GÜNCEL
Kimilerini koşullar devrimcileştirir. Koşullar değişince devrimcilik de biter. Dalganın altında kalırlar. Solukları kesilmiştir; tek sermayeleri rakı masalarına meze yapılan “neydi o günler” muhabbetidir.
Devrimcileşmelerinde yine koşulların ve çevrelerinin etkisi olan kimileriyse, bu başlangıç noktasını kısa sürede aşarlar. Koşulların üstüne çıkarlar. Yaşanan anların ve dönemin ötesine sıçrarlar. Gelişmeleri sakin, yavaş ve evrimsel değil gözle izlenebilecek kadar hızlı ve coşkundur... Devrim ve sosyalizm idealine bağlılık ışık tutar yollarına. Koşulların üzerine çıkabilme bilincindeki derinleşme sağlamlaştırır bastıkları toprağı. Kendilerini ve mücadeleyi geliştirme tutkusu kamçılar öğrenme arzularını. Tahsin yoldaş bunlardandır işte!
Ona sınıf damarı yol gösterir en başta. Edinilmiş üretim disiplini ve çalışkanlık kolaylaştırır işini. İşçidir Tahsin. Çocukluğundan beri işçidir. Simitçidir, boyacıdır, emekçidir... TEKEL, TARİŞ işçisidir...
'70'li yılların Türkiyesi... Ortalık kan ve baruta kesmişken, ortalık isyan ve başkaldırıyla ısınmışken sınıf ayakta, devrimci kitle hareketi ayaktadır. Tahsin yoldaş sınıf içinden yetişmiştir ve ilerleyen yıllarda da gerçek bir komünist, proletarya sosyalizmi için savaşan sınıf devrimciliği yolunda ilerler. Başlangıçta öncü bir işçidir; kısa sürede önderleşir. Demirçelik, Petkim, Tansaş, Ankara yollarına dökülen Belediye işçilerine öncülük ve önderlik eder.
Tahsin yoldaşı en iyi anlatan ilk cümle ondaki sınıf damarıysa, ikincisi “Nerede bir komünist varsa parti oradadır” cümlesinin içini tartışmasız doldurmasıdır. Mücadele yaşamında örgütlü bir komünist olmaktan asla vazgeçmez. Çünkü tek başına bireyin yetersizliğinin de sınırlarının da bilincindedir. Öte yandan, gelişkin bir devrimci örgütün de ancak gelişkin bireylerin omuzlarında yükseleceğini bilir. Bu diyalektik onu kendisinde ne varsa örgütüne akıtmaya yöneltir. Tüm emeğini, tüm becerisini, tüm yeteneklerini... kısacası tüm yaşamını partiye ve emeğin kurtuluşu kavgasına adar.
Bayrampaşa Zindanı'nda tabutunun başında yapılan konuşmada “Burada bir tarih yatıyor...” denir. Bu tartışılmaz bir gerçeğin ifadesidir. 1970'lerden 1996'ya... Türkiye'nin yaşadıklarının, işçi sınıfı hareketinin bu yıllar içinde izlediği grafiğin ete kemiğe bürünmüş halidir. Sadece tanığı değil o tarihin yapıcılarındandır. 15-16 Haziran'ın açtığı yoldan ilerleyen işçi hareketi vardır o kesitte. 1975-76'ların MESS ve DGM grevlerinden geçerek TARİŞ'lerde, Antbirlik'lerde, Profilo'larda, Paktaş'larda doruklarına tırmanan bir kavgayı yazar o tarih sayfaları... Bütün o yıllar boyunca Tahsin yoldaş İzmir'de kavganın göbeğindedir. ÇBS'dedir, Elka grevindedir, Piyale'dedir, Pınarbaşı'ndadır, Gültepe'dedir... Ve nihayet TARİŞ'tedir!
Sınıfıyla ilişkilerinde olduğu gibi örgütüyle olan ilişkilerinde de sıradanla yetinmeyen önaçıcı, öncü bir tutumun sahibidir. Yenilen her darbede, bağların koptuğu karanlık günlerde, kimseyi beklemeden karınca sabrı ve çalışkanlığıyla açar yolunu. Sadece 12 Eylül'ün fırtınalı yıllarında değil tüm hayatı boyunca bir komünist gibi yaşar, bir parti gibi çalışır.
O dönemin önder kadroları gibi o da yaptıklarına değil yap(a)madıklarına bakarak büyüdü, yetkinleşti, ölümsüzleşti... Üç beş iyi şey yaptıktan sonra övgü bekleyenlere, ya da sınıfsız toplum ideali yolunda vaktinden önce yorulup “emeklilik” talep edenlere son mektubunda şunları söylüyor: “İnsan bu anlarda bütün bir mücadele geçmişiyle hesaplaşıyor. 1973'lerden 1996'lara az değil, çok da değil. Şubede, 'Hala emekli olmadın mı?' diye soruyorlardı. Bir işçi için emeklilik yılı gerçekten, ama bir devrim işçisi için henüz hiçbir şey... Beni en çok üzene, 23-24 yılın tamamında değil de, son 2-3 yılında daha çok verimli olmam. Son 2-3 yılda kattıklarım ve harcadığım enerjinin onda birini diğer yıllarda da harcayabilmiş olsaydım birçok şey farklı olurdu...”
Tam da kod adıyla münasiptir duruşu: Güven! Ondan yayılan asla büyüklenme değildir! Duruşu hep sade ve mütevazıdır. Giysileri belki sıradandır ama üstü başı hep temizdir. Babacan çehresi, muazzam bıyıkları, insan sıcaklığı yayılan bakışları insana güven verir. En zorlu işleri bile olağanlaştırıp mümkün kılar. İçinde fırtınalar kopsa, kan ağlasa yüreği... teslim olmaz duygularına kolayca.
Pekçok önder kadromuzda açığa çıkan Tahsin yoldaşta da çok belirgin bir özellik, yaptıklarını özgürlük dünyasının adanmış bir neferi gibi yapıyor oluşudur. Bu onda müthiş içselleşmiştir. Hesapçılık yoktur mesela; “o şu kadar yaptı neden ben daha fazla yapayım, ben enayi miyim…” rekabetinin zerresi yoktur. O Tahsin'dir, yetenekleri vardır, ‘rüyası’ vardır, bütün eylemleri; hayalleri ve hedefleri bu doğrultudadır. Yegane motivasyon kaynağı, sosyalizm ve sınıfsız topluma ulaşma hedefidir. Zamana hakim olma, hayata çekidüzen verme, sınıfı ve devrimci yürüyüşü örgütlemenin gerektirdiği teorik-politik-pratik bir birikime ulaşmayı kesintisiz kılmaktır onun çabası...
Onda komünistlere özgü adanmışlık vardır. İnce ve bencil hesaplarla hareket etmez. Yaptıklarını kafaya kakmaz. “Ben demiştim”ler... ya da yakınıp sızlanmalar yoktur. Bütün bunlar o kuşakta nasıl başlamış, nasıl yer etmiştir?.. Devrimci idealizmin bireycilikten ve bencillikten uzak çocuksu saflığıyla... Ardından yıllar içinde özümsenip sindirilen ideolojik politik formasyonla!.. Bu oturmuş ve demlenmiş birikim, mücadelenin gel-gitlerinde kendini daima apaçık bir netlikle ortaya koyar.
Tahsin yoldaş, mücadelenin ritminden ve işçilerin dünyasından öğrenen sınıf damarı ve emekçi hüneriyle Tahsinleşmiştir.
Umutsuzluğa ve karamsarlığa geçit vermeyen devrim ve örgüt bilinciyle Tahsinleşmiştir!
Anla ya da dönemlerle sınırlı olmayan ML bir tarih bilinci ve perspektifi sayesinde Tahsinleşmiştir!
Onu tanıyan tanımayan herkesteki bu tanıyormuşcasına yakınlık hissi işte bu çizgilerdendir.
Ölümsüzleşen yoldaşlarımızı tarifsiz bir acı ve hüzün kadar gurur ve coşkuyla anmamızın asıl nedeni budur…
Tahsin yoldaşı, 20 Mayıs-27 Temmuz '96 SAG eyleminin 68. gününde yitirdik. Bu “tarih”, bizi biz yapan ne varsa son nefesine kadar özenle taşımış bir komünistin mücadeleyle geçmiş yalın hayatının özetidir. Bu “tarih”, onun son nefesinde bile yapıya bir tuğla daha koymak için parmak uçlarında yükselişini anlatır.
Hiç unutmayacağız!
Yoldaş, sen gözlerini kapadığında sadece bir kişi eksilmedik. Tarihimizden nefes alıp veren bir yaprak daha koptu.
Sen gözlerini kapadığında sadece bir ömür eksilmedik. Geleneği geleceğe taşıyan tek kişilik bir orduyu da yitirdik.
Sen gözlerini kapadığında sadece bir komünisti kaybetmiş olmadık ama yarınlardan bugüne düşmüş ölümsüz bir örnek de kazandık.
Salı, 26 Temmuz 2011 (15 yıl 3 ay önce)
“Seni, anlatabilmek seni.
İyi çocuklara, kahramanlara.
Seni anlatabilmek seni,
Namussuza, halden bilmeze,
Kahpe yalana..”
Ahmet Arif bu dizelerde düşlediği toplumu anlatır aslında; yaşamına ve kavgasına yön veren bir ideali tanımlar.
Tahsin yoldaşı düşünürken apansız bu dizeler gelir akla. Çağrışım aynı düşleri paylaşıyor olmaktan ve Tahsin'in ömrünü bu ideal uğruna kavgaya adamış olmasından kaynaklanmaz. Sosyalizm ve sınıfsız toplum ideali gibi, ömrünü bu ideallerin gerçekleşmesi kavgasına adayan Tahsin yoldaşın özelliklerinin zenginliği arasında da bir paralellik vardır. Tahsin Yılmaz da birkaç gelişkin çizgiyle sınırlı bir portre değildir.
Aramızdan ayrılışının üzerinden 15 yıl geçti. Bu 15 yıl onu unutturmak, belleklerde silikleştirmek yerine anlamını, büyüklüğünü ve yerinin doldurulmazlığını sürekli duyumsatan bir boşluk hissiyle geçti.
Gerçek bir devrim işçi olan bu komünisti, eksilmeyen bir özlemle anıyor, yoldaşlık sıcaklığıyla kucaklıyoruz. Onu ölümsüz kılan özelliklerini, niteliklerini, erdemlerini ve ideallerini yaşatmak için ona daha derinlemesine bakmak, anlamaya çalışmak ve öğrenmek gerekir kanısındayız.
Tahsin yoldaş geleceğin sosyalist toplumuna ve o dönemin proletaryasına özgü birçok özellik ve değeri bağrında taşıyan bir komünisttir. Bu yanıyla o, sanki yarınlardan bugünlere düşmüş esinleyici bir örnektir.
Bilinç ve iradeyle...
Kimilerini koşullar devrimcileştirir. Koşullar değişince devrimcilik de biter. Dalganın altında kalırlar. Solukları kesilmiştir; tek sermayeleri rakı masalarına meze yapılan “neydi o günler” muhabbetidir.
Devrimcileşmelerinde yine koşulların ve çevrelerinin etkisi olan kimileriyse, bu başlangıç noktasını kısa sürede aşarlar. Koşulların üstüne çıkarlar. Yaşanan anların ve dönemin ötesine sıçrarlar. Gelişmeleri sakin, yavaş ve evrimsel değil gözle izlenebilecek kadar hızlı ve coşkundur... Devrim ve sosyalizm idealine bağlılık ışık tutar yollarına. Koşulların üzerine çıkabilme bilincindeki derinleşme sağlamlaştırır bastıkları toprağı. Kendilerini ve mücadeleyi geliştirme tutkusu kamçılar öğrenme arzularını. Tahsin yoldaş bunlardandır işte!
Sınıf damarının yol göstericiliği
Ona sınıf damarı yol gösterir en başta. Edinilmiş üretim disiplini ve çalışkanlık kolaylaştırır işini. İşçidir Tahsin. Çocukluğundan beri işçidir. Simitçidir, boyacıdır, emekçidir... TEKEL, TARİŞ işçisidir...
'70'li yılların Türkiyesi... Ortalık kan ve baruta kesmişken, ortalık isyan ve başkaldırıyla ısınmışken sınıf ayakta, devrimci kitle hareketi ayaktadır. Tahsin yoldaş sınıf içinden yetişmiştir ve ilerleyen yıllarda da gerçek bir komünist, proletarya sosyalizmi için savaşan sınıf devrimciliği yolunda ilerler. Başlangıçta öncü bir işçidir; kısa sürede önderleşir. Demirçelik, Petkim, Tansaş, Ankara yollarına dökülen Belediye işçilerine öncülük ve önderlik eder.
Nerede bir komünist varsa parti oradadır!
Bayrampaşa Zindanı'nda tabutunun başında yapılan konuşmada “Burada bir tarih yatıyor...” denir. Bu tartışılmaz bir gerçeğin ifadesidir. 1970'lerden 1996'ya... Türkiye'nin yaşadıklarının, işçi sınıfı hareketinin bu yıllar içinde izlediği grafiğin ete kemiğe bürünmüş halidir. Sadece tanığı değil o tarihin yapıcılarındandır. 15-16 Haziran'ın açtığı yoldan ilerleyen işçi hareketi vardır o kesitte. 1975-76'ların MESS ve DGM grevlerinden geçerek TARİŞ'lerde, Antbirlik'lerde, Profilo'larda, Paktaş'larda doruklarına tırmanan bir kavgayı yazar o tarih sayfaları... Bütün o yıllar boyunca Tahsin yoldaş İzmir'de kavganın göbeğindedir. ÇBS'dedir, Elka grevindedir, Piyale'dedir, Pınarbaşı'ndadır, Gültepe'dedir... Ve nihayet TARİŞ'tedir!
Sınıfıyla ilişkilerinde olduğu gibi örgütüyle olan ilişkilerinde de sıradanla yetinmeyen önaçıcı, öncü bir tutumun sahibidir. Yenilen her darbede, bağların koptuğu karanlık günlerde, kimseyi beklemeden karınca sabrı ve çalışkanlığıyla açar yolunu. Sadece 12 Eylül'ün fırtınalı yıllarında değil tüm hayatı boyunca bir komünist gibi yaşar, bir parti gibi çalışır.
O dönemin önder kadroları gibi o da yaptıklarına değil yap(a)madıklarına bakarak büyüdü, yetkinleşti, ölümsüzleşti... Üç beş iyi şey yaptıktan sonra övgü bekleyenlere, ya da sınıfsız toplum ideali yolunda vaktinden önce yorulup “emeklilik” talep edenlere son mektubunda şunları söylüyor: “İnsan bu anlarda bütün bir mücadele geçmişiyle hesaplaşıyor. 1973'lerden 1996'lara az değil, çok da değil. Şubede, 'Hala emekli olmadın mı?' diye soruyorlardı. Bir işçi için emeklilik yılı gerçekten, ama bir devrim işçisi için henüz hiçbir şey... Beni en çok üzene, 23-24 yılın tamamında değil de, son 2-3 yılında daha çok verimli olmam. Son 2-3 yılda kattıklarım ve harcadığım enerjinin onda birini diğer yıllarda da harcayabilmiş olsaydım birçok şey farklı olurdu...”
Özgürlük dünyasının neferi olmak: Devrimci idealizm ve aklın iyimserliği
Pekçok önder kadromuzda açığa çıkan Tahsin yoldaşta da çok belirgin bir özellik, yaptıklarını özgürlük dünyasının adanmış bir neferi gibi yapıyor oluşudur. Bu onda müthiş içselleşmiştir. Hesapçılık yoktur mesela; “o şu kadar yaptı neden ben daha fazla yapayım, ben enayi miyim…” rekabetinin zerresi yoktur. O Tahsin'dir, yetenekleri vardır, ‘rüyası’ vardır, bütün eylemleri; hayalleri ve hedefleri bu doğrultudadır. Yegane motivasyon kaynağı, sosyalizm ve sınıfsız topluma ulaşma hedefidir. Zamana hakim olma, hayata çekidüzen verme, sınıfı ve devrimci yürüyüşü örgütlemenin gerektirdiği teorik-politik-pratik bir birikime ulaşmayı kesintisiz kılmaktır onun çabası...
Onda komünistlere özgü adanmışlık vardır. İnce ve bencil hesaplarla hareket etmez. Yaptıklarını kafaya kakmaz. “Ben demiştim”ler... ya da yakınıp sızlanmalar yoktur. Bütün bunlar o kuşakta nasıl başlamış, nasıl yer etmiştir?.. Devrimci idealizmin bireycilikten ve bencillikten uzak çocuksu saflığıyla... Ardından yıllar içinde özümsenip sindirilen ideolojik politik formasyonla!.. Bu oturmuş ve demlenmiş birikim, mücadelenin gel-gitlerinde kendini daima apaçık bir netlikle ortaya koyar.
Tahsin yoldaş, mücadelenin ritminden ve işçilerin dünyasından öğrenen sınıf damarı ve emekçi hüneriyle Tahsinleşmiştir.
Umutsuzluğa ve karamsarlığa geçit vermeyen devrim ve örgüt bilinciyle Tahsinleşmiştir!
Anla ya da dönemlerle sınırlı olmayan ML bir tarih bilinci ve perspektifi sayesinde Tahsinleşmiştir!
Ölümsüzleşen yoldaşlarımızı tarifsiz bir acı ve hüzün kadar gurur ve coşkuyla anmamızın asıl nedeni budur…
Tahsin yoldaşı, 20 Mayıs-27 Temmuz '96 SAG eyleminin 68. gününde yitirdik. Bu “tarih”, bizi biz yapan ne varsa son nefesine kadar özenle taşımış bir komünistin mücadeleyle geçmiş yalın hayatının özetidir. Bu “tarih”, onun son nefesinde bile yapıya bir tuğla daha koymak için parmak uçlarında yükselişini anlatır.
Hiç unutmayacağız!
Yoldaş, sen gözlerini kapadığında sadece bir kişi eksilmedik. Tarihimizden nefes alıp veren bir yaprak daha koptu.
Sen gözlerini kapadığında sadece bir ömür eksilmedik. Geleneği geleceğe taşıyan tek kişilik bir orduyu da yitirdik.
Sen gözlerini kapadığında sadece bir komünisti kaybetmiş olmadık ama yarınlardan bugüne düşmüş ölümsüz bir örnek de kazandık.