Kapımızdaki günler yazı dizisine gelen bir okur katkısını aynen yayınlıyoruz
“Kapımızdaki günler” üstbaşlığı altında yayınlamakta olduğumuz yazı dizimize gelen bir okur değerlendirmesinde önemli bir noktaya parmak basılmakta. Okurumuzun uyarısı, özellikle de günümüz koşullarında olduğu gibi, kapitalizmi ve burjuvazinin sınıf olarak egemenliğini tehdit eden ciddi bir tehlikenin olmadığı koşullarda burjuva karşıdevrim kampı içerisindeki kapışmaların şiddeti ve çelişkileri çözme yöntemlerinin bürünebileceği biçimler açısından yerinde bir uyarıdır.
Bu değerlendirmeyi tamamlayıcı bir katkı olarak aynen yayınlıyoruz:
Kapımızdaki günler -VI ile ilgili...
Son zamanlarda yayınlanan oldukça zihin açıcı bu yazı dizisi için öncelikle teşekkürler.
Ancak son bölümde gözüme çarpan bir ifadeyi ve açıklamayı tartışmak istedim. Özetle, "yöntem ve biçimler konusundaki taktik farklılıklara değil, öncelikle, arada hiçbir farklılığın olmadığı stratejik amaca bakmak gerekir" ifadesi. Bu ifade genel olarak anayasa değişikliği tartışmalarında kendisini gösteren ve somut olarak MÜSİAD ve TÜSİAD'da varolan çatışmanın öze dair olmadığı vurgusu.
Kesinlikle doğru. Ancak bununla yetinmemek ve bu iki grubun yeri geldiğinde açık çatışmaya gireceğini de bizzat kapitalizmin yasalarına göre açıklamak gerekir. Şöyle formüle edebiliriz: Tekelci olma eğilimindeki kapitalistler, güçleri oranında rakiplerini yok etme eğilimindedirler. Kendi sınıflarına ve doğal olarak sistemlerine saldırı olduğunda birleşme eğilimindeki rakipler böyle bir tehdidi bertaraf ettiği anda gırtlak gırtlağa girerler. Şu anki tarihsel durumda öz olarak kapitalizme asla dokunmasalar da, tekelleşme eğilimindeki hem tarihsel koşullar hem de kapitalizmin eşitsiz gelişim yasası uyarınca, tam da kapitalist öze bağlı kalarak diğerini yok etme savaşını yaşıyoruz.
Yani şu an sistemi zora sokan bir sınıf hareketi olmadığı için MÜSİAD ve TÜSİAD arasındaki dalaş ciddi bir yok etme savaşıdır. İşte tam bu noktada sınıf bilincini açığa kavuşturmak özel önem taşıyor. İşçi sınıfı ve emekçiler bu savaşa asla ve asla taraf olamazlar. Bu noktada, bu yakın süreçte en tehlikeli ideoloji liberal akımlar olacaktır. Yani güçten biraz düşmeye başladığı belli olan TÜSİAD'a yüklenecek herhangi bir "olumlu" politik anlam, işçi sınıfı ve emekçileri bu it dalaşına taraf yapmak anlamına gelir. Bunun aksi, yani işçi sınıfı ve emekçi hareketi bağlamında 3. yol da değildir. Çünkü ortada 2 yol varken bir 3. yol yoktur. Ortada bir sınıfın kendi iç savaşına karşılık devrim ve sosyalizm yolu vardır. Umarım meramımı anlatabilmişimdir.