkez daha Tahsin için alkış istiyorum “ dedi. Arkasından güçlü sesiyle ezgilerini seslendirdi. Bağca son olarak “ devrimciler ne yaparsa doğru yapar. Sizlerde devrimcilerin peşinden gidin “ diyerk son ezgisini seslendirdi.
Etkinlik boyunca açılan Alınteri standında gazete, dergi, kitap ve Sezai Ekinci yoldaşın kitap satışı yapıldı.
Etkinlik 24 Temmuz Pazar günü Tahsin'in mezarı başında yapılacak anmaya çağrıyla ve sloganlarla sonlandırıldı.